การสูญเสียและการก้าวข้าม

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ ซีโร่! ถ้านายทำลายมัน... ความเป็นมนุษย์ที่เหลือน้อยนิดของนายจะแหลกสลายไปด้วยนะ!” เสียงของเรนะไม่ได้เป็นเพียงการห้ามปราม แต่มันคือเสียงกรีดร้องของคนที่มองเห็นเหวลึกเบื้องหน้า ปลายนิ้วที่ด้านชาและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังของเธอคว้าเข้าที่ท่อนแขนเสื้อโค้ตสีดำสนิทของเขา ทว่าแรงดึงนั้นกลับไม่อาจขยับเขยื้อนชายหนุ่มได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว คมมีดสั้นอาบไออเวจีจ่อสนิทอยู่เหนือเบ้าตาข้างซ้ายของซีโร่ ปลายโลหะสีนิลสั่นระริกเพียงเล็กน้อยตามจังหวะชีพจรที่เต้นช้าลงเรื่อยๆ รอยแตกร้าวบนผลึก ‘เนตรสัจธรรมอเวจี’ ส่องแสงวูบวาบสะท้อนในแววตาที่สงบนิ่งจนน่าขนลุกของเขา มันคือความเงียบงันของคนที่คำนวณผลลัพธ์สุดท้ายมานับพันครั้งจนไร้ซึ่งความลังเล “ยี่สิบสี่วินาที เรนะ” ซีโร่เอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำปราศจากความหวั่นไหว แม้ไอพลังเวทมหาศาลจาก ‘ค่ายกลสะกดเก้าชั้นฟ้า’ ของพันธมิตรกิลด์สุริยันเทวะกำลังบีบอัดมิติรอบตัวพวกเขาทั้งสองจนกระดูกลั่นเกรียว “นั่นคือเวลาทั้งหมดที่เหลือก่อนที่แกนพลังงานของมิติปิดตายนี้จะหลอมละลายวิญญาณของสมาชิกกิลด์อเวจีทุกคนในชั้นล่าง” “แต่นั่นคือเนตรจำลองชาติภพของนาย!” ดวงตาคู่สวยของอดีตฮันเตอร์ระดับ S ผู้เคยเยือกเย็นสั่นระริก หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลรินผ่านสันกราม “มันบรรจุเศษเสี้ยวความทรงจำ ความเจ็บปวด และทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้นายยังเป็น ‘ซีโร่’ คนเดิม... ถ้านายควักมันออกมาเพื่อจุดชนวนวงจรย้อนศร นายจะลืมเลือนแม้กระทั่งใบหน้าของคนที่นายสัญญาว่าจะปกป้องในชีวิตนี้!” ซีโร่หลุบตามองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เรนะเกลียดที่สุด—รอยยิ้มของผู้นำที่ไม่เคยใส่ชื่อของตัวเองลงในสมการแห่งการอยู่รอด “ความทรงจำคือพันธนาการ เรนะ... ความแค้นที่ไร้พลังก็เป็นได้แค่พิษร้ายที่คอยกัดกินตัวเอง” นิ้วมือของเขากระชับด้ามมีดแน่นขึ้น “ชาติก่อนฉันล้มเหลวเพราะฉันหลงเหลือความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าพวกมันจะมีความเมตตา แต่บนกระดานหมากกระดานนี้ ผู้ที่จะก้าวขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งของโลกได้ จะต้องไม่เหลือช่องโหว่ทางอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น” *ฉึก!* ไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกจากริมฝีปากของชายหนุ่ม มีเพียงเสียงเนื้อและเส้นใยเวทมนตร์ฉีกขาดอย่างโหดเหี้ยม เลือดสีดำประกายม่วงทะลักรินผ่านร่องแก้ม หยดลงบนพื้นหินอ่อนที่กำลังแตกร้าว เรนะเบิกตากว้าง มือที่จับแขนของเขาพลันไร้เรี่ยวแรง ทว่าในวินาทีที่ความมืดมิดเข้าแทนที่ดวงตาข้างซ้าย ซีโร่กลับไม่ได้ทรุดลง เขากระชากผลึกสีนิลที่ชโลมด้วยเลือดสดๆ ออกมาบดขยี้ในกำมือขวาด้วยแรงกดดันมหาศาล [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการทำลายพันธสัญญาถาวร!] [ผู้เล่น 'ซีโร่' ได้สังเวย 'เนตรสัจธรรมอเวจี' (ระดับมายา)...] [ความทรงจำช่วงชีวิตเดิมสูญสลาย 70% | อารมณ์ร่วมเชิงมนุษยชาติลดลงอย่างถาวร] [เงื่อนไขการปลดพันธนาการ ‘มหาจักรพรรดิอเวจีไร้ลักษณ์’ ครบถ้วน!] *ตึง—!* คลื่นพลังไร้รูปกระแทกออกรอบทิศทาง ค่ายกลสีทองของศัตรูที่เคยบีบอัดจนอากาศแทบไม่มีให้หายใจ พลันหยุดชะงักราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งออกจากเบ้าตาข้างซ้ายที่ว่างเปล่า ถักทอหลอมรวมกลายเป็นเปลวเพลิงสีอเวจีที่ลุกไหม้โดยไม่ต้องพึ่งพาออกซิเจน ซีโร่สูดหายใจเข้าลึก ความเจ็บปวดระดับฉีกกระชากวิญญาณไม่อาจสั่นคลอนแววตาข้างขวาที่เปลี่ยนสภาพกลายเป็นสีเงินยวบเย็นชา เขาไม่ได้ก้าวถอยหลัง แต่กลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว—ก้าวที่เปลี่ยนกระดานสังหารของศัตรูให้กลายเป็นลานประหารของพวกมันเอง “ถ่ายโอนสิทธิ์การควบคุมอาณาเขตทั้งหมดไปที่ฉัน” ซีโร่ออกคำสั่ง น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไร้ร่องรอยของอารมณ์ความรู้สึกใดๆ คล้ายกับเสียงกระซิบของห้วงสุญญากาศ “เรนะ เตรียมกำลังพลหน่วยจู่โจมเงา... อีกสิบวินาที ประตูมิติฝั่งทิศเหนือจะเปิดออก พวกมันคิดว่าเราจนตรอก แต่พวกมันไม่รู้ว่าฉันเพิ่งเปลี่ยนค่ายกลนี้ให้กลายเป็นหลุมฝังศพของกิลด์สุริยันเทวะ” เรนะมองแผ่นหลังที่กว้างและเหยียดตรงของชายตรงหน้า หัวใจของเธอหล่นวูบ ความภักดีในใจยังคงเต็มเปี่ยม ทว่าความหวาดหวั่นกลับเริ่มก่อตัวขึ้น เธอสัมผัสไม่ได้ถึงไออุ่นของมนุษย์จากตัวเขาอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ คือสัตว์ประหลาดที่สมบูรณ์แบบ... ผู้นำที่ไร้จุดอ่อน และพร้อมจะเฉือนเนื้อตัวเองเพื่อชัยชนะสัมบูรณ์ “รับคำสั่ง... หัวหน้า” เธอขานรับด้วยเสียงที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะถอยร่นไปประจำตำแหน่งตามยุทธศาสตร์ *เปรี๊ยะ! บึ้ม!* เสียงเกราะมิติแตกระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นบรรยากาศ พลังงานสีทองที่เคยกักขังพวกเขาถูกกลืนกินโดยเปลวเพลิงทมิฬจนหมดสิ้น ด้านนอกปรากฏร่างของเหล่าเอลีทฮันเตอร์จากกิลด์ระดับท็อปของโลกกว่าร้อยชีวิตที่ยืนตระหง่านพร้อมอาวุธ พวกมันเตรียมจะเข้ามาเก็บกวาดซากปรักหักพัง ทว่าสิ่งที่ก้าวออกมาจากม่านควัน กลับเป็นมหาจักรพรรดิผู้มีเปลวไฟสีดำลุกโชนแทนดวงตาข้างซ้าย ซีโร่ยื่นมือออกไปข้างหน้า ลำแสงมืดมิดกวาดผ่านแนวรบของศัตรูในพริบตาเดียว เลือดและเสียงกรีดร้องระเบิดขึ้นพร้อมกันโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า การล้างบางดำเนินไปอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งความลังเล ไร้ซึ่งความปรานี ทุกย่างก้าวคือคณิตศาสตร์แห่งความตายที่ถูกคำนวณไว้จนถึงจุดทศนิยมตำแหน่งสุดท้าย เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาที สมรภูมิที่เคยคิดว่าจะกลืนกินกิลด์อเวจี กลับเต็มไปด้วยซากศพของฮันเตอร์แถวหน้าของโลกที่นอนเกลื่อนกลาด ชัยชนะในศึกนี้ส่งผลให้กิลด์อเวจีก้าวข้ามขีดจำกัดเดิม ทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของโลกอย่างเป็นทางการโดยไร้ข้อกังขา ท่ามกลางสายฝนเลือดที่ตกลงมา ซีโร่ยังคงยืนนิ่ง มือขวาของเขากุมตำแหน่งหน้าอกด้านซ้ายที่เต้นช้าลงเรื่อยๆ รอยแผลที่ดวงตาปิดสนิทลงด้วยพลังแห่งอเวจี แต่ช่องว่างในจิตวิญญาณกลับกว้างใหญ่ขึ้นจนน่าใจหาย “เราชนะแล้ว ซีโร่...” เรนะเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างกาย รายงานสถานการณ์ด้วยเสียงแผ่ว “ไม่มีใครขวางเส้นทางขึ้นสู่จุดสูงสุดของนายได้อีกแล้ว” ซีโร่ไม่ได้ตอบ เขาทอดสายตามองข้ามกองซากศพไปยังรอยแยกมิติเบื้องหน้าที่ควรจะปิดตัวลงหลังการต่อสู้สิ้นสุด แต่ทว่า... รอยแยกนั้นกลับไม่ยอมสลายไป ตรงกันข้าม รอยแยกสีดำกลับเริ่มฉีกกว้างออกอย่างเชื่องช้า เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยอย่างประหลาดดังสะท้อนออกมาจากด้านในมิติที่บิดเบี้ยว ร่างของใครบางคนค่อยๆ ก้าวพ้นม่านหมอกออกมา—ชุดเกราะสีขาวบริสุทธิ์ที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง และตราสัญลักษณ์ของ ‘ผู้ทรยศ’ ในอดีตชาติที่ซีโร่จำได้ขึ้นใจ ผู้มาเยือนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า หรี่ตามองซีโร่พลางคลี่ยิ้มเยือกเย็น ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของมหาจักรพรรดิอเวจีแทบจะหยุดไหล “ยังใจเด็ดเหมือนเดิมเลยนะ... เพื่อนยาก คิดจริงๆ หรือว่าการควักลูกตานั่นทิ้ง จะลบล้างคำสาปที่ฉันฝังไว้ในวิญญาณแกได้?” *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ — โอเวอร์ลอร์ดซีโร่