ความจริงคือคำลวง

กลิ่นสนิมเหล็กและควันธูปอบอวลเสียจนน่าคลื่นไส้ มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้ระลึกถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หากแต่เป็นกลิ่นอายของความเน่าเฟะที่ถูกอบอวลด้วยความโลภของมนุษย์ ธัญญ์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีเข้ม สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองร่างสูงของรวินท์ที่กำลังยืนหันหลังให้อยู่เบื้องหน้า แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ จากห้องใต้ดินของสำนักไสยเวทร้างสะท้อนเงาทั้งสองทาบทับลงบนผนังปูนเปลือยที่กะเทาะร่อน "คุณกำลังเล่นกับไฟ, รวินท์" เสียงทุ้มต่ำของจิตแพทย์หนุ่มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียบสนทนาแต่ทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา "และไฟกองนี้ไม่ได้แค่จะแผดเผาตระกูลของคุณให้สิ้นซาก แต่มันกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของคุณจนไม่เหลือแม้แต่เศษซากความเป็นมนุษย์" รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยันหยือก หมอผีหนุ่มหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมปลาบเป็นประกายวับวาวด้วยความท้าทาย รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด "ไฟหรือครับ, คุณธัญญ์..." รวินท์ก้าวเข้ามาใกล้ ช้าๆ ทว่ามั่นคง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นสาบสางของอาคมลอยเข้าปะทะจมูก "สิ่งที่พวกคุณเรียกมันว่า 'ไสยเวทสายมืด' แท้จริงแล้วก็คือจิตวิทยาแขนงหนึ่ง... เป็นกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนความกลัวก้นบึ้งในจิตใจมนุษย์ต่างหากเล่า สิ่งที่ผมทำ ไม่ใช่การปลุกผีสางเทวดาที่ไหน แต่ผมกำลังขุดคุ้ยความลับที่พวกคนมีอำนาจซุกซ่อนไว้ใต้พรมต่างหาก" ธัญญ์ไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงรักษาท่าทีสุขุมเยือกเย็นไว้ได้อย่างแนบเนียน แม้ว่าอัตราการเต้นของหัวใจจะเร่งเร้าขึ้นตามจังหวะคำพูดของอีกฝ่าย ปมในใจเรื่องพี่สาวที่หายตัวไปเมื่อสปีชีส์เดียวกันนี้วนกลับมาหลอนหลอนอีกครั้ง ภาพพิธีกรรมประหลาดในคืนฝนพรำยังคงติดตา "จิตวิทยาใช้เพื่อเยียวยา, รวินท์" ธัญญ์เน้นทีละคำ ดวงตาคู่คมจดจ้องลึกลงไปในดวงตาสสีเข้มของคู่สนทนา ราวกับต้องการผ่าตัดดูความคิดที่ซ่อนอยู่ภายใน "แต่วิชาที่คุณใช้ มันคือการบงการและทำลายล้าง... คุณบอกว่าต้องการล้างมลทินให้ตระกูล แต่วิธีการที่คุณทำอยู่ตอนนี้ มันต่างอะไรจากพวกฆาตกรโรคจิตที่ผมต้องวินิจฉัยทุกวัน?" บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะหยิบจับเป็นรูปธรรม ระยะห่างที่เหลือเพียงก้าวเดียวทำให้พวกเขารับรู้ถึงลมหายใจของกันและกัน ความสัมพันธ์ที่ก้ำกึ่งระหว่างคู่คิดและศัตรูถูกถักทอด้วยความหวาดระแวงและความดึงดูดใจอย่างประหลาด ทั้งสองเป็นภาพสะท้อนของกันและกัน—คนหนึ่งใช้ตรรกะและวิทยาศาสตร์เพื่อจัดระเบียบความบ้าคลั่ง แต่อีกคนใช้ความมืดและไสยศาสตร์เพื่อควบคุมมัน รวินท์หุบยิ้ม สายตาคมกวาดมองสำรวจใบหน้าของจิตแพทย์หนุ่มอย่างพิจารณา ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ถ้าผมเป็นฆาตกรโรคจิต... แล้วทำไมคุณถึงยังยืนอยู่ตรงนี้ล่ะครับ, คุณหมอ? ทำไมคุณถึงไม่แจ้งตำรวจ หรือว่าลึกๆ แล้ว... คุณเองก็กำลังตามหาคำตอบที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้เหมือนกัน?" มือหนาของรวินท์เอื้อมออกไปแตะที่ปกเสื้อสูทของธัญญ์อย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวลูบไล้เบาๆ บริเวณกระดุมเม็ดบน เป็นการคุกคามทางกายภาพและจิตวิทยาที่แนบเนียน ธัญญ์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับเลือกที่จะคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้แน่น แรงบีบที่สื่อถึงความกรุ่นโกรธและความอดกลั้น "ระวังคำพูดของคุณให้ดี..." ธัญญ์กดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "ความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้แปลว่าผมจะยอมเป็นพวกเดียวกับคุณ" "งั้นเหรอครับ..." รวินท์ยิ้มมุมปาก ทว่าในวินาทีนั้นเอง สายตาของหมอผีหนุ่มก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้กระเป๋าเสื้อคลุมของธัญญ์—มุมกระดาษสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าที่โผล่ออกมาเล็กน้อย ลายมือที่คุ้นเคยตราตรึงอยู่บนนั้น รอยยิ้มบนใบหน้ารวินท์หายวับไปทันที แทนที่ด้วยแววตาตกตะลึงชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ลึกซึ้งกว่าเดิม "อ้าว... ดูเหมือนว่าคุณหมอผู้ยึดมั่นในความจริงทางวิทยาศาสตร์ จะพก 'บันทึกพิธีกรรม' ของพี่สาวตัวเองติดตัวไว้ตลอดเวลาเลยสินะครับ... ไหนล่ะครับหลักฐานที่ว่าคุณเกลียดสิ่งเหล่านี้?" ธัญญ์ชะงัก สีหน้าสุขุมเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ตัวว่าพลาดท่าให้อีกฝ่ายเห็นจุดอ่อนสำคัญ ก่อนที่ธัญญ์จะได้ชักมือกลับหรือเอื้อnเอ่ยคำใดแก้ตัว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นก้องกังวานจากบันไดทางลงห้องใต้ดิน พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องกราดเข้ามาในความมืด ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสามคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมอาวุธครบมือ และคนที่ก้าวตามหลังมาติดๆ ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นคือผู้ทรงอิทธิพลที่ควรจะตายไปจากคดีเมื่อสามเดือนก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและพิสูจน์ความจริงเบื้องหลังเงื่อนงำนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ