ความยุติธรรมที่ไม่มีอยู่จริง

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและควันธูปเจือจางในห้องใต้ดิน ลอยอบอวลจนเกือบกลายเป็นความหนาแน่นที่จับต้องได้ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดทังสเตนดวงเดียวสาดส่องลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เผยให้เห็นรอยขูดขีดนับร้อยที่บันทึกเรื่องราวแห่งความเจ็บปวดข้ามกาลเวลา ธัญญ์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้พนักสูง แผ่นหลังเหยียดตรงตามสัญชาตญาณของแพทย์ผู้คุ้นเคยกับการควบคุมสถานการณ์ ทว่าภายในอกกลับปั่นป่วนราวกับมีฝูงแมลงปีกแข็งนับพันกำลังบินวนพล่าน นิ้วเรียวยาวประสานกันไว้บนตัก แรงกดจากปลายนิ้วที่จิกเข้าหากันคือสิ่งเดียวที่ช่วยยึดโยงสติสัมปชัญญะของเขาให้อยู่กับปัจจุบัน ตรงข้ามกับเขา รวินท์นั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังรอชมการแสดงชุดโปรด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงไฟวับวาว ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ธัญญ์รู้ดีว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดอาบยาพิษ "คุณกำลังทำให้มันซับซ้อนกว่าที่ควรจะเป็น หมอธัญญ์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดัน "ความยุติธรรม... เป็นเพียงนิทานกล่อมเด็กที่ผู้มีอำนาจแต่งขึ้นเพื่อให้คนอ่อนแอรู้สึกปลอดภัยเวลาเดินในความมืด แต่บนโต๊ะเจรนานี้ มีแค่คุณ กับทางเลือกสองทางที่จะกำหนดว่าใครจะได้ลมหายใจต่อ" บนโต๊ะตรงหน้าพวกเขามีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเปิดอ้าอยู่ เอกสารแผ่นบนสุดคือผลตรวจทางจิตวิทยาและบันทึกเวชปฏิบัติของ 'พิม' หญิงสาวผู้เป็นทั้งคนรักและพื้นที่ปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวในโลกที่แตกสลายของธัญญ์ ภาพถ่ายโพลารอยด์ที่แนบมาด้วยเผยให้เห็นร่างของเธอกำลังถูกพันธนาการด้วยอาคมสายมืดบนแท่นพิธี ชีพจรของเธอในกราฟแนบรายงานว่ากำลังดิ่งลงเหวทุกวินาที และข้างๆ กันนั้น คือสมุดบันทึกหนังสีดำสนิท สมุดบันทึกของตระกูลที่พี่สาวของธัญญ์เคยถือครองก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย—กุญแจดอกเดียวที่จะไขปริศนาคดีอาถรรพ์ทั้งหมด และเป็นเครื่องมือเดียวที่รวินท์ต้องการเพื่อล้างมลทินให้ตระกูลของตน "คุณต้องการสมุดเล่มนั้น เพื่อแลกกับการถอนอาคมออกจากตัวพิม" ธัญญ์ทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นปฏิเสธไม่ได้ว่าเขากำลังโกรธขึงถึงขีดสุด "ถูกต้องครับ" รวินท์ยักไหล่ช้าๆ "ยุติธรรมดีออก คุณได้คนรักกลับคืน ผมได้มรดกของบรรพบุรุษคืน วิน-วิน ทั้งสองฝ่าย... เว้นเสียแต่ว่า คุณจะเลือกยึดมั่นใน 'ศีลธรรมจรรยา' และ 'จรรยาบรรณวิชาชีพ' ที่คุณท่องจำมาทั้งชีวิต แล้วปล่อยให้พิมหลับไปตลอดกาล" ธัญญ์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมฉายแววไหวระริกเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาแบบนักวิทยาศาสตร์ที่ถูกต้อนจนมุม นี่ไม่ใช่การรักษาทางจิตเวชที่เขามีทฤษฎีรองรับ นี่คือเกมหมากรุกที่เดิมพันด้วยชีวิตมนุษย์ หากเขายื่นสมุดบันทึกเล่มนั้นให้รวินท์ อาคมสายมืดที่ถูกปิดผนึกไว้จะถูกปลดปล่อย ความหายนะอาจกระจายตัวสู่ผู้บริสุทธิ์นับร้อย นั่นคือ 'ศีลธรรม' ในฐานะมนุษย์ผู้รักษาความถูกต้อง แต่ถ้าเขาปฏิเสธ... พิมจะตาย "คุณมันบ้า รวินท์" ธัญญ์เค้นเสียงลอดไรฟัน "คุณเอาชีวิตคนมาเป็นตัวประกันเพื่อสนองตัณหาในการแก้แค้นตระกูลเก่าแก่พวกนั้น" "ผมไม่ใช่คนบ้า หมอ... ผมคือคนที่มองเห็นความจริงต่างหาก" รวินท์โน้มตัวไปข้างหน้า เสียงกระซิบต่ำทุ้มลอดผ่านความมืดเข้าสู่โสประสาท "โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความดีงาม แต่มันขับเคลื่อนด้วยความจำเป็น พิมรักคุณมากพอที่จะยอมตายเพื่อให้คุณรักษาความดีงามนี้ไว้หรือเปล่า? หรือจริงๆ แล้ว... คุณกลัวว่าถ้าคุณเลือกช่วยเธอ คุณจะต้องยอมรับว่าตัวเองก็ไม่ได้ต่างจากพวกผม—คนเห็นแก่ตัวที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ตัวเองรัก" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกใจดำของธัญญ์อย่างจัง ภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมา—วันที่พี่สาวของเขาถูกเลือกให้เป็นเครื่องสังเวยในพิธีกรรม และทุกคนนิ่งดูดายภายใต้ข้ออ้างของ 'ส่วนรวม' ความยุติธรรมที่ไม่มีอยู่จริง... เป็นคำสอนที่พี่สาวเคยพึมพำก่อนจะหายลับไป ธัญญ์หลับตาลงช้าๆ ลมหายใจเข้าออกลึกและช้าเพื่อควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจ สมองส่วนหน้าทำงานหนักเพื่อประเมินความเสี่ยงทั้งหมด ในฐานะจิตแพทย์ เขาวิเคราะห์ได้แม้กระทั่งความลังเลเล็กๆ ในแววตาของรวินท์ แม้ชายตรงหน้าจะดูมั่น แต่มือขวาที่วางอยู่บนตัก... กำลังสั่นเล็กน้อย รวินท์ไม่ได้มีเวลาเหลือเฟืออย่างที่แสดงออก หากพิธีกรรมเลยเวลาเที่ยงคืนนี้ไป อาคมจะย้อนกลับมาทำ1ลายตัวผู้ใช้เองด้วยเช่นกัน นั่นคือจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่หลังเกราะกำบังความเย่อหยิ่ง ธัญญ์ลืมตาขึ้น แววตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความลังเลหายวับไปกับตา เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "คุณคิดว่าผมจะยอมแพ้แค่นี้เหรอครับ หมอรวินท์" ธัญญ์เอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกเล่มสีดำขึ้นมา ชูมันขึ้นระดับสายตา รวินท์หรี่ตาลง รอยยิ้มบนมุมปากชะงักไปเล็กน้อย "คุณจะทำอะไร..." "ผมจะไม่แลกพิมกับสมุดเล่มนี้" ธัญญ์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง พร้อมกับหันปากกาเคมีปลายแหลมที่ซ่อนอยู่อีกมือจ่อไปที่หน้ากระดาษแผ่นสำคัญที่สุดของสมุด "และผมก็จะไม่ยอมให้คุณได้มันไปสมใจเช่นกัน เพราะถ้าพิมต้องตาย... ผมจะทำให้ความลับทั้งหมดในสมุดเล่มนี้กลายเป็นเถ้าธุลีไปพร้อมกับผม" รวินท์ผุดลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเยือกเย็นก่อนหน้านี้หายวับไป ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บอาการ "คุณเสียสติไปแล้วรึไง นั่นมันสมุดบรรพบุรุษของคุณนะ!" "มันคือสมุดที่พรากพี่สาวผมไป และวันนี้มันกำลังจะพรากคนรักของผม" ธัญญ์แย้มยิ้ม เย็นเยียบยิ่งกว่ารวินท์เสียอีก "เรามาดูกันว่าระหว่างความแค้นของคุณ กับชีวิตของคนรักผม ใครจะหมดความอดทนก่อนกัน" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศในห้องใต้ดินกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดทางลง พร้อมกับเสียงกระแทกประตูเหล็กอย่างรุนแรงจากด้านนอก *ปัง! ปัง! ปัง!* "ตำรวจ! วางอาวุธแล้วถอยห่างจากโต๊ะซะ!" เสียงตะโกนก้องกังวานด้วยความตกใจดังแทรกความเงียบ ทั้งธัญญ์และรวินท์หันขวับไปมองทางประตูพร้อมกันด้วยความประหลาดใจสูงสุด ไม่มีใครแจ้งตำรวจ... และในยามวิกาลเช่นนี้ ไม่มีทางที่ใครจะล่วงรู้สถานที่ลับแห่งนี้ได้ ประตูกลอนเหล็กถูกพังหลุดกระเด็นด้วยแรงถีบมหาศาล แสงไฟฉายสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาภายในห้อง เผยให้เห็นเงาร่างของนายตำรวจยศสูงคนหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปากที่ทำให้เลือดในกายของธัญญ์เย็นเฉียบลงทันที ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น—แต่คือสารวัตรผู้รับผิดชอบคดีหายตัวไปของพี่สาวเขาเอง ผู้ซึ่งควรจะอยู่ที่สถานีตำรวจในยามนี้ "เล่นละครกันสนุกดีนี่ครับ... คุณหมอธัญญ์, คุณรวินท์" สารวัตรเอ่ยด้วยน้ำเสียงระรื่น พร้อมกับยกปืนพกขึ้นเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของธัญญ์ "แต่ดูเหมือนพวกคุณจะลืมไป... ว่าของกลางชิ้นนั้น ไม่เคยเป็นของใคร ตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว" - อรุณมนตราขาว - ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและตรรกะอันบิดเบี้ยวนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ