จุดแตกหักของระบบ

“นายไม่ได้ถูกเลือกโดยโชคชะตา ซีโร่... นายแค่ถูกคัดกรองมาเพื่อเป็นภาชนะรองรับจุดจบของโลกใบนี้เท่านั้น” น้ำเสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์ดังสะท้อนก้องอยู่ในความว่างเปล่าสีขาวโพลน มันไม่ใช่เสียงที่ออกมาจากลำโพง แต่มันแทรกซึมเข้าไปในกะโหลกศีรษะของผมโดยตรง ผมยืนอยู่ตรงหน้า ‘แกนกลาง’ ของระบบที่ควบคุมฮันเตอร์ทั่วโลก ผมไม่ได้สวมเกราะหรือถืออาวุธที่เรืองแสงด้วยมานาอย่างที่เคยทำในดันเจี้ยน เพราะในพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ พลังงานดิบไร้ความหมาย ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตรรกะและเจตจำนง “คำกล่าวอ้างที่น่าสนใจดีนี่” ผมกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาจับจ้องไปยังเสาแสงโปร่งแสงที่สั่นไหวอยู่เบื้องหน้า “แต่ถ้าผมเป็นเพียงภาชนะตามที่แกบอก เหตุใดค่าพลังในมือของฉันถึงได้ก้าวข้ามขีดจำกัดที่แกตั้งไว้มานานนับปีล่ะ?” ผมกดปุ่มบนหน้าต่างคำสั่งโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ นิ้วมือขยับรัวเร็วดุจนักเปียโนที่กำลังบรรเลงบทเพลงแห่งความตาย นี่คือสิ่งที่ผมเตรียมการมาตลอดสามปี—รหัสผ่านที่ ‘ซีโร่’ จากชาติก่อนทิ้งไว้ให้เป็นมรดกบาป ก่อนที่กิลด์อันดับหนึ่งจะสังหารเขาอย่างเลือดเย็น ข้างกายผม เรนะยืนนิ่งสงบ เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง มือของเธอวางอยู่บนดาบสั้นที่เธอใช้ปกป้องผมมานับครั้งไม่ถ้วน สายตาของเธอไม่ได้มองไปที่ตัวระบบ แต่มองไปที่เงาสีดำสนิทที่ก่อตัวขึ้นรอบข้าง มันคือโปรแกรมป้องกันที่พยายามจะลบพวกเราออกไปจากบัญชีรายชื่อของโลก “ซีโร่... อย่าพยายามฝืนตรรกะของจักรวาล” เรนะเอ่ยขึ้นเบาๆ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “หากระบบนี้พังทลาย สิ่งที่จะตามมาไม่ใช่เสรีภาพ แต่มันคือการคืนสิทธิ์ให้แก่ ‘สิ่งนั้น’ ที่ถูกกักขังอยู่ใต้รหัสโค้ดเหล่านี้” “ฉันรู้เรนะ” ผมตอบโดยไม่ละสายตาจากชุดคำสั่ง “แต่การเป็นทาสที่ถูกโปรแกรมให้เต้นรำไปตามจังหวะของกรงขัง มันน่าอัปยศยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่แท้จริง” ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้น พื้นสีขาวแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกค้อนทุบ แสงสีแดงฉานเริ่มสาดส่องออกมาจากรอยแยก ระบบกำลังโต้กลับ มันไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่เป็นการ ‘ลบตัวตน’ ของพวกเราออกไปจากประวัติศาสตร์ ผมรู้สึกได้ถึงความทรงจำที่ค่อยๆ จางหายไป ใบหน้าของแม่ ความรู้สึกยามที่ได้เห็นเรนะยิ้มครั้งแรก ทุกอย่างเริ่มถูกแทนที่ด้วยรหัสฐานสองที่ไร้ความหมาย “ถ้าแกอยากจะลบฉัน งั้นก็มาดูกันว่าระหว่างรหัสที่แกสร้าง กับจิตวิญญาณที่กบฏต่อโชคชะตา อย่างไหนจะทนทานกว่ากัน!” ผมสั่งการขั้นสุดท้าย นิ้วกดลงบนไอคอนสีดำสนิท—คำสั่ง ‘System Override: Absolute Zero’ พลังงานมหาศาลไหลทะลักจากตัวผมเข้าสู่แกนกลาง ผมไม่ได้ใช้มานา แต่ผมกำลังใช้ความแค้น ความทรงจำ และเจตจำนงทั้งหมดของผมเป็นเชื้อเพลิงในการเผาทำลายระบบนี้ให้สิ้นซาก ร่างกายของผมเริ่มแตกร้าว ผิวหนังที่สัมผัสกับแกนกลางมีควันจางๆ ลอยขึ้นมา ความเจ็บปวดจากการถูกฉีกกระชากตัวตนนั้นรุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียน แต่ผมยังคงยิ้ม... ยิ้มให้กับความล้มเหลวของพระเจ้าที่สร้างโลกบิดเบี้ยวใบนี้ขึ้นมา “ซีโร่! หยุดนะ!” เรนะพุ่งเข้ามาจับแขนผม แต่เธอก็ถูกดีดกระเด็นออกไปด้วยแรงกดดันมหาศาล “ถ้านายทำแบบนั้น นายจะหายไปตลอดกาล!” “ถ้าฉันหายไป แต่โลกที่พวกมันบงการอยู่ไม่ได้หายไปด้วย... ฉันก็ไม่มีวันยอมรับมัน” เสียงกรีดร้องของระบบดังสนั่นราวกับเสียงดนตรีแห่งการล่มสลาย เสาแสงตรงหน้าเริ่มแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังภาพมายาที่พวกเราเรียกว่าโลกมาโดยตลอด ทว่า... ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง เงาสีดำที่อยู่ด้านหลังของแกนกลางก็เริ่มขยับ มันไม่ใช่โปรแกรม ไม่ใช่ระบบ แต่มันคือใบหน้าของชายคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดีที่สุด ชายคนนั้นหันกลับมามองผม ใบหน้าของเขาเหมือนกับผมราวกับแกะ แต่นัยน์ตาสีทองคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความรู้สึกของมนุษย์ เขาเอื้อมมือออกมาแตะที่หน้าผากของผมเบาๆ ราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังสั่งสอนเด็กที่ดื้อรั้นเกินไป “ยินดีด้วยที่มาถึงตรงนี้ได้นะ... ตัวฉันในเวอร์ชันที่พยายามจะกบฏ” โลกทั้งใบหยุดนิ่ง รหัสโค้ดที่กำลังแตกสลายกลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศ และเสียงที่คุ้นเคยนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับความจริงที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ “เพราะการที่แกทำลายระบบนี่แหละ คือขั้นตอนสุดท้ายที่ฉันรอคอยมาตลอดสามพันปี เพื่อที่จะได้ยึดครองร่างของแก... และกลายเป็นจอมราชันย์ที่ไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริง” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่