รอยแยกแห่งความไว้วางใจ

กลิ่นฉุนของควันธูปผสมกับกลิ่นโลหะสนิมเขรอะในห้องสอบสวนใต้ดินชื้นแฉะ ทำให้ระบบประสาทของธัญญ์ตื่นตัวถึงขีดสุด แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่องกระทบแฟ้มคดีบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เอกสารนับร้อยหน้าถูกเปิดค้างไว้ที่หน้าประวัติการทำพิธีกรรมเมื่อสัปดาห์ก่อน—พิธีที่ควรจะปิดตายความลับของตระกูลเก่าแก่ แต่กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของคำถามที่ว่า ใครคือหนอนกระดูกที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง “คุณกำลังบอกผมว่า รอยมีดกรีดบนศพนั้นสอดคล้องกับคาถาขับวิญญาณสายใต้ที่สูญหายไปเมื่อสามสิบปีก่อนอย่างนั้นหรือครับ หมอธัญญ์” เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รวินท์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีซีด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองคู่สนทราวับวาม ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุมในเขาวงกต ธัญญ์ไม่หลบสายตา เขาประสานมือวางไว้บนโต๊ะ รักษาระดับลมหายใจให้สม่ำเสมอตามหลักจิตวิทยาคลินิกที่ถูกฝึกฝนมาเพื่อรับมือกับพวกsociopath แต่กระนั้น อุณหภูมิในร่างกายกลับลดต่ำลงเมื่อนึกถึงหลักฐานชิ้นล่าสุด “ผมไม่ได้บอกแค่ว่ามันสอดคล้องครับ รวินท์” ธัญญ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดผ่าตัด “แต่ผมกำลังตั้งคำถามว่า รอยกรีดเหล่านั้นถูกกระทำด้วย ‘มีดหมอ’ รุ่นเดียวกับที่เก็บไว้ในห้องนิรภัยของตระกูลคุณ ซึ่งมีเพียงทายาทสายตรงและคนวงในระดับลึกเท่านั้นที่เข้าถึงได้… และคุณคือคนสุดท้ายที่ปฏิเสธการให้ปากคำในคืนเกิดเหตุ” รอยยิ้มมุมปากของรวินท์ปรากฏขึ้นช้าๆ มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้บริสุทธิ์ที่กำลังโกรธเกรี้ยว แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมโป๊กเกอร์ที่เดิมพันด้วยชีวิต “คุณหมอครับ… จิตแพทย์มักจะมองหาแรงจูงใจเชิงจิตวิทยาในตัวมนุษย์เสมอ แต่นั่นก็ทำให้คุณมองข้าม ‘ความจริง’ ที่ซ่อนอยู่หลังม่านควันธูปไป” รวินท์โน้มตัวไปข้างหน้า แสงไฟสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นคม “ถ้าผมอยากจะซ่อนมีดเล่มนั้นจริงๆ ผมคงไม่ปล่อยให้มันกลายเป็นหลักฐานชิ้นโบแดงบนโต๊ะทำงานของคุณหรอกครับ ความไว้ใจไม่ใช่สิ่งที่คุณจะหยิบยืมมาใช้เป็นข้ออ้างในการกล่าวหาใครลอยๆ ได้” “แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะใช้ปกปิดความสัมพันธ์ของคุณกับเหยื่อคนล่าสุดได้เช่นกัน” ธัญญ์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาอีกฝ่าย “ภาพกล้องวงจรปิดจากฝั่งธนบุรีเมื่อสามคืนก่อน บันทึกภาพรถยนต์คันที่คุณใช้ขับออกจากโกดังร้าง... ก่อนที่ไฟจะไหม้ทำลายหลักฐานทั้งหมดเพียงสิบนาที คุณจะอธิบายเรื่องนี้ทางวิทยาศาสตร์อย่างไรครับ รวินท์” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสอบสวนชั่วขณะ บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงหยดน้ำจากท่อประปาเก่าๆ ดังสะท้อนก้องราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังหมดลง รวินท์ถอนหายใจยาว แววตาที่เคยพราวระยับด้วยความท้าทายไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวที่นักจิตวิทยาอย่างธัญญ์ไม่เคยปล่อยให้หลุดรอดไป “คุณอยากรู้ความจริงเหรอครับ ธัญญ์” รวินท์กระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มหายลับไปจากใบหน้า เหลือเพียงความจริงจังที่น่ากลัว “ความจริงก็คือ... ถ้าผมไม่ไปที่นโกดังนั้นในคืนนั้น ศพต่อไปที่จะถูกส่งมาให้คุณผ่าชันสูตร อาจจะไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่จะเป็น ‘คนใกล้ตัว’ ที่คุณพยายามปกป้องมาตลอดชีวิตต่างหาก” หัวใจของธัญญ์กระตุกวูบ ภาพพี่สาวที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยผุดขึ้นมาในห้วงความคิดทันที คำพูดของรวินท์ไม่ใช่แค่การแก้ตัว แต่มันคือการเปิดประตูบานใหม่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอันตรายและความลับที่ดำมืดเกินกว่าจะจินตนาการ ก่อนที่ธัญญ์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและรวดเร็วดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งตามรหัสลับที่ใช้เฉพาะในยามฉุกเฉิน ประตูห้องสอบสวนถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยสารวัตรภาสกร ใบหน้าของนายตำรวจใหญ่ซีดเผือดจนไร้สีเลือด “หมอธัญญ์... คุณต้องมาดูนี่ด่วนครับ” ภาสกรหอบหายใจรัว สายตาดูลุกลี้ลุกลนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เพิ่งมีรายงานเข้ามา... รถบรรทุกที่ขนย้ายหลักฐานสำคัญจากคดีตระกูลรวินท์เมื่อช่วงหัวค่ำ ประสบอุบัติเหตุตกสะพานวงแหวน... และในซากรถนั้น เจ้าหน้าที่พบ ‘ข้อความ’ บางอย่างที่สลักไว้บนคอนโซลรถด้วยมีดหมอโบราณ... ซึ่งเป็นรอยพิมพ์นิ้วมือของคุณเองครับ หมอธัญญ์” ธัญญ์นิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงท่ามกลางความหนاتึบของสถานการณ์ รวินท์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่กลับมาประดับบนเรียวปาก ท่ามกลางเสียงกระซิบของค่ำคืนที่กำลังจะกลืนกินพวกเขาทั้งคู่ลงสู่หลุมพรางที่ถูกขุดไว้ล่วงหน้าแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและพิสูจน์ความจริงเบื้องหลังเงื่อนงำนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ