หน้ากากของนักบุญ

กลิ่นอายของกำยานไม้กฤษณาและชาอู่หลงชั้นดีลอยวนอยู่ในห้องทำงานบุด้วยไม้สักทองของมูลนิธิสงเคราะห์เด็กและผู้สูงอายุ ‘ร่มธรรม’ ภาพของชายวัยเกษียณในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นดั่งพระโพธิสัตว์กำลังนั่งประสานมือบนโต๊ะทำงาน “คุณธัญญ์... และคุณรวินท์” เสียงทุ้มนุ่มนวลของอาจารย์ประภาสเอ่ยขึ้น ดวงตาหลังกรอบแว่นสายตาทอประกายความเมตตา “ผมได้ยินชื่อเสียงของพวกคุณมาสักพักแล้ว ไม่คิดว่าวันหนึ่ง ที่ปรึกษาด้านจิตวิทยาโรงพยาบาลรัฐกับหมอผีอิสระ จะต้องมาร่วมมือกันในคดีที่เกี่ยวข้องกับสถานสงเคราะห์เล็กๆ ของผม” ธัญญ์ยังคงนิ่งเงียบ แววตาของจิตแพทย์หนุ่มกวาดสำรวจทุกรายละเอียดในห้อง ผนังห้องประดับด้วยใบประกาศเกียรติคุณ ภาพถ่ายร่วมกับนักการเมืองชื่อดัง และภาพถ่ายที่อาจารย์ประภาสกำลังโอบกอดเด็กๆ ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข ทุกอย่างสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ... สมบูรณ์เสียจนน่าเคลือบแคลง ในทางจิตวิทยา บุคคลที่พยายามแสดงออกว่าเป็น “นักบุญ” ตลอดเวลา มักซ่อนกลไกการป้องกันตัวทางจิตใจที่รุนแรงไว้เบื้องหลัง หรือไม่ก็... กำลังปกปิดความลับดำมืดบางอย่างที่หากเปิดเผยออกมา จะสั่นสะเทือนศรัทธาของคนครึ่งประเทศ “ความดีงามมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอครับอาจารย์” รวินท์เป็นคนเอ่ยปากขึ้น รอยยิ้มมุมปากของหมอผีหนุ่มไม่ได้ไปถึงดวงตา นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ “เพียงแต่... ราคาของที่นี่ ดูเหมือนจะแลกมาด้วยความเงียบงันของเด็กหลายคนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย” รอยยิ้มบนใบหน้าของอาจารย์ประภาสยังคงนิ่งสนิท ไม่มีร่องรอยของความตกใจหรือหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เขายกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ก่อนจะวางลงบนจานรองด้วยเสียงกังวานเบาๆ “ความเข้าใจผิดเป็นเรื่องเกิดขึ้นได้เสมอครับคุณรวินท์ สถานสงเคราะห์ของเราเปิดกว้างให้ตรวจสอบ เด็กที่หายตัวไป... ส่วนใหญ่เป็นเพราะพวกเขาสมัครใจออกไปเผชิญโลกภายนอกเมื่ออายุครบเกณฑ์ หรือไม่ก็ถูกรับไปอุปการะโดยครอบครัวที่ต้องการความเป็นส่วนตัว” “ความเป็นส่วนตัว... หรือความลับที่ไม่อยากให้ใครขุดคุ้ยกันแน่ครับ” ธัญญ์โพล่งขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดผ่าตัด “ผมตรวจสอบแฟ้มประวัติของเด็กสิบสองคนที่ระบุว่า ‘ย้ายออก’ ในช่วงสามปีที่ผ่านมา ปรากฏว่าไม่มีบันทึกการรับอุปการะจากหน่วยงานรัฐเลยแม้แต่รายเดียว และที่น่าสนใจกว่านั้น... ลายเซ็นของผู้ปกครองที่มารับตัว เป็นลายมือเดียวกันทั้งหมด” บรรยากาศในห้องอับชื้นขึ้นมาทันตาเห็น แม้เครื่องปรับอากาศจะทำงานอย่างเต็มกำลัง แต่อาคมบางเบาที่แผ่ออกมาจากตัวของรวินท์กลับทำให้ขนลุกซู่ หมอผีหนุ่มหรี่ตามองรอบห้อง ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน “ที่นี่ไม่ได้ใช้แค่จิตวิทยาในการกล่อมเกลาเด็กๆ หรอกครับธัญญ์... แต่มี ‘อาคมสะกดจิต’ ระดับสูงฝังอยู่ตามผนังและใต้พื้นไม้ ลายเส้นยันต์ถูกลบด้วยสีทับไว้ก็จริง แต่กระดูกอาถรรพ์ที่ฝังอยู่ทั้งสี่มุมห้อง ยังส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอยู่เลย” อาจารย์ประภาสถอดแว่นสายตาออกช้าๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดเช็ดเลนส์แว่นอย่างไร้ความเร่งรีบ ท่าทีที่เคยดูใจดีเมื่อครู่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัว รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งเกินกว่ามนุษย์ปุถุชนจะแสดงออก “พวกคุณเป็นคนฉลาด... และความฉลาดมักเป็นภัยต่อความสงบสุขเสมอ” เสียงของอาจารย์ประภาสเปลี่ยนไป ราวกับมีเสียงประสานซ้อนทับกันหลายเสียงในลำคอ “เด็กพวกนั้นไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ พวกเขา... กลายเป็นส่วนหนึ่งของมูลนิธิแห่งนี้ เป็นเสาหลักที่ค้ำจุนความรุ่งโรจน์และศรัทธาที่ทุกคนมอบให้ผมต่างหาก” ทันทีที่สิ้นคำพูด พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือน เงาดำนับสิบสายพุ่งทะลักออกมาจากมุมห้อง รูปร่างบิดเบี้ยวของเด็กๆ ที่ไร้ซึ่งดวงตาและใบหน้าส่งเสียงโหยหวนดังก้องอยู่ในมิติที่ซ้อนทับกัน รวินท์ไม่รอช้า มือคว้าขวดบรรจุน้ำมนต์ธรณีสารขึ้นมาสาดซัดออกไปพร้อมกับบริกรรมคาถากลบทับอาคมมืดทันที “ธัญญ์! ระวังหลัง!” รวินท์ตะโกนลั่นท่ามกลางความโกลาหล ธัญญ์หมุนตัวกลับตามสัญชาตญาณ ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของจิตแพทย์หนุ่มสะดุดกึก ภาพถ่ายติดผนังภาพหนึ่งร่วงลงมาแตกกระจาย เศษกระจกบาดเข้าที่มือของเขาจนเลือดหยดลงบนพื้น แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาไม่ใช่บาดแผล... หากแต่เป็นภาพถ่ายเก่าแก่ที่ซ่อนอยู่หลังกรอบรูปนั้น ภาพถ่ายของเด็กหญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลาย... ใบหน้าของเธอนั้นละม้ายคล้ายคลึงกับเขาอย่างยิ่ง และที่มุมขวาของภาพ มีลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำคุ้นตา *‘ฝากดูแลแก้วตาดวงใจของพี่ด้วยนะคะ’* หัวใจของธัญญ์กระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกตะลึง พี่สาวที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน... บัดนี้ ปรากฏร่องรอยเชื่อมโยงอยู่เบื้องหลังนักบุญผู้สร้างภาพลวงตานี้ ก่อนที่ธัญญ์จะได้เอ่ยปากถามอะไร ประตูห้องทำงานก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามในชุดสูทสีเข้ม ผู้ซึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นและแฟ้มเอกสารลับในมือ — **อรุณมนตราขาว**