ความลับใต้รอยเลือด

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบฟอร์มาลินในห้องชันสูตรศพชั่วคราวใต้แฟลตตำรวจเก่า ไม่เคยเป็นมิตรกับปอดของนายแพทย์ธัญญ์เลยแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีขาวกำลังคีบเศษเส้นใยสีน้ำเงินเข้มที่ติดอยู่ซอกเล็บของเหยื่อรายล่าสุด มันไม่ใช่เส้นใยฝ้ายธรรมดา แต่เป็นผ้าไหมทอมือเกรดพรีเมียมที่มักตัดเย็บเป็นเครื่องแบบพิธีการของนายตำรวจระดับสูง—หลักฐานชิ้นนี้เล็กเกินกว่าที่ฝ่ายสืบสวนทั่วไปจะทันสังเกตเห็น แต่กลับชัดเจนราวกับรอยแผลเป็นในสายตาของจิตแพทย์ผู้มองมนุษย์ทะลุปรุโปร่ง "คุณกำลังใช้ตรรกะทางการแพทย์มาวินิจฉัยฆาตกรที่ใช้ไสยเวทร่างเป็นเกราะกำบัง... มันออกจะnaiveไปหน่อยไหมครับคุณหมอ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ดึงสติของธัญญ์ให้ละสายตาจากกล้องจุลทรรศน์ รวินท์ยืนพิงเสาปูนเปลือย แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนเงาใบหน้าครึ่งซีกของหมอผีหนุ่มผู้มีแววตาระรื่นราวกับกำลังชมละครเวทีชั้นดี ในมือของรวินท์หมุนกระดูกอาคมชิ้นเล็กๆ เล่นอย่างเชื่องช้า ธัญญ์ไม่ตอบทันที เขากวาดสายตามองคู่สนทนาอย่างพิจารณา ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อย—อาการที่รวินท์รู้ดีว่าเป็นสัญลักษณ์ของความขัดแย้งภายในจิตใจของอีกฝ่าย "วิทยาศาสตร์กับไสยศาสตร์ไม่ได้อยู่คนละขั้วหรอกครับคุณรวินท์... มันเป็นเพียงเหรียญคนละด้านของการควบคุมจิตใจมนุษย์" ธัญญ์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ราบเรียบ เยือกเย็นราวกับน้ำในบึงลึก "และตอนนี้ จิตวิทยาอาชญากรรมกำลังบอกผมว่า ฆาตกรไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตเหยื่อ เขาต้องการส่งสาร... สารที่ส่งตรงถึงโครงสร้างอำนาจภายในกรมตำรวจเอง" รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนขนลุก รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมีความหมาย เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้แสงไฟจนธัญญ์เห็นประกายตาดุดลดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาท "ถ้าคุณฉลาดขนาดนั้น... แล้วทำไมคุณยังไม่ยอมมองไปที่โต๊ะทำงานของผู้บัญชาการกองปราบฯ ล่ะครับ" รวินท์กระซิบแผ่วเบา ประโยคสั้นๆ นั้นทำให้อุณหภูมิในห้องชันสูตรลดฮวบลงทันที "รอยมีดกรีดที่หน้าอกศพเมื่อคืน ใช้มีดพกประจำตำแหน่งยศ ‘พันตำรวจเอก’ สลักลายตราแผ่นดิน... ซึ่งมีแจกจ่ายให้ใช้งานจริงแค่ไม่ถึงสิบคนในประเทศนี้" ธัญญ์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อย ประมวลผลข้อมูลในหัวอย่างรวดเร็ว ภาพแฟ้มคดีเก่าๆ ของพี่สาวที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาทับซ้อนกับคดีปัจจุบันอย่างน่ากลัว—ทุกคดีที่มีความเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมประหลาด มักจะมี "ร่องรอยการปกปิด" จากระดับบริหารเสมอ ไม่ใช่แค่คนใน... แต่เป็นคนที่มีอำนาจมากพอจะสั่งทำลายหลักฐานได้ทั้งหมด "คุณรู้อะไรมามากกว่านี้ใช่ไหมครับรวินท์" ธัญญ์ถาม เสียงของเขาเริ่มมีความตึงเครียดเจืออยู่เล็กน้อย แม้จะพยายามควบคุมมันให้อยู่ใต้หน้ากากความสุขุมก็ตาม "ผมเป็นหมอผี ไม่ใช่สายตรวจครับหมอธัญญ์" รวินท์ยักไหล่ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของกำยานและฝนตกบนตัวอีกฝ่าย "แต่ผมรู้ว่า... คนที่กำลังยืนรอคุณอยู่ที่ห้องทำงานชั้นสามของกองบัญชาการตอนนี้ ไม่ได้มาเพื่อฟังคำวินิจฉัยโรคของคุณหรอกครับ... เขามาเพื่อปิดปากคุณต่างหาก" ยังไม่ทันที่ธัญญ์จะได้เอ่ยปากถามอันใด เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเคาะประตูเหล็กหนาที่ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยการถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างในเครื่องแบบกากีรีดเรียบกริบของ "ผู้พันกรกฏ" นายตำรวจผู้ทรงอิทธิพลก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา ด้านหลังของเขาคือลูกน้องอีกสามนายที่วางมือทราบไว้ที่ซองปืนข้างเอวอย่างพร้อมใช้งาน "คุณหมอธัญญ์... และคุณรวินท์ ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้ ยังมาคลุกคลีอยู่กับศพเน่าๆ อีกหรือครับ?" ผู้พันกรกฏเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสุภาพเกินเหตุ แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบยาพิษ ธัญญ์เหลือบมองรวินท์โดยสัญชาตญาณ แต่ทว่า... มุมห้องที่รวินท์เคยยืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน กลับว่างเปล่าและไร้เงา ราวกับร่างของหมอผีหนุ่มสลายกลายเป็นควันจางหายไปกับความมืดในพริบตาเดียว ธัญญ์สูดลมหายใจเข้าลึก ตั้งสติและปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทอย่างไร้ที่ติ ร่างสูงก้าวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างเชิงจิตวิทยา พร้อมกับเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ผมแค่กำลังตรวจดูว่า... รอยแผลบนร่างผู้ตาย กับร่องรอยคราบเลือดที่ติดอยู่บนเครื่องแบบของใครบางคนในที่นี้ มีดีเอ็นเอตรงกันหรือไม่ครับ... ผู้พันกรกฏ" —ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดและตรรกะอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ — **อรุณมนตราขาว**