พื้นที่ปลอดภัยในความอันตราย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินร้างเคล้าคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ทว่าสิ่งที่รบกวนสมาธิของธัญญ์ยิ่งกว่ากลิ่นใดๆ คือความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง แสงไฟฉายคาดหัวดวงเดียวส่องกระทบฝุ่นละอองที่ลอยวนในอากาศ ทอดเงายาวน่ากลัวบนผนังปูนเปลือยที่กะเทาะรุ่งริ่ง ปลายนิ้วเรียวยาวของจิตแพทย์หนุ่มบรรจงแกะผ้าพันแผลเปื้อนเลือดออกจากรอยแผลลึกบริเวณต้นแขนของชายอีกคนอย่างระมัดระวังที่สุดเท่าที่จะทำได้ "มือคุณสั่นนะหมอ" น้ำเสียงแหบพร่าติดจะเย้าแหย่ดังขึ้นท่ามกลางความมืด รวินท์นั่งพิงแผ่นหลังกับเสาคอนกรีต ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดจากพิษบาดแผลและอาการเสียเลือด ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่นั้นยังคงแพรวพราวด้วยประกายความเจ้าเล่ห์เช่นเคย แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย "เพราะผมเป็นจิตแพทย์ ไม่ใช่ศัลยแพทย์สนาม... และถ้าคุณยังพูดมาก เลือดก็จะยิ่งออก1ไม่หยุด ซึ่งนั่นจะทำให้ผมต้องลงมือเย็บแผลสดโดยไม่มีฤทธิ์ยาชา" ธัญญ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่แววตาหลังกรอบแว่นกลับฉายความกังวลที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดสุขุม รวินท์หัวเราะในลำคอเบาๆ จนสะเทือนแผล เรียกเสียงซี้ดปากด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ยังไม่วายที่จะยียวน "ใจร้ายจังนะครับ... ทั้งที่เราเพิ่งร่วมเป็นร่วมตายหนีตายจากไอ้พวกเดรัจฉานวิชามาด้วยกันแท้ๆ นึกว่าคุณจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ของเราที่ลึกซึ้งขึ้นเสียอีก" "ความสัมพันธ์บนกองเลือดและการหนีหัวซุกหัวซุน ไม่ได้ถูกบัญญัติไว้ในตำราจิตวิทยาว่าเป็นความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนหรอกครับ หมอรวินท์" ธัญญ์ตวัดด้ายเย็บแผลผ่านผิวหนังอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวของการรักษาถูกควบคุมด้วยตรรกะและสติ แม้ลึกๆ ในใจจะตระหนักดีว่า ภาพของรวินท์ที่เอาตัวเข้ามารับคมมีดอาคมแทนนิตยสารในห้องใต้หลังคาคืนนั้น ได้สั่นคลอนกำแพงตรรกะที่เขาสร้างไว้จนพังทลายลงไปส่วนหนึ่งแล้ว พื้นที่แคบๆ ของเซฟเฮาส์ชั่วคราวใต้ซากตึกเก่าแห่งนี้ บีบบังคับให้คนสองคนที่มีอุดมการณ์ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิงต้องมาติดแหง็กอยู่ด้วยกัน ธัญญ์เชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ จิตวิทยา และกฎหมาย ส่วนรวินท์ศรัทธาในไสยเวท กรรมเวร และกฎแห่งอาคม ทว่าในความมืดมิดและอันตรายรอบด้านนี้ เส้นแบ่งระหว่าง "ความจริง" กับ "ความเชื่อ" กลับพร่าเลือนลงอย่างน่าประหลาด เมื่อจัดการพันแผลรอบสุดท้ายเสร็จ ธัญญ์ก็ทิ้งตัวลงนั่งบนลังไม้เก่าๆ ฝั่งตรงข้าม ถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อขับไล่ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดสามวันเต็ม เขามองสำรวจใบหน้าของหมอผีหนุ่มสายมืด ภายใต้คราบเขม่าควันและรอยเลือด รวินท์ยังคงมีความลับบางอย่างซุกซ่อนอยู่เสมอ ดวงตาสองสีที่มักมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตใจคนอื่นกำลังจ้องมองเขากลับมาเช่นกัน "มองอะไรครับ หน้าผมมีรอยเปื้อนหรือไง" ธัญญ์เอ่ยถามเมื่อทนสายตานั้นไม่ไหว "เปล่าครับ... แค่กำลังคิดว่า คนที่ยึดติดกับเหตุผลอย่างคุณ ทำไมถึงยอมเสี่ยงชีวิตวิ่งเข้ามาในดงกระสุนและอาคมเพื่อช่วยผม ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตายตามวิถีของคนบาปเสียล่ะ" รวินท์ถามเสียงแผ่ว แต่แววตากลับจริงจังอย่างที่หาได้ยาก ธัญญ์นิ่งเงابةไปครู่หนึ่ง สายตาคมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น "เพราะต่อให้คุณจะเป็นหมอผีร่วมนอกรีต หรือทำเรื่องบ้าๆ ตามความเชื่อไสยศาสตร์... แต่แฟ้มคดีการหายตัวไปของพี่สาวผม มีลายมือชื่อของคุณอยู่ในบันทึกหน้าสุดท้าย... ผมยังไม่ได้คำตอบจากปากคุณ ผมไม่ยอมให้คุณตายง่ายๆ หรอก" รวินท์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่าเป็นความสมเพช ขบขัน หรือความโล่งอก "พี่สาวของคุณ... ดร.ธារิดา เธอไม่ได้หายไปเพราะถูกลักพาตัวหดหู่แบบที่ตำรวจคิดหรอกนะหมอ... แต่เธอก้าวเข้าไปในเขตอาคมนั้นด้วยความสมัครใจ เพื่อแลกเปลี่ยนบางอย่าง" "คุณหมายความว่ายังไง!" ธัญญ์ขยับตัวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณความเป็นน้องชายและนักวิจัยถูกกระตุ้นขึ้นมาทันที "อยากรู้ความจริงไหมล่ะครับหมอ..." รวินท์โน้มตัวเข้าไปใกล้ แผลที่แขนเริ่มปริส่งสัญญาณเตือนแต่เจ้าตัวหาได้ใส่ใจ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นไอความตายปะทะกันในความสลัว "ความจริงที่ว่า ตระกูลของคุณกับตระกูลของผม ถูกผูกมัดด้วยสัญญาเลือดที่ต้องแลกด้วยชีวิตมานานกว่าร้อยปีแล้ว..." ยังไม่ทันที่ธัญญ์จะได้ซักถามต่อ ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของอดีตนายแพทย์ทหารก็ถูกปลุกเร้า เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบย่ำเข้ามาใกล้บริเวณทางเข้าชั้นใต้ดินทีละน้อย... ทีละน้อย... ไม่ใช่เสียงของสัตว์ ไม่ใช่เสียงลม... และไม่ใช่เสียงของตำรวจ ธัญญ์ส่งสัญญาณมือให้รวินท์เงียบกริบ ทั้งคู่หยุดหายใจโดยอัตโนมัติ รวินท์เอื้อมมือไปหยิบก้อนกรวดเคลือบอาคมขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่าในวินาทีที่แสงไฟฉายสาดส่องลอดผ่านช่องประตูผุพังเข้ามา เงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับวัตถุโลหะสีดำเงาที่ยกขึ้นเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขานั่งอยู่ และก่อนที่นิ้วบนไกปืนจะลั่น เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังแทรกความมืดเข้ามา... *"เจอตัวเสียที... ลูกหลานแห่งคำสาป"* --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดและตรรกะอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ — **อรุณมนตราขาว**