จิตสัมผัสกับเครื่องตรวจจับเท็จ

เสียงฮัมเพลงทำนองโบราณที่ดังลอดออกมาจากกล่องไม้แกะสลักลายยันต์โบราณ ไม่ได้ทำให้หมอธัญญ์รู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน คลื่นความถี่ต่ำของเสียงนั้นกลับไปกระตุ้นตัวเลขบนหน้าจอเครื่องตรวจจับเท็จ (Polygraph) ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสเตนเลส ให้อัตราการเต้นของกราฟพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ ทั้งที่เขากำลังพยายามควบคุมการหายใจเข้าออกให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณกำลังพยายามหลอกตัวเองอยู่ครับ หมอธัญญ์" รวินท์เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากเอกสารคดีฆาตกรรมตระกูลวรวงศ์ หมอผีหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทไม่ได้ไว้ทรงผมเรียบร้อยตามแบบแผนของคนทั่วไป ปอยผมยาวเคลียคลออยู่ข้างแก้มสากระคาย ขณะที่นิ้วเรียวยาวกำลังเคาะเบา ๆ บนแฟ้มประวัติคนไข้ที่ธัญญ์เก็บรักษาไว้เป็นความลับสุดยอด ธัญญ์ปรายตามองอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่พันธนาการปลายนิ้วและแขนของตน สายรัดสีดำรัดแน่นจนสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นตุบๆ ในฐานะจิตแพทย์ เขาใช้เครื่องมือนี้ในการจับโกหกอาชญากรมานับร้อยราย แต่ในวันนี้ เขากลับตกเป็นฝ่ายถูกทดสอบเสียเอง ภายใต้เงื่อนไขที่ตรรกะทางวิทยาศาสตร์ไม่สามารถอธิบายได้ "เครื่องมือนี้วัดปฏิกิริยาทางกายารมณ์ ไม่ได้วัดความจริง รวินท์" ธัญญ์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นแห่งความตื่นกลัว แม้แววตาหลังกรอบแว่นสายตาจะฉายความระแวดระวังอย่างเต็มพิกัด "การที่เหงื่อออกที่ปลายนิ้ว หรือชีพจรเต้นเร็ว มันเกิดขึ้นได้จากความกดดันในห้องแคบๆ นี้ ไม่ใช่เพราะผมกำลังปิดบังเรื่องการหายตัวไปของพี่สาว" รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความเย้ยหยันอันน่ารำคาญใจ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะตรวจ ร่างกายของหมอผีหนุ่มไม่ได้แผ่รังสีคุกคามแบบนักเลงโต ทว่ามันเต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธ ราวกับแรงโน้มถ่วงของหลุมดำที่พร้อมจะบิดเบี้ยวทุกกฎฟิสิกส์ "วิทยาศาสตร์บอกคุณว่าสิ่งที่มองไม่เห็นไม่มีจริง แต่จิตใต้สำนึกของคุณกำลังกรีดร้องฟ้องความจริงอีกด้าน" รวินท์โน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากธัญญ์เพียงคืบ กลิ่นจางๆ ของกำยานและไม้จันทน์หอมโชยเข้าจมูก "ลองบอกผมสิครับ หมอผู้ประเสริฐ... ทำไมกราฟเส้นสีแดงตรงนั้นถึงกระโดดขึ้นทุกครั้งที่ผมเอ่ยถึง 'รอยสักรูปงูคาบแก้ว' บนแผ่นหลังของศพรายล่าสุด?" ธัญญ์นิ่งเงียบ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร แววตาสีเข้มของจิตแพทย์นิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในบึงลึก ขณะที่นัยน์ตาของรวินท์ระยิบระยับด้วยประกายความสนุกสนานของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมในเขาวงกต ความจริงที่ธัญญ์ซ่อนไว้ ไม่ใช่เรื่องของคดีฆาตกรรม แต่เป็นความจริงที่ว่า... สัญลักษณ์บนศพนั้น เป็นรอยสักเดียวกับที่พี่สาวของเขามี ก่อนที่เธอจะเดินเข้าสู่พิธีกรรมประหลาดเมื่อสิบปีก่อน และไม่เคยหวนกลับมาอีกเลย "คุณกำลังเล่นกับจิตวิทยาตื้นๆ" ธัญญ์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงยังคงสุภาพและเยือกเย็น แต่นิ้วมือที่วางอยู่บนที่วางแขนกลับจิกเกร็งจนข้อต่อขึ้นสีขาว "คุณใช้บรรยากาศ ความเชื่อ และจิตวิทยาหมู่มาร่วมสร้างภาพหลอนให้ผมไขว้เขว เพื่อเบี่ยงเบนประเด็นว่าตระกูลของคุณอยู่เบื้องหลังพิธีกรรมไสยเวทเหล่านี้" รวินท์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ผมอาจจะเล่นกับความงมงายในสายตาคุณ... แต่เครื่องตรวจจับเท็จตรงหน้าไม่ได้โกหกนะครับ หมอธัญญ์" พรึบ! จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับเครื่อง Polygraph ก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดเข้าปกคลุมมุมหนึ่งของห้องทันที เสียงฮัมเพลงจากกล่องไม้โบราณหยุดลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิภายในห้องทดลองลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ รวินท์ไม่ได้ตกใจกับความผิดปกตินี้ เขากลับยืนนิ่ง สายตาคมกริบหันไปมองที่ประตูเหล็กทึบทางเข้าห้อง ซึ่งระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์กำลังส่งเสียงเตือนสปีดต่ำ—ตึ๊ด... ตึ๊ด... "ดูเหมือนว่าจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาทดสอบพวกเราอีกคนแล้วล่ะครับ" รวินท์กระซิบเสียงเบา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะข้างแก้มของธัญญ์ ก่อนที่ธัญญ์จะทันได้ขยับตัว ปลดล็อกสายรัดออกจากแขน เสียงเคาะประตูก็จลังขึ้นสามครั้ง... สามครั้งที่หนักหน่วงและจงใจ กลิ่นเหม็นเน่าของดินป่าช้าและดอกไม้จันทน์โชยทะลุรอยต่อของบานประตูเข้ามาเตะจมูกอย่างรุนแรง และก่อนที่สติสัมปชัญญะจะทันประมวลผลคำเตือนใดๆ ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูจากด้านนอกที่กำลังหมุนเข้ามาอย่างช้าๆ... —ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดและตรรกะอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ — **อรุณมนตราขาว**