ความลับของตระกูลหมอผี

เสียงปลดล็อกสลักโลหะของแฟ้มคดีหมายเลขศูนย์สามสดังขึ้นในความเงียบงันของห้องทำงานจิตแพทย์ กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ราคาแพงลอยปะปนกับกลิ่นจางๆ ของควันธูปไม้จันทน์ที่รวินท์จงใจจุดทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานของธัญญ์ มันไม่ใช่การคุกคาม แต่เป็นการประกาศเขตแดนอย่างเงียบเชียบ ธัญญ์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ เขายังคงจดจ่ออยู่กับการวิเคราะห์เส้นกราฟคลื่นสมองของผู้ป่วยรายล่าสุดบนหน้าจอแท็บเล็ต แววตาหลังกรอบแว่นโลหะมีความนิ่งสนิทแบบมืออาชีพที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเพื่อรับมือกับความวิกลจริตทุกรูปแบบ "คุณล้ำเส้นเกินไปแล้ว รวินท์" ธัญญ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้คลื่นอารมณ์ ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดผ่าตัด "ห้องทำงานของผมไม่ใช่ห้องเก็บของสาธารณะ และประวัติเวชระเบียนของตระกูลวรวงศ์ ไม่ควรมานอนอยู่บนโต๊ะของคนที่เชื่อเรื่องไสยศาสตร์งมงาย" รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแหบแห้งคล้ายเศษกระดาษเสียดสีกัน หมอผีหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบคมคายคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่กรอบรูปใบเล็กบนชั้นหนังสือ—รูปถ่ายของพี่สาวของธัญญ์ที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามปีก่อน "วิทยาศาสตร์บอกคุณว่าพี่สาวคุณหายไปไหนล่ะครับ คุณหมอ?" รวินท์เอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา "ทฤษฎีจิตวิทยาวิเคราะห์? หรือความผิดปกติทางประสาทสัมผัส? น่าเสียดายนะ... ที่ความจริงมันสกปรกและมีกลิ่นคาวเลือดมากกว่าสมมติฐานสะอาดๆ ในตำราพวกนั้นเยอะ" ธัญญ์ชะงัก ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตหยุดนิ่ง กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน แต่เขายังคงควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบได้ราวกับผิวน้ำในบึงลึก "ถ้าคุณมาเพื่อเล่นเกมจิตวิทยา ไs้สาระนี่ ผมเกรงว่าคุณเสียเวลาเปล่า" "ผมไม่ได้มาเล่นเกม" รวินท์หุบยิ้ม แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว เขาก้มตัวไปข้างหน้า มือเรียวยาวผลักแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่ปิดสนิทมาตรงหน้าธัญญ์ "ผมมาเพื่อจบมัน... และเพื่อทำในสิ่งที่บรรพบุรุษสารเลวของผมไม่กล้าทำ" ธัญญ์หรี่ตามองแฟ้มเบื้องหน้า "นี่คืออะไร?" "ความลับที่ตระกูลหมอผีสายมืดอย่างวรวงศ์ปกปิดมานานกว่าเจ็ดสิบปี" รวินท์กระซิบ น้ำเสียงลดระดับลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบจากความมืด "ความจริงที่ว่า... อาถรรพ์ไม่ได้ลอยมาตามลม แต่มันถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์ และคนที่ถือสิทธิ์ขาดในการควบคุมมัน ไม่ใช่เทพเจ้าหรือวิญญาณอาฆาต... แต่คือสัญชาตญาณดิบของคนที่เรียกตัวเองว่า 'ผู้บริสุทธิ์' ต่างหาก" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบไหวครั้งหนึ่งราวกับมีกระแสลมพัดผ่าน ทั้งคู่สบตากันนิ่ง การปะทะกันทางความคิดระหว่างจิตแพทย์ผู้ยึดมั่นในตรรกะ กับหมอผีผู้ถือครองมรดกแห่งความมืดมาถึงจุดแตกหัก รวินท์ค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วดันสายรัดแฟ้มออก เผยให้เห็นกระดาษปาปิรัสสีเหลืองกรอบและภาพถ่ายขาวดำยุคโบราณที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วน "เปิดดูสิครับ คุณหมอ..." รวินท์ยิ้มเยาะเล็กน้อย "แล้วคุณจะรู้ว่า... พี่สาวของคุณไม่ได้หายตัวไปเพราะเธอสติหลุด... แต่เป็นเพราะเธอ 'บังเอิญ' ไปรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังพิธีกรรมเมื่อคืนวันที่สิบห้าเดือนพฤศจิกายน... วันเดียวกับที่ตระกูลของคุณและตระกูลของผมทำสัญญาแลกเปลี่ยนวิญญาณกันครั้งแรก" ธัญญ์นิ่งงังไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก มือที่เอื้อมไปสัมผัสสันแฟ้มสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะแตะโดนหน้ากระดาษแผ่นแรก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดกันอย่างเร่งร้อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก "คุณธัญญ์ครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงเลขาหน้าห้องดังแทรกผ่านลำโพงอินเตอร์คอมด้วยความตื่นตระหนก "มีคนส่งพัสดุนิรนามมาหน้าคลินิก... จ่าหน้าถึงคุณ... และข้างใน... ข้างในมีอวัยวะที่ถูกดองไว้ในโหลแก้ว พร้อมกับจดหมายขู่ฆ่าที่ลงชื่อด้วยตราประทับของตระกูลวรวงศ์ครับ!" รวินท์หุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความตกใจระคนเคร่งเครียด เขาลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "ไม่ใช่ฝีมือผม..." ธัญญ์หันกลับมามองหน้าคู่สนทนา แววตาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวง ปืนพกขนาดเล็กในลิ้นชักโต๊ะทำงานถูกชักออกมาและเล็งตรงไปที่รวินท์อย่างรวดเร็ว "ถ้าไม่ใช่ฝีมือคุณ..." ธัญญ์เค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาดุดันจนน่ากลัว "แล้วใครกันที่กำลังเล่นตลกกับศพของพี่สาวผมในตอนนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ อรุณมนตราขาว