กับดักความศรัทธา

กลิ่นอับของความลับมักมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว มันอบอวลไปด้วยรสชาติของความหวาดกลัวที่ถูกหมักบ่มมานานแรมปี ปะปนกับกลิ่นสาบของกระดาษเก่าและควันธูปจางๆ ภายในห้องสอบสวนชั่วคราวของสถานีตำรวจภูธรเมืองเก่า แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ราวกับมันเองก็กำลังลังเลที่จะเปิดเผยความจริงที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรม รวินท์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีซีด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะไม้เป็นจังหวะช้าๆ คล้ายกำลังเคาะระฆังส่งวิญญาณ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจดจ้องไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้า—ลุงมั่น อดีตมัคนายกวัดป่าท่ากระดาน พยานปากเอกที่เก็บงำปากคำสำคัญเกี่ยวกับคืนวันเกิดเหตุ "คุณมั่นครับ..." เสียงทุ้มต่ำของรวินท์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ "การโกหกไม่เพียงแต่ทำให้จิตใจเหนื่อยล้า แต่มันยังทำให้วิญญาณของผู้ตายเร่ร่อนอย่างไร้ความสงบ... คุณคิดว่าบาปกรรมจากการปกปิดความจริง กับบาปจากการร่วมมือกับฆาตกร สิ่งไหนจะใช้เวลาล้างมลทินนานกว่ากันครับ" ลุงมั่นสะดุ้งสุดตัว มือเหี่ยวย่นที่ประสานกันอยู่บนตักสั่นระริก ดวงตาฝ้าฟางหลบเลี่ยงการสบตาอย่างน่าเวทนา แต่รวินท์รู้ดีว่าความกลัวไม่ใช่เครื่องมือที่ดีที่สุดในการดึงความจริง ความกลัวเป็นเพียงกำแพงที่ทำให้คนเรายิ่งถอยร่นเข้ามุมมืด จิตวิทยาขั้นสูงต่างหากคือค้อนที่จะทุบกำแพงนั้นให้พังทลาย ธัญญ์ยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้อง สีหน้าของจิตแพทย์หนุ่มเรียบเฉย เยือกเย็น และเต็มไปด้วยการวิเคราะห์ทางตรรกะ เขามองดูวิธีรุกฆาตของหมอผีหนุ่มด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งทึ่งในความแพรวพราวและระแวงในเจตนาที่ซ่อนเร้น รวินท์ไม่ได้กำลังสืบสวนคดีเพื่อความยุติธรรมเพียงอย่างเดียว เขากำลังเล่นเกมจิตวิทยาที่เดิมพันด้วยศรัทธาและความเป็นมนุษย์ "ผม... ผมไม่ได้ร่วมมือกับใครนะหมอ" ลุงมั่นละล่ำละลักปฏิเสธ เสียงแหบพร่าสั่นเครือ "ในคืนนั้น... ผมแค่... ผมแค่เห็นพระครูท่าน..." "ท่านทำไมหรือครับ?" รวินท์โน้มตัวไปข้างหน้า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่น แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม "พระครูผู้เป็นที่เคารพศรัทธาของชาวบ้าน กำลังทำพิธีกรรมที่บิดเบี้ยวเพื่อแลกกับอำนาจ หรือท่านกำลังพยายามปกป้องใครบางคนจากความผิดพลาดที่แก้ไม่หายกันแน่ครับ คุณมั่น... คุณเลือกที่จะรักษาศรัทธาปลอมๆ ไว้บนคราบเลือด หรือจะเลือกความจริงที่จะปลดปล่อยคุณจากความรู้สึกผิดนี้ไปชั่วชีวิต" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงพัดลมเพดานที่ส่งเสียงหึ่งๆ น่ารำคาญ ธัญญ์สังเกตเห็นเม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมของพยานเฒ่า กล้ามเนื้อบริเวณกรามเกร็งแน่น นั่นคือสัญญาณทางกายวิทยาที่บ่งบอกถึงจุดแตกหักทางจิตใจ "มัน... มันไม่ใช่แค่เรื่องของพระครู..." ลุงมั่นปล่อยโฮออกมาในที่สุด เสียงสะอื้นไห้ปะปนกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยชะตากรรมของตัวเอง "คืนนั้น... ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะหายตัวไป... ผมเห็น... ผมเห็นคนอีกคนอยู่ในโบสถ์ร้าง" รวินท์หรี่ตาลงเล็กน้อย "ใครครับ?" "คนของตระกูลคุณนั่นแหละ... หมอรวินท์" คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศในห้องราวกับถูกแช่แข็งในพริบตา รวินท์ชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปแทนที่ด้วยแววตาคมปลาบที่ไหววูบอย่างรวดเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น ธัญญ์หันขวับมามองคู่หูชั่วคราวทันที ความสงสัยที่เคยมีพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ปมปริศนาที่พวกเขาตามหาไม่ได้อยู่ไกลตัว แต่มันกลับพุ่งตรงมาที่รากเหง้าของตระกูลรวินท์เอง ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นโครมครามที่หน้าห้องสอบสวน ประตูไม้เก่าถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของสารวัตรภาคภูมิและชายชุดสูทสีดำสนิทสามคนที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม "หมดเวลาเล่นเกมแล้วครับคุณรวินท์..." สารวัตรภาคภูมิเอ่ยเสียงเครียด ใบหน้าเคร่งเครียดจนเป็นสันนูน "เราเพิ่งได้รับคำสั่งด่วนจากเบื้องบน... มีหมายศาลอนุมัติให้ควบคุมตัวคุณในฐานะผู้ต้องสงสัยคนสำคัญในคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง และพัวพันกับพิธีกรรมต้องห้าม" รวินท์ค่อยๆ ยืดตัวขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยฉายแววเจ้าเล่ห์กลับแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด เขายังคงรักษาท่าทีของสุภาพบุรุษผู้เยือกเย็นไว้ได้ แม้สถานการณ์จะพลิกผันชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ ธัญญ์ก้าวเข้าไปขวางหน้าสารวัตรไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกวาดมองเอกสารในมือตำรวจก่อนจะหันกลับมาสบตากับรวินท์ที่กำลังส่งยิ้มจางๆ ให้เขา—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับ และความหมายที่ว่า *'เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหาก'* ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมนและงดงามนี้ด้วยกันนะครับ **อรุณมนตราขาว**