สัจธรรมที่โหดร้าย

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในห้องใต้ดินของหอจดหมายเหตุ มูลนิธิสงเคราะห์ผู้ป่วยทางจิตเวช กลิ่นอมันเป็นเอกลักษณ์ของความลับที่ถูกจงใจกักขังไว้ไม่ให้ผุพังไปตามกาลเวลา ทว่าในค่ำคืนนี้ มันกลับอบอวลไปด้วยความจริงอันแสนโสโครกที่กำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเผชิญหน้ากับแสงไฟ "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนเกินกว่าจิตแพทย์สายสถิติอย่างคุณจะรับมือไหว, หมอธัญญ์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นวางแฟ้มเอกสาร รวินท์ยืนพิงกำแพงอิฐเปลือย แสงจากหลอดไฟนีออนดวงเก่ากระพริบไหวสาดส่องใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวคีบมวนบุหรี่ที่ไม่ได้จุดไฟไว้ ท่าทางสบายๆ นั้นตัดกับความตึงเครียดในอากาศราวฟ้ากับเหว ธัญญ์ไม่แม้แต่จะชายตามองคู่สนทนา สมาธิทั้งหมดของเขาถูกตรึงไว้กับแฟ้มประวัติผู้ป่วยหมายเลข 0489—แฟ้มสีน้ำตาลเข้มที่มุมปกเปื้อนคราบสีน้ำตาลเข้มคล้ายคราบเลือดเก่า ลายมือหวัดๆ บนหน้าปกเขียนชื่อ "รินรดา" พี่สาวแท้ๆ ของเขา "ถ้าไฟกองนี้มันจะเผาความโสมมของพวกคุณให้เป็นจุล ผมก็ยินดีจะยอมไหม้ไปด้วยคนครับ, หมอรวินท์" ธัญญ์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาหลังกรอบแว่นสายตาคมกริบไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้ปลายนิ้วที่กำลังพลิกหน้ากระดาษแผ่นบางจะสั่นเทาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวพยายามควบคุมมันอย่างสุดกำลัง จิตวิทยาบอกเราว่า มนุษย์มักสร้างกลไกการป้องกันตัว (Defense Mechanism) ด้วยการปฏิเสธความจริงเมื่อมันเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว แต่สำหรับธัญญ์แล้ว ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ปฏิเสธ เขากำลังรวบรวม "หลักฐาน" เพื่อพิสูจน์สมมติฐานที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและแหบพร่า "คุณคิดว่าเธอตายเพราะพิธีกรรมไสยเวทร้ายกาจของตระกูลผมอย่างนั้นสินะครับ? คุณคิดว่าพี่สาวผู้แสนดีของคุณคือนกน้อยที่บินหลงเข้าไปในกรงเล็บของพวกเดรัจฉานวิชา... ช่างเป็นมุมมองที่โรแมนติกและน่าสงสารเสียจริง สำหรับคุณหมอผู้ยึดมั่นในหลักการแพทย์ตะวันตก" ธัญญ์ชะงักมือที่กำลังจะพลิกหน้าถัดไป เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหมอผีหนุ่มสายมืด แววตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความสุขุม "คุณรู้อะไร รวินท์? อย่ามาเล่นลิ้นกับผม ถ้าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับคืนนั้น..." "ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง... ในแง่ของการเป็นฆาตกร" รวินท์ตัดบท น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างฉับพลัน เขาก้าวพ้นเงามืดเข้ามาใกล้ แสงไฟสาดกระทบดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและร่องรอยของบาดแผลในอดีต "แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าพี่สาวของคุณตาย "เพราะอะไร" และ "เพื่อใคร"... บางที คุณอาจจะต้องถอดเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดนั่นออก แล้วยอมรับความจริงที่ว่า พี่สาวที่คุณรักนักหนา ไม่ได้เดินเข้าไปในห้องประกอบพิธีนั้นในฐานะ "เหยื่อ" ตั้งแต่แรก" คำพูดนั้นราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจ ธัญญ์รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกจนหมดสิ้น ลมหายใจสะดุดกึก สมองส่วนเหตุผลที่เคยประมวลผลทุกอย่างอย่างเป็นระบบกลับรวนเร "คุณหมายความว่ายังไง?" ธัญญ์เค้นเสียงถาม ร่างกายขยับเข้าไปประชิดโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของรวินท์—กลิ่นจางๆ ของไม้จันทน์และควันธูป—ลอยปะปนกับกลิ่นอับของห้องใต้ดิน รวินท์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยราวกับกำลังเปิดเผยคำสารภาพบาป "เธอก้าวเข้าไปด้วยความสมัครใจครับ หมอธัญญ์... เพื่อแลกกับการล้างมลทินให้ตระกูลของคุณเอง" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของหม้อแปลงไฟฟ้าบนเพดานที่เตือนให้รู้ว่าเวลาของความจริงกำลังดำเนินไป ธัญญ์นิ่งค้าง สมองกำลังประมวลผลคำพูดที่ขัดแย้งกับทุกสิ่งที่เขาเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต ข้อมูลในแฟ้มเอกสารตรงหน้าถูกเปิดไปถึงหน้าสุดท้าย—ใบรายงานการชันสูตรพลิกศพที่ถูกปิดผนึกด้วยตราประทับลับเฉพาะ นิ้วเรียวของรวินท์ยื่นเข้ามาแตะที่มุมกระดาษแผ่นนั้น ก่อนจะช่วยเปิดมันออกเผยให้เห็นภาพถ่ายใบสุดท้าย ในภาพ... รินรดากำลังยิ้ม รอยยิ้มที่ธัญญ์คุ้นเคยดี แต่วันนั้น แววตาของเธอกลับว่างเปล่า และรอบตัวเธอกลับไม่ใช่แท่นบูชาไสยศาสตร์มืดมนอย่างที่เขาจินตนาการ แต่มันคือห้องทดลองลับที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์ และคนที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอในเงาสลัว... คือบุคคลที่ธัญญ์คาดไม่ถึงที่สุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงกุญแจกระทบกันกริ๊กริมประตู รวินท์ชะوัดสายตาไปที่ประตู ก่อนจะหันมามองธัญญ์ด้วยแววตาที่อ่านไมออก "ดูเหมือนแขกไม่速เชิญของเราจะมาเร็วกว่าที่คิด... และคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของพี่สาวคุณ ตัวจริงเสียงจริงกำลังจะเดินเข้ามาทักทายเราแล้วล่ะครับ หมอธัญญ์" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ หวังว่าจะสนุกและชวนติดตามไปพร้อมกันครับ — อรุณมนตราขาว