อำนาจต่อรองระดับชาติ

“ความตายไม่ได้มีไว้สำหรับผู้ที่อ่อนแอ แต่มันมีไว้สำหรับผู้ที่บังอาจมายืนขวางทางผม” ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊คเบาๆ จังหวะการเคาะนั้นสม่ำเสมอจนดูน่าขนลุกสำหรับชายวัยกลางคนในชุดสูทสีกรมท่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ชายผู้นี้คือตัวแทนจากรัฐบาลระดับสูงที่ถูกส่งมาเพื่อ 'ต่อรอง' หลังจากที่กิลด์อเวจีสร้างเรื่องราวใหญ่โตจนเขย่าขวัญสภาความมั่นคงของโลกไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ข้างกายผม เรนะยังคงมีหยาดเหงื่อซึมตามไรผม แม้เธอจะพยายามฝืนยืนตัวตรง แต่แววตาที่จ้องมองไปยังร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่หลังเก้าอี้ของผมนั้นเต็มไปด้วยความระแวดระวัง นี่คือ ‘เนเมซิส’ อสูรรับใช้ที่ผมเพิ่งอัญเชิญออกมาจากรอยแยกมิติเมื่อครู่ รังสีอำมหิตของมันรุนแรงจนอากาศรอบห้องประชุมดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก “คุณซีโร่... เรามาที่นี่เพื่อหาทางออกที่วิน-วินกันทั้งสองฝ่าย” ท่านทูตพิเศษกล่าวพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก “รัฐบาลยินดีที่จะมอบสิทธิพิเศษในการจัดการทรัพยากรดันเจี้ยนระดับ S ให้กับกิลด์อเวจี หากคุณยินยอมที่จะลดระดับการเคลื่อนไหว... และถอนตัวจากการขยายฐานอำนาจในเขตเมืองหลวง” ผมไม่ได้ตอบในทันที ผมหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นมาหมุนวน ดวงตาสีเข้มของผมจับจ้องไปยังท่าทางที่พยายามแสดงความสุขุมของอีกฝ่าย ‘วิน-วิน’ งั้นหรือ? คำพูดที่สวยหรูมักเป็นเครื่องมือของพวกที่กำลังจนตรอกเสมอ “ท่านทูตครับ” ผมเอ่ยแทรกขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของผมเจือความเยือกเย็น “การที่ท่านนั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่เพราะท่านเห็นความสำคัญของความร่วมมือหรอกครับ แต่เป็นเพราะท่านไร้ทางเลือก หลังจากที่กิลด์อันดับหนึ่งที่รัฐบาลหนุนหลังพ่ายแพ้ให้กับผมในดันเจี้ยนอาถรรพ์ พวกท่านก็ตระหนักได้ว่า โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยกฎหมายอีกต่อไป แต่มันขับเคลื่อนด้วย ‘พลังที่แท้จริง’” เนเมซิสส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ราวกับจะเตือนให้ท่านทูตรู้ว่าคำตอบถัดไปของผมจะเป็นตัวกำหนดว่าเขาจะได้กลับบ้านไปหาครอบครัวหรือไม่ “กิลด์อเวจีไม่ต้องการสิทธิพิเศษของรัฐบาล” ผมวางแก้วลง เสียงกระทบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว “สิ่งที่เราต้องการคือ ‘ความรับผิดชอบ’ ต่อการหักหลังที่พวกท่านเคยทำไว้กับฮันเตอร์ที่ถูกลืมเลือน และอำนาจเบ็ดเสร็จในการตัดสินใจเหนือเขตแดนที่เราครอบครอง... ทั้งหมดนี้ ไม่ใช่ข้อเสนอ แต่มันคือคำขาดครับ” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของท่านทูตที่ดังสะท้อนออกมา ผมเห็นเขากำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาคงประเมินไว้แล้วว่านี่คือการเดินเกมที่เสียเปรียบที่สุดในชีวิตการเมืองของเขา “คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้... กองทัพฮันเตอร์ของรัฐบาลกำลังเคลื่อนพลมาที่นี่ หากคุณ—” “ถ้ากองทัพของท่านมาถึง” ผมขัดจังหวะพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “ผมเกรงว่าวันพรุ่งนี้ โลกจะไม่มีใครรู้จักชื่อของรัฐบาลอีกต่อไป มีเพียงชื่อของ ‘จักรพรรดิ’ ที่จะถูกจารึกไว้บนซากปรักหักพังของรัฐสภาแห่งนี้” เรนะขยับตัวเข้ามาใกล้ผมอีกก้าว เธอเข้าใจสถานการณ์นี้ดีกว่าใคร กิลด์อเวจีไม่ได้กำลังเล่นเกมการเมือง เรากำลังเล่นเกมแห่งการล้างแค้นและสร้างอาณาจักรใหม่บนกองซากศพของระบอบเก่า ท่านทูตสูดหายใจเข้าลึก มือที่สั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลังเล “ผม... ผมต้องการเวลาปรึกษาท่านประธานาธิบดี” “ท่านมีเวลาถึงเที่ยงคืนวันนี้ครับ” ผมลุกขึ้นยืน ร่างของผมดูจะสูงตระหง่านขึ้นภายใต้ร่มเงาของเนเมซิส “แต่จงจำไว้ว่า หลังจากเที่ยงคืนไปแล้ว ทุกอย่างที่พวกท่านถือครอง จะกลายเป็นทรัพย์สินของกิลด์อเวจีโดยไม่มีเงื่อนไข” เมื่อท่านทูตเดินจากไปด้วยสีหน้าที่ไร้สีเลือด ผมหันไปมองหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเมืองที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล เรนะเดินเข้ามาข้างๆ ผม เงียบงันแต่เต็มไปด้วยความจงรักภักดี “บอสคะ... การบีบคั้นถึงขนาดนี้เท่ากับเราประกาศสงครามกับโลกทั้งใบนะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ผมมองไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน “โลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นบนคำโกหก เรนะ และผมก็แค่กำลังเผาคำโกหกเหล่านั้นทิ้งเพื่อสร้างความจริงที่แข็งแกร่งขึ้นมาเท่านั้นเอง” ทว่า ทันใดนั้น ไฟในห้องประชุมทั้งหมดก็ดับวูบลง หน้าจอโฮโลแกรมที่ผนังห้องที่ควรจะดับมืดไปกลับสว่างขึ้นพร้อมกับรหัสลับที่ไม่มีใครในโลกนี้ควรจะเข้าถึงได้ ข้อความบนจอระบุพิกัดสถานที่ลับที่ผมเคยใช้กบดานในชาติก่อน ซึ่งเป็นความลับที่แม้แต่คนสนิทที่สุดของผมในตอนนั้นก็ยังไม่เคยล่วงรู้ เสียงหนึ่งดังขึ้นจากลำโพงที่หักพัง—เสียงที่คุ้นเคย เสียงที่ผมลบมันทิ้งไปจากความทรงจำพร้อมกับคมดาบเมื่อหลายปีก่อน “หวังว่าเจ้าจะจำข้าได้นะ ซีโร่... เพราะการตายรอบที่สองของเจ้า มันกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้ และหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของกิลด์อเวจีนะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่