จิตแพทย์กับหมอผี

"กระจกไม่ได้โกหกครับคุณธัญญ์... มันแค่ซื่อสัตย์เกินกว่าที่คุณจะกล้าสบตาต่างหาก" น้ำเสียงทุ้มนุ่มรื่นหูแต่แฝงความเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพักอพาร์ตเมนต์หรู ธัญญ์สะท้อนใจเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเขาไม่ได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้าตอนที่ผู้ชายคนนี้ก้าวเข้ามาในห้องปิดตาย แพทย์หนุ่มผู้ยึดมั่นในหลักจิตวิทยาและตรรกะแห่งโลกวิทยาศาสตร์ ค่อยๆ ลดปืนพกสั้นในมือลงอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหันไปมองผู้บุกรุก รวินท์ยืนพิงกรอบหน้าต่าง แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าด้านนอกสาดกระทบใบหน้าครึ่งซีก ทำให้เห็นสันจมูกคมและรอยยิ้มมุมปากที่ฉายแววเหนือกว่าอย่างชัดเจน ในมือเรียวยาวของหมอผีหนุ่มถือวัตถุโบราณบางอย่างที่ส่งกลิ่นอายอับชื้นของดินป่าช้าและควันธูปจางๆ "คุณเข้ามาได้ยังไง ประตูถูกล็อกสลักจากด้านใน" ธัญญ์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ชีพจรในข้อมือจะเต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อยก็ตาม "ประตูมีไว้สำหรับคนที่มีข้อจำกัดทางกายภาพครับหมอ... ส่วนผม ใช้ช่องว่างระหว่างความกลัวของคุณต่างหาก" รวินท์ก้าวเท้าพ้นเงาสมมติ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มประวัติคนไข้ สายตาคมปลาบกวาดมองเอกสารเหล่านั้นด้วยความสนใจระคนสมเพช "น่าแปลกนะครับ จิตแพทย์มือหนึ่งที่รักษาอาการภาพหลอนให้คนอื่น กลับกลายเป็นเสียอาการเสียเองเมื่อเงาในกระจกเริ่มขยับตามใจชอบ" ธัญญ์ไม่ตอบทันที เขาวางปืนลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะดึงเก้าอี้หนังสีดำมานั่งลง ไขว่ห้างประสานมือไว้บนตัก ท่าทีของเขาเปลี่ยนจากการตั้งรับเป็นการประเมินคู่สนทนาอย่างเงียบเชียบ รวินท์ไม่ใช่แค่พวกต้มตุ๋นที่เขาเคยพบตามคดีไสยเวททั่วไป ผู้ชายคนนี้มี 'พลังงาน' บางอย่างที่แม้แต่เครื่องมือวัดทางจิตวิทยาก็ยังยากจะอธิบาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าธัญญ์จะยอมจำนนต่องมงาย "อาการภาพหลอนทางสายตา (Visual Hallucination) เกิดจากความผิดปกติของสมองส่วนการมองเห็น มักถูกกระตุ้นด้วยความเครียดเรื้อรังและการอดนอน" ธัญญ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รากำลังบรรยายให้ฟังในห้องเลคเชอร์มหาวิทยาลัย "ส่วนพวกที่อ้างว่าเห็นสิ่งลี้ลับ... มักมีปมปัญหาทางจิตใต้สำนึกที่พยายามฉายภาพความผิดบาปของตัวเองออกมาในรูปแบบของเงาสะท้อน คุณว่าผมกำลังป่วยด้วยโรคอะไรล่ะครับ หมอผี?" รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูระคายหูแต่น่าค้นหา เขาโน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งแตะลงบนพื้นผิวโต๊ะทำงานของธัญญ์ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนธัญญ์ได้กลิ่นจางๆ ของไม้กฤษณาและสนิมเหล็กจากตัวอีกฝ่าย "คุณเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยเครื่องมือ... แต่วิทยาศาสตร์ของคุณไม่เคยตอบได้เลยว่า ทำไมพี่สาวของคุณถึงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนวันพิธีบูชาคราวนั้น" คำพูดนั้นราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นลึก ธัญญ์ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาที่เคยนิ่งสงบไหววูบเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบทันที ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "อย่าล้ำเส้นครับรวินท์" ธัญญ์กดเสียงต่ำ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของอีกฝ่าย "เรื่องส่วนตัวของผม ไม่เกี่ยวกับคดีที่คุณเสนอตัวเข้ามา" "ทุกอย่างเกี่ยวข้องกันหมดครับคุณธัญญ์" รวินท์ผายมือออกอย่างช้าๆ รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความจริงจังที่น่ากลัว "เงาในกระจกเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพหลอน และไม่ใช่จิตใต้สำนึกของคุณ แต่มันคือ 'รอยต่อ' ที่ถูกเปิดออกโดยคนที่กำลังตามล่าคุณ... และถ้าคุณยังดื้อดึงที่จะใช้ตรรกะงقๆ มาอธิบายเรื่องเหนือธรรมชาติ คุณจะไม่เหลือแม้แต่เงาให้สะท้อนในกระจกอีกต่อไป" ก่อนที่ธัญญ์จะได้โต้แย้งด้วยข้อเท็จจริงทางวิทยาศาสตร์ใดๆ เสียงกริ่งหน้าห้องพักก็ดังขึ้น... *ติ๊งต่อง!* ทั้งคู่หันไปมองประตูทางเข้าพร้อมกัน ในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่มีเหตุผลใดที่นิติบุคคลหรือแขกคนอื่นจะมาเคาะห้องพักระดับวีไอพีนี้ได้ รวินท์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากกลับมาปรากฏอีกครั้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง "ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริงจะมาถึงแล้วนะครับหมอ" รวินท์กระซิบเสียงเบา พรางถอยหลังไปกลืนหายไปกับเงาของมุมห้องอีกครั้งอย่างแนบเนียนราวกับภูตผี ธัญญ์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงไปยังประตูหน้า มือขวาเอื้อมไปบิดลูกบิดอย่างมั่นคง พร้อมกับแง้มประตูออกช้าๆ เพื่อดูว่าใครยืนอยู่ข้างนอก ทว่า... หน้าประตูห้องกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาคนยืนอยู่ มีเพียงกล่องพัสดุกระดาษสีน้ำตาลธรรมดาวางอยู่บนพื้นหน้าห้อง และเมื่อธัญญ์ก้มลงหยิบมันขึ้นมา หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น เมื่อพบว่าจ่าหน้ากล่องระบุชื่อผู้ส่งด้วยลายมือที่เขาคุ้นเคยดีที่สุด... ลายมือของพี่สาวที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือ เมื่อเขาเปิดกล่องออก สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่จดหมาย แต่เป็น 'ดวงตาปลอม' ทำจากแก้วใส ที่ข้างในมีเงาสสะท้อนของตัวเขาเองกำลังกรีดร้องอย่างโหยหวนในความมืด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดนี้ไป1ด้วยกันนะครับ