กำยานสีเลือด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและควันกำยานไหม้เกรียมไม่ได้ลอยมาจากเตาเผาในห้องทดลอง แต่พวยพุ่งออกมาจากผิวหนังของรวินท์โดยตรง ธัญญ์ก้าวเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าว สัญชาตญาณแพทย์แผนปัจจุบันกรีดร้องเตือนภัยว่าอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายกำลังพุ่งสูงเกินขีดจำกัดมนุษย์ แต่สายตาที่สะท้อนผ่านเลนส์แว่นกรอบบางกลับจดจ้องความผิดปกตินั้นด้วยความนิ่งสงบทางจิตวิทยา มือทั้งสองข้างของจิตแพทย์หนุ่มซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์เพื่อซ่อนปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกดดันทางอากาศภายในห้องใต้ดินอันอับชื้นแห่งนี้ "คุณกำลังเล่นกับสิ่งที่คุณควบคุมไม่ได้ รวินท์" ธัญญ์เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทราวกับกำลังประเมินอาการผู้ป่วยโรคจิตเภทขั้นรุนแรง มากกว่าจะหวาดกลัวชายที่กำลังกระอักเลือดสีดำสนิทออกมาจากริมฝีปาก รวินท์หัวคิกคักในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและแห้งผากราวกับกระดาษทรายถูกบดขยี้ ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อคลุมสีเข้มทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงทอประกายเยาะหยันอย่างดื้อรั้น "ควบคุมงั้นหรือ... หมอธัญญ์ คุณนี่มันพวกยึดติดกับตำราเรียนจริงๆ" รวินท์แค่นยิ้ม หยาดเลือดสีเข้มไหลย้อยเปรอะคางคม ก่อนที่เจ้าตัวจะใช้หลังมือปาดมันออกอย่างไม่แยแส "อาคมสายนี้ไม่ได้มีไว้ให้ใคร ‘ควบคุม’ แต่มันมีไว้ให้ ‘แลกเปลี่ยน’ ต่างหาก และผมก็กำลังจ่ายค่าตอบแทนให้มันอยู่" บริเวณกลางห้อง ร่างของตุ๊กตาปั้นดินเผาที่จารอักขระโบราณกำลังร้าวลาน เสียงแตกร้าวของดินแห้งดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าคือเงาดำทมิฬที่บิดEวอยู่รอบตัวรวินท์ มันคล้ายกลุ่มควันหนาทึบแต่มีชีวิต ลื้อเลื้อยพันธนาการข้อเท้าและลำตัวของหมอผีหนุ่มราวกับงูยักษ์ไร้ร่าง ทุกครั้งที่รวินท์พยายามจะยกมือขึ้นวาดอักขระกลางอากาศเพื่อปิดฉากพิธีกรรม อาคมย้อนกลับ (Backlash) ก็พุ่งเข้ากระแทกอวัยวะภายในของเขาจนเสียงกระดูกลั่นดังกรอบ ธัญญ์ขมวดคิ้วมุ่น ความรู้ด้านจิตวิทยาและตรรกะทางวิทยาศาสตร์กำลังปะทะกับภาพตรงหน้าอย่างรุนแรง สมองของเขาวิเคราะห์ว่าอาการอาเจียนเป็นเลือดและกล้ามเนื้อกระตุกของรวินท์อาจเกิดจากการสะสมของสารพิษในกำยาน หรืออาการช็อกเฉียบพลันจากภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำเกินไป (Hypothermia) จนหลอนไปเอง แต่ทว่า... รอยแผลไหม้รูปอักขระที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนต้นแขนของรวินท์ทะลุเนื้อผ้าออกมาสดๆ นั่นไม่ใช่ภาพหลอน และไม่ใช่จิตวิทยา ธัญญ์ตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังทรุดลง เขาย่อตัวลงในระดับเดียวกัน คว้าข้อมือข้างที่เย็นเฉียบราวน้ำแข็งของรวินท์ขึ้นมาเพื่อชีพจร ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวผิดจังหวะราวกับจะหลุดออกมานอกอก "ปล่อย... ออกไป" รวินท์กัดฟันกรอด พยายามสะบัดข้อมือหนีด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในตาของธัญญ์ "ถ้าคุณยังไม่อยากให้วิญญาณครึ่งหนึ่งของคุณถูกดึงลงไปในหลุม... ถอยไปซะ หมอ" "ผมไม่ใช่คนไข้ของคุณ และนี่ไม่ใช่ห้องฉุกเฉินที่คุณจะมาสั่งผมได้" ธัญญ์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด แววตาคมปลาบฉายแววแน่วแน่ "ผมมาที่นี่เพื่อหยุดคุณ ไม่ใช่เพื่อดูคุณฆ่าตัวตายเพื่อความเชื่อเพ้อเจ้อตระกูลของคุณ" คำพูดนั้นราวกับมีฤทธิ์เดชพอกับอาคม รวินท์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมาทั้งๆ ที่เลือดทะลักออกจมูก "คุณนี่มัน... ปากแข็งเป็นบ้าเลยนะธัญญ์ ทั้งๆ ที่ข้างหลังคุณ... มีบางอย่างกำลังยืนมองเราอยู่แท้ๆ" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิในห้องใต้ดินก็ดิ่งฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ หลอดไฟนีออนบนเพดานกระพริบถี่รัวก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงแสงสีส้มสลัวจากเปลวเทียนที่ไหววูบใกล้ดับ ธัญญ์ไม่หันหลังกลับ เขายังคงยึดมั่นในหลักการทางจิตวิทยาที่ว่า ความกลัวสร้างภาพลวงตา แต่ทว่า... สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกลับตะโกนก้องเตือนภัย ขนอ่อนทั่วร่างลุกชันเมื่อรู้สึกถึงแรงกดทับมหาศาลจากอากาศด้านหลัง ราวกับมีร่างไร้น้ำหนักกำลังโน้มตัวลงมาแนบชิดใบหู กลิ่นหอมหวานฉุนของดอกไม้มงคลเน่าเปื่อยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสาบสาง รวินท์ใช้มือข้างที่ว่างคว้าชายเสื้อกาวน์ของธัญญ์ไว้แน่น แรงบีบนั้นสั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นสิ่งที่ธัญญ์ไม่เคยเห็นมาก่อนในแววตาสีเทาคู่นี้ "มันไม่ได้มาหาผม... หมอธัญญ์" เสียงกระซิบของรวินท์แหบพร่าและสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ "มันมาตามหาคนที่หน้าตาเหมือนคุณ... คนที่หายไปในคืนพิธีกรรมเมื่อสิบปีก่อนต่างหาก" ธัญญ์ชะงักกึก เลือดในกายเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา ปมในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบไว้ด้วยเหตุผลและตรรกะมาตลอดหลายปีถูกกระชากขึ้นมากลางอากาศด้วยประโยคเพียงประโยคเดียว ก่อนที่จิตแพทย์หนุ่มจะได้ทันเอ่ยปากซักถาม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นอย่างเชื่องช้ามาจากบันไดวนมืดทึบเบื้องบน—ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนแปลกหน้า แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว เสียงที่ควรจะสลายหายไปพร้อมกับกองเพลิงในคืนวันนั้น แสงไฟฉายสาดส่องลงมาจากปากทางเข้า ร่างของชายสูงวัยในชุดสูทสีเข้มคนหนึ่งก้าวพ้นขอบบันไดลงมา พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก และเอกสารแฟ้มคดีเก่าสีเหลืองซีดที่เหน็บอยู่ใต้รักแร้ —ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดและตรรกะอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ — **อรุณมนตราขาว**