พิธีกรรมพลิกฟ้า

กลิ่นควันธูปอบเชยผสมยางสนไหม้คละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่รบกวนประสาทสัมผัสของธัญญ์มากที่สุดในเวลานี้ หาใช่กลิ่นฉุนของเครื่องศาสตราวุธไสยเวท หากแต่เป็นความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านมาจากร่างของรวินท์ หมอผีหนุ่มคู่ปรับผู้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้าวงสายสิญจน์ แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบไหวราวกับลมหายใจที่ใกล้หมดแรง ในห้องใต้ดินของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา พื้นปูนเปลือยถูกโรยด้วยผงกระดูกผีและเกลือสินเธาว์เป็นรูปยันต์แปดทิศซ้อนทับกันสามชั้น ธัญญ์ยืนกอดอกพิงเสาคอนกรีต ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายด้วยสายตาของจิตแพทย์ผู้พยายามถอดรหัสความบ้าคลั่ง "คุณกำลังเล่นกับความน่าจะเป็นที่อิงอยู่บนความงมงาย รวินท์" ธัญญ์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา "ในทางวิทยาศาสตร์ สิ่งที่คุณกำลังทำเรียกว่าการตอบสนองเชิงจิตวิทยากลุ่ม (Mass Hysteria) คุณคิดว่าการเอาเทียนสามเล่มมาปักหัวมุม แล้วสวดคาถาภาษาโบราณ จะหยุดยั้งฆาตกรที่ขับเคลื่อนด้วยสมองส่วนอะมิกดาลากำเริบได้หรือไง" รวินท์ไม่แม้แต่จะชายตาแล ใบหน้าคมคายที่มักเปื้อนรอยยิ้มเยาะหยันบัดนี้ตึงเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนตามจังหวะการหายใจเข้าออกลึกๆ มือเรียวยาวกำกริชกระดูกมนุษย์แน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "วิทยาศาสตร์ของหมอธัญญ์อธิบายได้ไหมล่ะครับ ว่าทำไมศพสี่ศพที่ผ่านมา ถึงมีรอยกรีดรูปดวงตาที่ลิ้นเหมือนกันเป๊ะ ทั้งที่ฆาตกรถูกขังอยู่ในห้องปิดตาย" เสียงของรวินท์แหบพร่าแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าไปในความเงียบ "ความจริงบางอย่าง... มีเพียงศาสตร์ที่พวกคุณเรียกว่างมงายเท่านั้น ถึงจะยอมรับฟัง" รวินท์พ่นลมหายใจยาวเหยียด ก่อนจะสะบัดข้อมือโปรยข้าวสารเสกเข้าหาเปลวเทียน พรึบ! เปลวไฟสีส้มเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกตทันที กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยฟุ้งขึ้นมาเตะจมูก ทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีหยดเลือดแม้แต่หยดเดียว ธัญญ์ขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณเตือนภัยในสมองส่วนลึกส่งสัญญาณเตือน แต่มิติทางความคิดแบบนักวิทยาศาสตร์ก็ยังพยายามหาเหตุผลมาหักล้าง—ปฏิกิริยาเคมีจากสารประกอบบางอย่างที่รวินท์แอบซ่อนไว้ล่วงหน้า "คุณคิดว่าตัวเองกำลังล้างมลทินให้ตระกูล หรือกำลังพาตัวเองดิ่งลงสู่หลุมพรางที่ฆาตกรขุดรอไว้กันแน่" ธัญญ์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขอบวงสายสิญจน์ทีละน้อย สายตาสำรวจรายละเอียดรอบตัวอย่างเฉียบคม "ผมวิเคราะห์โปรไฟล์ของฆาตกรรายนี้แล้ว เขาไม่ได้ทำตามพิธีกรรมโบราณอย่างไร้สติ แต่เขากำลังใช้ 'ความเชื่อ' ของคุณ เป็นเครื่องมือเบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อให้คุณทำพิธีเปิดทางพลังงานบางอย่าง... พิธีกรรมพลิกฟ้าที่คุณกำลังทำอยู่ อาจจะเป็นกุญแจดอกสุดท้ายที่เขาต้องการ" รวินท์ชะงักกริชในมือที่กำลังจะปักลงกลางวงยันต์ ดวงตาคมดุหันขวับมาสบตากับธัญญ์ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความโกรธปนความลังเลที่ปิดไม่มิด "คุณรู้อะไรมา?" รวินท์เค้นเสียงถาม "ผมรู้ว่าฆาตกรไม่ได้ต้องการฆ่าคนเพื่อบูชายัญ แต่เขาต้องการใช้ 'พลังจิตรวมหมู่' ของเหยื่อและหมอผีที่พยายามขัดขวางอย่างคุณ เพื่อดึงเอาความทรงจำในอดีตที่ฝัง ลึกในจิตใต้สำนึกของเหยื่อรายแรกออกมา" ธัญญ์ก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ขอบเส้นสายสิญจน์ แววตาแน่วแน่ไม่มีความหวาดกลัว "และเหยื่อรายแรก... คือพี่สาวของผม" ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง หนักหน่วงเสียจนเสียงหัวใจเต้นของทั้งคู่ดังสะท้อนก้องในโสตประสาท รวินท์จ้องมองจิตแพทย์หนุ่มนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความถูกต้องของวิชาอาคมกับความเป็นจริงทางจิตวิทยาที่อีกฝ่ายนำเสนอ "ถ้าคุณแน่ใจขนาดนั้น..." รวินท์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความบ้าคลั่งในแบบฉบับของหมอผีสายมืด "ก็เข้ามาพิสูจน์สิครับ หมอธัญญ์... ก้าวข้ามเส้นนี้มา แล้วช่วยผมถือปลายกริชนี้ร่วมกัน ถ้าผมคิดผิด เราก็แค่ตายคู่ในกองเพลิงนี้ แต่ถ้าผมคิดถูก... คุณจะได้พบคำตอบว่าทำไมพี่สาวของคุณถึงไม่เคยจากไปไหนเลย" ธัญญ์มองกริชกระดูกในมือรวินท์สลับกับเปลวเทียนสีเขียวมรกตที่เริ่มลุกโชนสูงขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบแตะเพดานห้อง สมองซีกขวาประมวลผลความเสี่ยง ขณะที่สมองซีกซ้ายและอารมณ์ความรู้สึกส่วนลึกโหยหาความจริงเกี่ยวกับการหายตัวไปของพี่สาว ร่างสูงตัดสินใจก้าวขาข้ามเส้นสายสิญจน์เข้าไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับคู่ปรับ ปลายนิ้วของทั้งสองสัมผัสกันที่ด้ามกริชกระดูก ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วสู่หัวใจ รวินท์หลับตาลงท่องคาถาบทสุดท้ายด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน ขณะที่ธัญญ์เบิกตากว้างเมื่อผนังคอนกรีตเบื้องหน้าค่อยๆ ปรากฏภาพเงาดำมหึมาเคลื่อนไหวทะลุกำแพงออกมา ราวกับมิติเวลาและอวกาศกำลังฉีกขาดออกจากกัน ทว่า... ในวินาทีที่กริชกำลังจะถูกกดลงบนพื้นดิน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังขึ้นจากบันไดทางลงห้องใต้ดิน ตามมาด้วยเสียงปรบมือช้าๆ และกังวานเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายของธัญญ์และรวินท์เย็นเฉียบ "ยอดเยี่ยมมาก... ทั้งหมอจิตวิทยาผู้ยึดมั่นในเหตุผล และหมอผีผู้หลงใหลในปาฏิหารย์" เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นความมืดออกมาภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าครึ่งหนึ่งซีกถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากโลหะรูปดวงตาร้องไห้ และในมือของมัน... คือแฟ้มประวัติการรักษาของพี่สาวธัญญ์ที่ควรจะถูกทำลายไปตั้งแต่สิบปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและพิสูจน์ความจริงเบื้องหลังเงื่อนงำนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ