ตัวหมากที่ถูกทิ้ง

กลิ่นอายความชื้นของห้องสอบสวนใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นกระดาษเก่าและคราบสนิมเหล็ก มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้รู้สึกปลอดภัย แต่สำหรับธัญญ์แล้ว มันคือกลิ่นแห่งความจริง ความจริงที่มักซ่อนตัวอยู่ในมุมอับสายตาเสมอ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้สักหนาทึบเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทอดสายตามองชายวัยกลางคนในชุดนักโทษสีส้มที่นั่งสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า—สารวัตรกิตติ อดีตนายตำรวจมือปราบผู้เคยเย่อหยิ่งและกุมความลับครึ่งหนึ่งของเมืองหลวง บัดนี้สภาพของอีกฝ่ายไม่ต่างจากซากปรักหักพังทางจิตวิทยา ดวงตาแดงก่ำไร้ซึ่งประกายความกร่าง เหลือเพียงความหวาดกลัวที่กัดกินขั้วหัวใจ "คุณกำลังทำให้เวลามีค่าของผมเสียเปล่า, สารวัตร" ธัญญ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง เยือกเย็นจนอีกฝ่ายสะดุ้ง "ความเงียบของคุณไม่ได้ช่วยปกป้องใครเลย นอกจากคนที่โยนคุณทิ้งลงมาอยู่ในหลุมพรางนี้ตั้งแต่แรก" สารวัตรกิตติกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เสียงหอบหายใจดังแทรกความเงียบงัด งെยหน้าขึ้นมองจิตแพทย์หนุ่มด้วยแววตาที่ลังเลระคนเคียดแค้น "คุณไม่เข้าใจหรอก... หมอธัญญ์... พวกมันไม่ใช่คนธรรมดา อำนาจที่พวกมันถือครองอยู่มันเหนือกว่ากฎหมาย... เหนือกว่าเครื่องแบบที่ผมเคยใส่" "อำนาจเหรอครับ?" รวินท์ที่ยืนพิงผนังห้องมุมมืด กอดอกพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปากแทรกตัวเข้ามาในบทสนทนาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "หรือมันเป็นแค่ความโลภและความกลัวที่พวกคุณใช้มันบังหน้า เพื่อซ่อนความอัปยศของตัวเองกันแน่? อย่าเอาคำว่า 'เหนือกว่า' มาอ้างเพื่อกลบเกลื่อนความขี้ขลาดเลยครับ มันน่าสมเพช" กิตติสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกจี้ใจดำ หันขวับไปมองหมอผีหนุ่มด้วยความโกรธเกรี้ยวแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน "แก... ไอ้หมอผีนอกรีต แกรู้อะไร! พิธีกรรมที่คฤหาสน์ริมผานั่น... มันไม่ใช่แค่การฆาตกรรม แต่มันคือการ 'เซ่นสังเวย' เพื่อต่อรองกับสิ่งที่มองไม่เห็น!" ธัญญ์หรี่ตาลงเล็กน้อย กลไกทางจิตวิทยาในหัวทำงานอย่างรวดเร็ว เขารู้ว่ากิตติกำลังจะคายความลับสำคัญออกมา การควบคุมอารมณ์และการสร้างความกดดันมาถึงจุดที่เปราะบางที่สุดแล้ว "ใครเป็นคนสั่งให้คุณทำลายหลักฐานในสำนวนคดีเมื่อสิบปีก่อน?" ธัญญ์โน้มตัวไปข้างหน้า สายตาทรงพลังจดจ้องทะลุทะลวงเข้าไปในม่านตาของอีกฝ่าย "พี่สาวของผม... เธอไม่ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยใช่ไหม? คุณรู้อะไรเกี่ยวกับคืนนั้น" ห้องสอบสวนตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ สารวัตรกิตติหลับตาลงแน่น หยดน้ำตาไหลอาบแก้มเหี่ยวย่น ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่ริมฝีปากแห้งแตกจะขยับเปล่งเสียงสั่นเครือ "มัน... เป็นคำสั่งจากเบื้องบน... คนที่อยู่จุดสูงสุดของมูลนิธิบูรณะจิต... และไอ้คนที่ถือ 'สัญญาจ้าง' ตัวจริงในมือ... ไม่ใช่ใครที่ไหน..." กิตติลืมตาขึ้น เผยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พลางชี้สั่นๆ ไปที่เอกสารลับบนโต๊ะ ในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่ชื่อนั้นจะหลุดออกจากปากของอดีตนายตำรวจ เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้นสะเทือนไปทั่วทั้งตึก แรงอัดกระแทกกระจกห้องสอบสวนแตกกระจายละเอียด ไฟสำรองดับพรึบ เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบวับวาบสลับกับเสียงสัญญาณเตือนภัยภัยพิบัติที่ดังหนרתหู ควันหนาทึบพวยพุ่งเข้ามาในห้อง รวินท์พุ่งตัวเข้าไปกระชากตัวธัญญ์หลบเศษกระจกที่ปลิวว่อน ทว่าเมื่อหมุนตัวกลับมามองที่เก้าอี้สอบสวน สารวัตรกิตติกลับฟุบหน้าลงกับโต๊ะ มีลูกดอกอาบยาพิษปักคาอยู่ที่ต้นคอของเขาอย่างแม่นยำ เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาเปรอะเปื้อนเอกสารคดีสำคัญ ธัญญ์ขบกรามแน่น ก้าวผ่านกลุ่มควันเข้าไปพลิกร่างของกิตติ ปรากฏว่าลมหายใจของอดีตสารวัตรได้ดับวดลงไปต่อหน้าต่อตา พร้อมกับความลับที่ถูกฝังลงหลุมไปพร้อมกับเขา ทว่า... ท่ามกลางความโกลาหลและกลิ่นควันไฟที่แสบจมูก รวินท์กลับก้มลงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหลุดจากมือของศพขึ้นมา ดวงตาคมกริบของหมอผีหนุ่มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งสำหรับคนเจ้าเล่ห์อย่างเขา "หมอธัญญ์..." รวินท์เงີยหน้าขึ้น สัญชาตญาณเตือนภัยฉายชัดในแววตา "เราไม่ได้ถูกซุ่มโจมตี... แต่มีคนจงใจ 'เก็บกวาด' พยาน และไอ้นี่... คือรายชื่อเป้าหมายลำดับต่อไป" ธัญญ์รับกระดาษแผ่นนั้นมามองด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ลายมือที่ปรากฏอยู่บนกระดาษคlarified ชัดเจนว่ามันคือลายเซ็นเดียวกับเอกสารในแฟ้มคดีของพี่สาวเขาเมื่อสิบปีก่อน... และชื่อสุดท้ายที่กำลังรอการขีดฆ่า ก็คือชื่อของตัวเขาเอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ