รอยสักบนกระดูกขาว

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นในห้องชันสูตรศพเวลานี้ ไม่ได้ให้ความรู้สึกสะอาดสะอ้านเหมือนตำราแพทย์แผนปัจจุบัน หากแต่ระคนไปด้วยกลิ่นสาบสรางของดินโป่งและคราบเขม่าควันไฟจางๆ ที่ติดตรึงอยู่กับเนื้อเยื่อของศพปริศนาบนเตียงสแตนเลส ธัญญ์ยืนนิ่งอยู่หลังแผ่นกระจกใส ปลายเล็บของนิ้วชี้ข้างขวาเคาะเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอบนแฟ้มประวัติผู้ป่วย สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจดจ้องร่างไร้วิญญาณตรงหน้าอย่างพิจารณา ในฐานะจิตแพทย์ผู้เชื่อมั่นในตรรกะและโครงสร้างทางจิตวิทยา เขามักมองมนุษย์เป็นเพียงกลุ่มก้อนของสารเคมีและปฏิกิริยาทางไฟฟ้าในสมอง ทว่า... สิ่งที่ปรากฏบนจอภาพเอกซเรย์กะโหลกศีรษะและกระดูกสันหลังของศพรายนี้ กลับท้าทายทุกหลักฟิสิกส์และชีววิทยาที่เขาเคยศึกษามาตลอดชีวิต "แปลกใช่ไหมล่ะครับคุณหมอ... สิ่งที่คุณเห็นในฟิล์มนั่น มันอยู่นอกเหนือจากตำรานิติเวชเล่มไหนบนโลกใบนี้" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง รวินท์ก้าวเท้าพ้นเงาสลัวออกมา สวมเสื้อเชิร์ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักหมึกสีชาดลางเลือนที่ต้นแขน หมอผีสายมืดผู้นี้ไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวต่อบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวแม้แต่น้อย เขากลับหยิบแว่นขยายขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างคนอารมณ์ดี "มันไม่ใช่รอยโรคจากพยาธิสภาพทั่วไป และแน่นอนว่าไม่ใช่รอยแผลผ่าตัด" ธัญญ์เอ่ยเสียงเรียบ โดยไม่หันไปมองคู่สนทนา "โครงสร้างกระดูกส่วนคอถูกกรีดสลักด้วยของมีคม ความลึกระดับนี้... หากเป็นคนไข้ที่มีชีวิตอยู่ พวกเขาคงทรมานยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ รอยแผลพวกนี้สมานตัวด้วยคราบโลหะแปลกปลอม" "ไม่ใช่แค่โลหะหรอกครับธัญญ์" รวินท์เดินเข้าไปใกล้เตียงชันสูตรมากขึ้น กลิ่นอายความกดดันบางเบาลอยอบอวลขึ้นมาในอากาศทันทีที่อีกฝ่ายขยับตัว "มันคือ 'ตะปูสังข์' ที่ถูกหลอมละลายแล้วฉีดอัดเข้าไปในเนื้อเยื่อกระดูกขณะที่เหยื่อยังหายใจอยู่ เพื่อล็อกวิญญาณไม่ให้หลุดออกจากร่างก่อนพิธีจะเสร็จสิ้น... บรรพบุรุษของผมคงภูมิใจน่าดูที่มีคนรุ่นหลานอย่างผมคอยตามเช็ดตามล้างความฉิบหายเหล่านี้ให้" ธัญญ์หันขวับมามองรวินท์ ดวงตาคู่คมฉายแววเคลือบแคลงระคนรังเกียจ "คุณกำลังจะบอกว่า นี่คือฝีมือของคนตระกูลเดียวกับคุณ?" "คนตระกูลผมถูกตราหน้าว่าเป็นพวกนอกรีตมาหลายชั่วคนครับ" รวินท์ยิ้มรับ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยโชคชะตา "แต่คุณรู้อะไรไหม... อาคมสายดำที่แท้จริง ไม่ได้ใช้แค่กระดูกผีหรือน้ำมันพราย แต่มันใช้ 'ความโลภ' ของคนเป็นๆ เป็นเชื้อเพลิงต่างหาก เช่นเดียวกับที่คุณกำลังพยายามหาคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ให้กับการฆาตกรรมที่ใช้ไสยศาสตร์เป็นเครื่องมือชิ้นนี้" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยการชิงไหวชิงพริบทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ธัญญ์ไม่ชอบความรู้สึกที่ตนเองกำลังถูกอีกฝ่ายอ่านทางออกจนหมดเปลือก ขณะเดียวกัน เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเบาะแสตรงหน้าคือชิ้นส่วนปริศนาชิ้นเดียวที่จะเชื่อมโยงไปสู่การหายตัวไปของพี่สาวเขาเมื่อหลายปีก่อน นิ้วเรียวยาวของธัญญ์เอื้อมไปหยิบฟิล์มเอกซเรย์แผ่นสุดท้ายขึ้นมาส่องดูกับไฟนีออน แสงสีขาวนวลส่องทะลุผ่านเนื้อกระดูกสีเทาเข้ม และในวินาทีนั้นเอง... ลมหายใจของจิตแพทย์หนุ่มก็สะดุดกึก รอยสลักบนกระดูกสันหลังช่วงอกข้อที่ห้า ไม่ได้เป็นเพียงอักขระโบราณหรือรอยสักไสยเวททั่วไป แต่เมื่อมองผ่านมุมหักเหของแสงและแว่นขยาย มันคือลายเส้นรูป "ดอกบัวแปดกลีบ" ที่ถูกตอกย้ำลงไปบนเนื้อเยื่อซ้ำๆ... รูปแบบเดียวกับรอยแผลเป็นที่เขาเคยพบเจอในสมุดบันทึกของพี่สาวก่อนที่เธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ธัญญ์นิ่งค้างไป สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นสู่ต้นกระดูกสันหลัง ความเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์และโลกแห่งความจริงอันสมเหตุสมผลกำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง ราวกับมีใครบางคนกำลังกระชากหน้ากากความปลอดภัยที่เขาใช้ปกป้องตัวเองมานานนับปีให้หลุดร่วงลงไป รวินท์สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของธัญญ์ได้ทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของหมอผีหนุ่มเลือนหายไป กลายเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและนัยยะบางอย่างที่น่ากลัวเกินกว่าจะคาดเดา "ดูท่าทางคุณจะเจอสิ่งที่ตามหาแล้วสินะครับ... คุณหมอ" รวินท์เอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ขณะที่ไฟนีออนบนเพดานห้องชันสูตรเกิดอาการกะพริบติดๆ ดับๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่ง ที่กำลังดังขึ้นเรื่อยๆ จากโถงทางเดินว่างเปล่าด้านนอก... เสียงฝีเท้าที่ไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะประตูตึกนิติเวชถูกล็อกกุญแจแน่นหนาจากภายในเรียบร้อยแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดนี้ไปด้วยกันนะครับ