เหยื่อรายถัดไป

กลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยอวลอยู่ในความมืดทึบของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่ได้ทำให้ชีพจรของนายแพทย์ธัญญ์เต้นเร็วขึ้นแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เขากลับควบคุมจังหวะการหายใจของตนเองให้เข้าสู่โหมดผ่อน สม่ำเสมอราวกับกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตรวจคนไข้ในห้องทำงาน มากกว่าการยืนอยู่ท่ามกลางเงาตะคุ่มของซากโครงสร้างเหล็กขึ้นสนิม ที่ซึ่งความตายอาจกำลังซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใดต้นหนึ่ง "คุณกำลังประเมินอัตราการเต้นของหัวใจผมผิดพลาดไปหน่อยนะครับ, หมอธัญญ์" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า—ห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร รวินท์ก้าวออกมาจากเงาดำ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มกลืนไปกับบรรยากาศรอบตัว ทว่ารอยยิ้มมุมปากและแววตาพราวระยับคู่นั้นกลับสว่างวาบด้วยความเย้ยหยันอย่างชัดเจน ธัญญ์ปรายตามองคู่สนทนา แววตาหลังกรอบแว่นโลหะยังคงความเยือกเย็น "ผมไม่ได้ประเมินหัวใจคุณครับ ผมกำลังประเมินสภาพจิตใจของคนที่กำลังจนมุมต่างหาก... การที่คุณเลือกสถานที่อับทึบไร้ทางหนีทีไล่นี้ เพื่อบอกผมว่าคุณคือฆาตกร มันเป็นกลไกการป้องกันตัวแบบถอยหลังเข้าคลอง หรือแค่ความเย่อหยิ่งที่รอวันพังทลายกันแน่ล่ะครับ, รวินท์" รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและก้องกังวานในความเงียบ เขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นธูปโบราณเจือจางปะปนกับกลิ่นกายเฉพาะตัวลอยแตะจมูกธัญญ์ "คุณยังคงยึดติดกับตำราจิตวิทยาคร่ำครึเหมือนเดิมนะ... มนุษย์เราไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยกลไกทางจิตเสมอไปหรอกครับ บางครั้ง... เราแค่ทำตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้าด้วยเลือดและอาคม" บรรยากาศรอบตัวอึมครึมลงถนัดตา อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอจาง ๆ ในความมืด ความตึงเครียดระหว่างแพทย์ผู้ยึดมั่นในตรรกะกับหมอผีผู้ใช้ไสยเวทร1ร่ายร้ำเข้าหากันอย่างระแวดระวัง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าพื้นน้ำขังก็ดังแว่วมาจากด้านหลัง—มันไม่ใช่เสียงของคนสองคน ธัญญ์หรี่ตาลง สัญชาตญาณนักวิเคราะห์เตือนภัยทันทีว่าพวกเขากำลังตกเป็นเป้า "ระวัง!" ธัญญ์พุ่งตัวเข้าไปกระชากแขนของรวินท์ให้หลบพ้นวิถีของวัตถุบางอย่างที่แหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง ปัง! เสียงโลหะกระทบเสาปูนดังสนั่น เศษปูนและประกายไฟกระเด็นวาววับในความมืด รวินท์เซถลาตามแรงดึงแต่ก็ตั้งหลักได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังทิศทางที่วัตถุกันเมื่อครู่พุ่งมา รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังที่จริงจังขึ้น "ไม่ใช่ฝีมือผมแน่ ๆ ล่ะครับงานนี้" รวินท์กระซิบเสียงต่ำ ข้างกายพล دستสอดเข้าในเสื้อโค้ทหยิบวัตถุตะ국บางอย่างออกมา แสงสลัวสะท้อนกับวัตถุโลหะสีดำเงาในมือหมอผีหนุ่ม—มันคือแผ่นยันต์โลหะจารอักขระขודขลับที่ถูกเตรียมไว้สำหรับรับมือกับสิ่งที่ไม่ใช่คน ธัญญ์ถอนหายใจเบา ๆ พลางขยับแว่นตา "ผมเตือนคุณแล้วว่าความลับที่คุณพยายามปกปิด มันมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยชีวิต... และดูเหมือนเจ้าหนี้จะมาทòiทวงเร็วกว่าที่เราคิด" ในความมืดมิดเบื้องหน้า เงาร่างหนึ่งค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลังกองลังไม้เก่า ร่างนั้นสูงโปร่งและสวมหน้ากากโลหะลายโบราณที่บิดเบี้ยวผิดรูป แววตาที่มองผ่านช่องหน้ากากคู่นั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและจิตสังหารที่เข้มข้นจนแทบสัมผัสได้ "ในที่สุด... แกก็มาจนได้นะ, หลานชายผู้ทรยศตระกูล" เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายถูกับพื้นปูนดังลอดออกมาจากหลังหน้ากาก รวินท์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาคมกริบทันที "ท่านอา... นึกว่าเผาไปพร้อมกับกองเพลิงในคืนนั้นเสียอีก" ธัญญ์ยืนนิ่งอยู่ข้างรวินท์ สมองทำงานอย่างรวดเร็วในการประเมินสถานการณ์ ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนของตระกูลหมอผี การตายและการหายตัวไป ปมปัญหาที่รวินท์พยายามปกปิดมาตลอดกำลังถูกเปิดเปลือยต่อหน้าเขาในค่ำคืนนี้ ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ขยับตัวพูดอะไรเพิ่มเติม แสงไฟฉายสว่างจ้าหลายดวงก็สาดส่องเข้ามาจากทุกทิศทาง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กรูเข้ามาปิดล้อมโกดัง "ทุกคนยกมือขึ้น! วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนก้องกังวานทำลายความเงียบงัน ธัญญ์หันไปมองรวินท์ที่ยังคงยืนนิ่ง ท่ามกลางแสงไฟที่สาดส่องเข้ามา รวินท์หันมาสบตาเขา รอยยิ้มแปลกประหลาดปรากฏขึ้นอีกครั้งที่มุมปาก ทว่าในแววตานั้นกลับมีประกายบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ รวินท์ขยับเข้ามาใกล้ธัญญ์ กระซิบเบา ๆ ริมหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกชัน "เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นจริง ๆ ต่างหากล่ะครับ, หมอธัญญ์" และในจังหวะที่เจ้าหน้าที่กำลังเข้าชาร์จเพื่อควบคุมตัว รวินท์กลับคว้าข้อมือธัญญ์ไว้แน่น แล้วใช้อีกมือหยิบวัตถุทรงกลมสีดำปาลงพื้น—ควันสีขาวหนาทึบพวยพุ่งขึ้นบดบังวิสัยทัศน์ทันที เสียงเอะอะโวยวายและเสียงฝีเท้าอลหม่านดังระงมไปทั่วบริเวณ เมื่อควันจางลง ธัญญ์พบว่าตนเองถูกดึงตัวมาหลบอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์เก่ามุมอับของโกดัง ร่างของรวินท์แนบชิดอยู่ไม่ห่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็ก และในวินาทีที่ธัญญ์กำลังจะสะบัดตัวออก รวินท์ก็ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ เป็นเชิงห้าม พร้อมกับที่แสงไฟฉายสาดส่องมาหยุดอยู่ที่ซอกมุมที่พวกเขายืนอยู่พอดี—และสิ่งที่สะท้อนเข้าตาธัญญ์ผ่านรอยแยกของตู้คอนเทนเนอร์ ก็คือเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่รวินท์แอบยัดใส่มือเขา... มันคือภาพถ่ายเก่า ๆ ของพี่สาวเขาที่หายตัวไป พร้อมกับลายมือเขียนด้วยหมึกสีแดงสดว่า: *"เธอยังไม่ตาย... และเธอกำลังตามหาความจริงเช่นเดียวกับคุณ"* —ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดและตรรกะอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ — **อรุณมนตราขาว**