โลกใหม่หลังความโกลาหล

“ถ้าคุณคิดจะเอาเลือดเก่ามาล้างด้วยเลือดใหม่ในกิลด์ของผม ผมแนะนำให้คุณเลิกคิดเสียตั้งแต่ตอนนี้ครับ” เสียงของผมราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศภายในห้องประชุมชั้นสูงสุดของอาคาร ‘อเวจี’ เยือกแข็งลงทันตา ผู้นำกิลด์ระดับแนวหน้าทั้งห้าคนนั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ เบื้องหน้าพวกเขาคือเอกสารสัญญาที่ผมวางทิ้งไว้—สัญญาสมบูรณ์แบบที่เปลี่ยนสถานะจากพันธมิตรให้กลายเป็น ‘ผู้ใต้บังคับบัญชา’ โดยสมบูรณ์ ชายวัยกลางคนผู้ถือครองตำแหน่งกิลด์มาสเตอร์อันดับสองของโลกกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบตามจังหวะชีพจรที่เร่งเร้า เขาเงยหน้าขึ้นมองผม สายตาที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สั่นไหวด้วยความกลัว “ซีโร่... คุณกำลังทำลายระเบียบสังคมที่วางไว้มานานหลายทศวรรษ นี่มันไม่ใช่การจัดระเบียบ แต่มันคือการเผด็จการ” ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินไปหยุดที่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นภาพกรุงโซลที่บัดนี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพังจากดันเจี้ยนเบรกครั้งล่าสุด ผมไม่ได้หันกลับไปมองเขา แต่ทอดสายตามองทัศนียภาพที่ผมกำลังจะเป็นเจ้าของชีวิตของทุกคนในนั้น “ระเบียบเก่าที่ปล่อยให้ประชาชนตายในวันดันเจี้ยนเบรก เพื่อที่คุณจะเอาเวลาไปคัดเลือกไอเทมในดันเจี้ยนระดับต่ำน่ะหรือครับที่เรียกว่าระเบียบ? ในโลกใหม่ที่ผมกำลังสร้าง... กิลด์ไม่มีหน้าที่แสวงหาผลกำไรจากเลือดของคนธรรมดา แต่กิลด์มีหน้าที่คือการเป็นโล่ และหากโล่นั้นหักพังเกินกว่าจะใช้งานได้ ผมก็แค่ต้องเปลี่ยนโล่ใหม่” เรนะที่ยืนอยู่ข้างกายผมก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นห้องดังชัดเจนเป็นจังหวะ เธอส่งสายตาเย็นชาให้แก่ผู้เข้าประชุมทุกคน มือของเธอแตะที่ด้ามดาบคาตานะข้างเอวเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนที่สุด “หัวหน้าไม่ได้ขอความเห็นครับ” เรนะกล่าวเสียงเรียบ “แต่กำลังประกาศเงื่อนไข หากใครไม่ยอมรับ ก็เชิญวางตรากิลด์ไว้ที่โต๊ะแล้วเดินออกไปจากเขตแดนของอเวจีได้ทันที แต่ขอบอกไว้ก่อนนะครับ... กฎหมายฮันเตอร์ชุดใหม่ที่รัฐบาลเพิ่งเซ็นอนุมัติเมื่อห้านาทีก่อน ระบุชัดเจนว่าผู้ใดขัดขืนคำสั่งของ ‘สภาอเวจี’ จะถูกเพิกถอนใบอนุญาตฮันเตอร์ตลอดชีวิต” ความเงียบเข้าครอบงำห้องประชุมอีกครั้ง เสียงลมหายใจของเหล่ากิลด์มาสเตอร์เริ่มติดขัด พวกเขาไม่ได้แค่เผชิญหน้ากับผม แต่พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าโลกใบนี้เปลี่ยนไปแล้ว... โลกที่ซีโร่คือจุดศูนย์กลางของอำนาจ ผมหมุนตัวกลับมา สบตาคนทั้งห้าด้วยสายตาที่ไร้ความปราณี “ผมไม่ได้ต้องการทำลายพวกคุณ ผมแค่ต้องการความร่วมมืออย่างเบ็ดเสร็จ ส่งมอบฐานข้อมูลฮันเตอร์ทั้งหมด และโอนสิทธิ์การบริหารดันเจี้ยนระดับ S ทั่วทวีปให้กิลด์อเวจีดูแลภายใน 24 ชั่วโมง แล้วผมจะรับรองว่าพวกคุณจะได้มีชีวิตที่สุขสบายในฐานะเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกิลด์ผม” ไม่มีคำถาม ไม่มีคำคัดค้าน สุดท้ายแล้วความโลภและความกลัวในใจมนุษย์ก็ชนะทุกสิ่ง พวกเขาก้มหัวลงอย่างจำนน ทีละคน... ทีละคน หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง บรรยากาศในห้องก็คลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย แต่สำหรับผม มันกลับเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่แท้จริง “คุณทำได้เฉียบขาดมากค่ะ... เอ่อ ขออภัยครับ” เรนะเผลอหลุดปากก่อนจะรีบแก้ไขคำเรียก “การที่ท่านจัดการกิลด์มาสเตอร์เหล่านั้นให้กลายเป็นเพียงหมากในกระดาน จะทำให้การควบคุมฮันเตอร์ทั่วโลกง่ายขึ้นอีกเยอะ” ผมเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบแฟ้มเอกสารชุดสุดท้ายขึ้นมาอ่าน มันไม่ใช่รายชื่อกิลด์ แต่มันคือบันทึกความลับที่ผมเพิ่งได้รับจากสายลับที่ส่งเข้าไปในกองบัญชาการใหญ่ขององค์กรที่หักหลังผมในชาติก่อน “เรนะ... ข้อมูลที่ได้มาน่าสนใจกว่าที่คิด” ผมยื่นแฟ้มให้เธอ “นอกจากเรื่องการจัดระเบียบสังคมแล้ว เรายังต้องจัดการกับ ‘ตัวตน’ ที่ซ่อนอยู่ในเงามืดด้วย” เรนะรับแฟ้มไปเปิดดู ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ “นี่มัน... ข้อมูลลับสุดยอดของสถาบันวิจัยมิติที่สี่? เป็นไปไม่ได้! พวกเขากำลังทดลองสร้าง ‘ฮันเตอร์เทียม’ จากร่างของ...” เธอยังพูดไม่จบ สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของอาคารก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งกิลด์ แสงไฟเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทุกหน้าจอในห้องโถงหลักขึ้นข้อความว่า ‘บุกรุกระบบรักษาความปลอดภัย’ ผมลุกขึ้นทันที ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘สัมผัส’ ที่คุ้นเคย... สัมผัสที่ผมจำได้แม่นยำตั้งแต่วันที่ผมถูกสังหารในชาติก่อน “เรนะ ล็อกประตูทุกบาน!” ผมสั่งเสียงเข้ม “ศัตรูไม่ได้มาในนามของกิลด์ แต่มันมาในนามของสิ่งที่ผมเคยเรียกว่า... ‘เพื่อนสนิท’” ประตูกระจกบานยักษ์หน้าห้องประชุมถูกกระแทกจนแตกละเอียด เศษกระจกปลิวว่อนราวกับหิมะที่เปื้อนเลือด ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าผม ในมือของมันถือดาบที่เรืองแสงสีม่วงอมดำ—ดาบเล่มเดียวกับที่เคยแทงทะลุหัวใจของผมในอดีต ชายคนนั้นค่อยๆ ถอดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากที่กำลังยิ้มเยาะให้กับผม “ยินดีด้วยนะ ซีโร่... ที่ขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของโลกแห่งนี้” เสียงของมันแหบพร่าและเย็นเยียบ “แต่น่าเสียดาย... เพราะบัลลังก์นี้ ผมขอนั่งแทนคุณเอง” วินาทีนั้นเอง ผมก็ตระหนักได้ว่า การจัดระเบียบโลกนี้เป็นเพียงเกมที่ถูกออกแบบมาเพื่อให้ผมเดินไปสู่กับดักที่วางไว้ตั้งแต่ต้น โดยที่ผมเองนั่นแหละ... เป็นผู้ปูทางให้มันด้วยมือของตัวเอง ผมยกมือขึ้นเตรียมเรียกอาวุธระดับเทพเจ้าออกมา ทว่าร่างของผมกลับขยับไม่ได้... ร่างกายเหมือนถูกตรึงด้วยอาคมบางอย่างที่ฝังอยู่ในระบบตั้งแต่ตอนที่ผมอัปเกรดเลเวลครั้งล่าสุด มันขยับเข้ามาใกล้... ปลายดาบจ่อที่คอของผม “ขอบใจนะที่รวบรวมอำนาจทั้งหมดมาไว้ที่เดียว... ทีนี้ทุกอย่างก็เป็นของผม โดยไม่ต้องออกแรงเหนื่อยเลย” ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมมาถึงจุดเข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่