สงครามอาคม

"กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล แก้วนี้ราคาแพงเกินกว่าจะเอามาสาดใส่กันเล่นนะฃ, คุณรวินท์" ธัญญ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าหยดน้ำสีดำสนิทจะกำลังหยดติ๋งลงจากปีกหมวกปานามาของชายตรงหน้า กระเซ็นถูกปกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดของเขาจนเกิดรอยด่างพร้อย ท่ามกลางบรรยากาศของร้านกาแฟกึ่งสตรีทฟู้ดใจกลางย่านการค้าที่เต็มไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงจอแจของรถราและเสียงเพลงป๊อปยุคเก้าอี้พับไม่ได้ทำให้รัศมีการปะทะกันของสองชายหนุ่มเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย รวินท์แย้มรอยยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดูลึกล้ำและเย้ยหยัน เขาวางแก้วกระดาษลงบนโต๊ะไม้ลามิเนต เสียงกระแทกเบาๆ แต่กลับหนักอึ้งในความรู้สึกของจิตแพทย์หนุ่ม "ผมไม่ได้ตั้งใจจะสาดกาแฟใส่คุณหรอกครับ... ธัญญ์" รวินท์ทวนชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันแฝงไว้ด้วยกระแสจิตอันแหลมคมที่คนทั่วไปไม่มีทางรับรู้ "แต่บางที สิ่งที่ลอยอยู่ในอากาศรอบตัวเราตอนนี้ มันร้อนรุ่มเกินกว่าจะปล่อยให้ความเย็นชาทางวิทยาศาสตร์ของคุณมาดับมันได้" สายตาของธัญญ์กวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว ด้วยสัญชาตญาณของนักจิตวิทยาที่ถูกฝึกฝนมาให้สังเกตพฤติกรรมมนุษย์ เขาตระหนักทันทีว่าความผิดปกติไม่ได้อยู่ที่ตัวของรวินท์ แต่มันอยู่ที่ 'ปฏิกิริยา' ของผู้คนรอบข้าง โต๊ะข้างๆ ที่เคยส่งเสียงหัวเราะครื้นเครง บัดนี้เงียบกริบ คู่รักวัยรุ่นกำลังจ้องมองกันด้วยแววตาว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง แม่ค้าขายน้ำปั่นฝั่งตรงข้ามหยุดมือจากการตักน้ำแข็ง สายตาเหม่อลอยราวกับถูกสะกดจิต และที่น่ากลัวที่สุดคือ กลิ่น... กลิ่นอายของธูปหอมผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยคละคลุ้งตัดกับกลิ่นกาแฟคั่วบดอย่างสิ้นเชิง นี่ไม่ใช่ภาพหลอนทางจิตเวช... นี่คือการแผ่ขยายอาคมในที่สาธารณะ "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป รวินท์" ธัญญ์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลาสติก มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตเพื่อสัมผัสแผ่นยันต์โลหะสแตนเลสสลักลายโครงสร้างทางประสาทวิทยาที่เขาออกแบบขึ้นเองเพื่อใช้ป้องกันคลื่นพลังงานจิต "การดึงคนนับร้อยเข้ามาเป็นตัวประกันในเขตอาคมของคุณ มันละเมิดทั้งจริยธรรมของหมอผี และกฎหมายบ้านเมือง" "กฎหมายเหรอครับ?" รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเย็นเยียบ "กฎหมายของมนุษย์เขียนขึ้นเพื่อควบคุมพวกอ่อนแอ แต่กฎที่เรากำลังสู้กันอยู่นี้ มันถูกร่างขึ้นตั้งแต่ก่อนที่มนุษย์จะรู้จักวิธีจุดไฟด้วยซ้ำ... ดูโน่นสิครับ" รวินท์พยักเพยิดใบหน้าไปทางชายวัยกลางคนสวมสูทดูภูมิฐานคนหนึ่ง ซึ่งยืนรอสัญญาณข้ามถนนอยู่ใกล้ๆ จู่ๆ ชายคนนั้นก็หยุดนิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวอย่างไร้สาเหตุ เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ก่อนจะหันไปผลักหญิงชราที่ยืนอยู่ข้างๆ จนล้มลงไปกองกับพื้นถนน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องตกใจของผู้คน ธัญญ์ขมวดคิ้วมุ่น จิตแพทย์หนุ่มวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็วด้วยตรรกะและสัญชาตญาณ "คุณกำลังใช้คลื่นความถี่จิตกระตุ้นต่อมอะดรีนาลีนและศูนย์ควบคุมอารมณ์ในสมองของคนหมู่มาก... คุณไม่ได้ใช้ภูตผี แต่คุณกำลังใช้ 'จิตวิทยาฝูงชน' ผสมผสานกับมนตราขั้นสูงเพื่อสร้างความโกลาหล" "ฉลาดมากครับสมกับที่เป็นหมอ" รวินท์โน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนธัญญ์รู้สึกได้ถึงความกดอากาศที่เปลี่ยนไป "วิทยาศาสตร์กับไสยเวทมันก็แค่เหรียญคนละด้าน... คุณศึกษาการทำงานของสมองเพื่อควบคุมพฤติกรรม ผมศึกษากระแสจิตเพื่อควบคุมวิญญาณ เป้าหมายของเราเหมือนกันต่างหาก ธัญญ์... เราต้องการ 'คำตอบ' เหมือนกัน" "คำตอบที่ต้องแลกมาด้วยความหายนะของคนบริสุทธิ์น่ะหรือ?" ธัญญ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบมองสบตาคู่สนทนาอย่างไม่เกรงกลัว "พี่สาวของผมก็หายไปในพิธีกรรมบ้าๆ แบบที่คุณกำลังทำนี่แหละ... อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าตระกูลของคุณอยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของเธอเมื่อสิบปีก่อน" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ เมื่อชื่อของ 'พี่สาว' ถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นเดิมพันบนโต๊ะสนทนา รวินท์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่ลึกล้ำยิ่งกว่า "บางที... ความจริงที่คุณพยายามค้นหาด้วยหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ มันอาจจะน่ากลัวกว่าผีสางที่ผมกำลังเล่นอยู่เสียอีกนะครับ หมอธัญญ์" รวินท์กระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในโสตประสาท ทันใดนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของธัญญ์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความดังสนั่นติดต่อกันหลายครั้ง ธัญญ์เหลือบสายตาลงมอง มันไม่ใช่ข้อความจากระบบ แต่เป็นภาพวิดีโอวงจรปิดจากห้องทำงานของเขาเอง ภาพที่ปรากฏคือเก้าอี้ทำงานหมุนได้เองอย่างช้าๆ และบนโต๊ะทำงาน... มีแฟ้มคดีลับหมายเลขศูนย์ ซึ่งเป็นแฟ้มคดีการหายตัวไปของพี่สาวเขาที่ถูกเก็บไว้ในตู้เซฟนิรภัย บัดนี้มันถูกเปิดกางออก โดยมีมือปริศนาข้างหนึ่งวางทับอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย ธัญญ์เงยหน้าขึ้นขวับเพื่อจะคาดคั้นเอากับรวินท์ แต่ทว่า... เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกลับว่างเปล่า รวินท์หายตัวไปจากตรงนั้นอย่างไร้ร่องรอย ราวกับสายหมอกที่ถูกลมพัดหายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความโกลาหลของผู้คนบนท้องถนนที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งกำลังก้าวเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่ธัญญ์นั่งอยู่ พร้อมกับเสียงกระซิบที่แนบชิดติดใบหูจนรู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือก "คุณกำลังตามหาแฟ้มนี้อยู่ใช่ไหมครับ... หมอธัญญ์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ