สมบัติลับในตำนาน

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในความมืดมิดผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของโกดังร้าง ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวฮันเตอร์ให้ตื่นตัวถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นคอนกรีตของเงาสนิทนับสิบตัวไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้ผมแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ดวงตาของผมกลับหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินความกดอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างฉับพลัน "หัวหน้าครับ... แรงกดดันพวกนี้มันไม่ธรรมดาเลย" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของเรนะดังขึ้นเบาๆ ข้างกาย เธอกระชับดาบคาตานะในมือแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาว แว่นตาไร้กรอบสะท้อนแสงสีแดงฉานจากหลอดไฟฉุกเฉิน เผยให้เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังขั้น ผมไม่ได้หันไปมองเธอ แต่ยกมือขึ้นเป็นเชิงสัญญาณให้เธอนิ่งเงียบ สายตายังคงจับจ้องไปยังหลุมดำเบื้องหน้า ซึ่งแรงดึงดูดของมันกำลังบิดเบี้ยวอากาศรอบข้างจนเกิดเสียงหวีดหิวแหลมสูง "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิดครับ เรนะ" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เยือกเย็น จนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบงัน "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อกำจัดเศษสวะ แต่เรามาเพื่อเก็บกวาดสิ่งที่คีธทิ้งไว้ต่างหาก" สิ้นคำพูดของผม เงาสนิทร่างแรกก็พุ่งทะยานออกมาจากหลุมดำด้วยความเร็วที่เหนือกว่าฮันเตอร์ระดับ A ทั่วไป ร่างนั้นสวมชุดเกราะสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนภายใต้หน้ากากกะโหลกโลหะที่สลักลวดลายโบราณ ดาบในมือของมันฟาดย้อยลงมาหมายจะผ่าร่างของผมเป็นสองซีกในดาบเดียว *ชิ้ง!* ประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นชั่วพริบตา ไม่ใช่ฝีมือของผม แต่เป็นเรนะที่พุ่งเข้าไปรับคมดาบนั้นแทน แรงปะทะทำให้พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของเธอแตกร้าวเป็นรอยกว้าง เธอกัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปーン "ทางนี้ฉันจัดการเองครับหัวหน้า! รีบไปที่เป้าหมาซะ!" ผมไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว การตัดสินใจที่เฉียบขาดคือหัวใจสำคัญในการนำพากิลด์อเวจีขึ้นสู่จุด1 ของโลก ผมก้าวเท้าผ่านร่างของเรนะและเงาสนิทตัวนั้นไปอย่างไร้ความปรานี เป้าหมายของผมไม่ใช่การต่อสู้ยืดเยื้อ แต่เป็นแท่นหินสีดำที่ผุดขึ้นมาจากใจกลางหลุมดำต่างหาก ที่เบื้องบนแท่นหินนั้น มีกล่องเหล็กกล้าโบราณขนาดเท่าฝ่ามือวางอยู่ มันถูกผนึกไว้ด้วยโซ่อักขระเวทมนตร์สีทองที่กำลังเปล่งแสงริบหรี่ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นรัว ใกล้จะหมดอายุขัย ผมยื่นมือออกไปสัมผัสกับผิวโลหะที่เย็นเยียบ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็ดีดเด้งขึ้นมาตรงหน้าทันที [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบไอเทมระดับตำนาน "หัวใจแห่งมหาจักรพรรดิ" (Emperor's Core)] [เงื่อนไขการปลดล็อก: เสียสละพลังชีวิต 10% หรือใช้เศษเสี้ยววิญญาณแห่งความแค้น] [คำเตือน: ไอเทมนี้จะยกระดับกิลด์ของคุณข้ามขีดจำกัด แต่จะดึงดูดสายตาจาก "ผู้เฝ้ามองเบื้องบน"] มุมปากของผมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา ในชาติก่อน กิลด์อันดับหนึ่งอย่าง "สวรรค์ค้ำจุน" แย่งชิงไอเทมชิ้นนี้ไปจากซากปรักหักพัง แต่วันนี้ มันอยู่ในมือของผมแล้ว "ความแค้นงั้นเหรอ..." ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะกดมือลงบนผนึกสีทองอย่างไม่ลังเล ความเจ็บปวดราถุกไฟแผดเผาแล่นพล่านไปทั่วแขนขวา แต่ผมไม่มีแม้แต่จะส่งเสียงครางฮือออกมา แววตาของผมยังคงนิ่งสงบ ดุจผืนน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม โซ่อักขระเวทมนตร์แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ กล่องเหล็กกล้าเปิดออกด้วยเสียงดังสนั่น กลิ่นอายโบราณที่ทรงพลังจนทำให้มิติรอบข้างสั่นไหวพรั่งพรูออกมาจากภายใน มันคือพลังงานระดับที่สามารถพลิกแผ่นดินและสร้างอาณาจักรขึ้นมาใหม่ได้ในชั่วพริบตา เรนะที่จัดการเงาสนิทตัวสุดท้ายเสร็จสิ้น หอบหายใจรุนแรงขณะวิ่งเข้ามาสมทบ ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนมือผม "นั่นมัน... พลังงานนี่มันอะไรกันครับหัวหน้า? มันเหนือกว่าไอเทมระดับ S ทุกชิ้นที่เราเคยครอบครองมาเสียอีก!" "นี่แหละคือตั๋วที่จะพาเราก้าวข้ามหัวพวกสวรรค์ค้ำจุนไปอย่างไร้รอยต่อ" ผมเก็บกล่องเหล็กนั้นเข้าไปในช่องเก็บของมิติส่วนตัวอย่างใจเย็น ก่อนจะหันกลับมามองเรนะที่ยังคงตื่นตะลึง ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะออกคำสั่งให้ถอนกำลังออกจากโกดัง รอยยิ้มบนมุมปากของผมก็แข็งค้างลงทันที บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ เสียงหอบหายใจของเรนะหยุดชะงักลง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับค้อนยักษ์กระทบพื้นดังขึ้นจากความมืดมิดที่ลึกที่สุดของโกดัง ฝีเท้าที่ไม่ควรจะมีอยู่... และที่น่ากลัวที่สุดคือ ระบบแจ้งเตือนของผมไม่ได้ส่งเสียงเตือนล่วงหน้าเลยแม้แต่น้อย "เจ้าหนุ่ม..." เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเต็มไปด้วยอำนาจกดขี่ดั่งราชาผู้ปกครองนรกภูมิ ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า "เจ้าบังaนอาจมากนะ ที่กล้าอาจเอื้อมหยิบ 'สมบัติ' ของข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต" ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวพ้นเงามืดออกมา เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบโบราณ และดวงตาสองคู่ที่ส่องประกายสีเลือดจ้องมองตรงมาที่ผม รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นทำให้เรนะทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันทีโดยไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ