กับดักของกิลด์พันธมิตร

“คำพูดของนายท่านของเจ้า... ดูจะไร้น้ำหนักไปหน่อยนะครับ” ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ แม้ความเย็นเยียบของคมมีดที่จ่ออยู่ใต้คางจะเตือนให้รู้ว่าชีวิตกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่สายตาของผมกลับจับจ้องไปยังนัยน์ตาไร้แววของชายตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ มันแสยะยิ้ม กลิ่นอายความตายจากไอเวทมนตร์สีดำที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นเข้มข้นจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว “นายท่านบอกว่าท่านเป็นคนฉลาด แต่ความฉลาดมักนำไปสู่ความลำพองใจ... และนั่นคือเหตุผลที่ท่านต้องตายในวันนี้ กิลด์อเวจีจะกลายเป็นเพียงซากปรักหักพังใต้ผืนทรายแห่งนี้” ผมแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ “กิลด์พันธมิตรที่ตกลงจะร่วมมือกันล่าบอสในดันเจี้ยนระดับ S วันนี้ กลับส่ง ‘สุนัขรับใช้’ มาลอบสังหารผมกลางคันอย่างนั้นหรือครับ? ช่างเป็นกลยุทธ์ที่... ตื้นเขินเสียจนผมรู้สึกผิดหวังแทนพวกเขานะครับ” ในวินาทีที่ผมพูดจบ ชายชุดดำก็โน้มตัวเข้ามา หมายจะกดคมมีดให้จมลึกเข้าสู่หลอดลม แต่ทว่า— *คลิก* เสียงกลไกบางอย่างทำงานขึ้นในความเงียบงัน มันไม่ใช่เสียงอาวุธ แต่เป็นเสียงของ ‘ระบบวงจรเวทมนตร์’ ที่ผมติดตั้งไว้ทั่วบริเวณฐานที่มั่นชั่วคราวนี้ตั้งแต่ก้าวเข้ามา ทันใดนั้น เงาที่ทอดตัวอยู่บนพื้นก็เริ่มขยายตัว ราวกับมีชีวิต มันพุ่งเข้าพันธนาการข้อมือและข้อเท้าของนักฆ่าผู้นั้นไว้จนขยับเขยื้อนไม่ได้ “อะไรกัน! นี่มันเวทมนตร์พันธนาการระดับไหน... ทำไมข้าถึงขยับไม่ได้!” มันแผดเสียง ร่างกายสั่นสะท้านพยายามดึงพลังออกมาต้านทาน แต่ยิ่งดิ้น แสงสีเงินที่รัดร่างก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ผมค่อยๆ ยืดตัวขึ้น จัดปกเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าเขา “ในฐานะนักกลยุทธ์ ผมมีกฎเหล็กอยู่อย่างหนึ่งนะครับ... ‘อย่าเชื่อใจใครในดินแดนที่ความโลภอยู่เหนือศีลธรรม’ ตั้งแต่ตอนที่กิลด์พันธมิตรเสนอภารกิจนี้ ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกมันต้องการให้ผมตายในดันเจี้ยน เพื่อฮุบสมบัติของกิลด์อเวจี” เรนะก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลัง มือของเธอจับดาบสั้นที่ส่องประกายเย็นเยียบ เธอมองดูนักฆ่าด้วยสายตาเวทนา “คุณคิดว่าซีโร่ไม่รู้หรือคะว่าทำไมเส้นทางที่เราเลือกเดินในวันนี้ถึงถูกกำหนดโดยคนของพวกคุณ?” “แก... พวกแกวางแผนอะไรไว้!” นักฆ่ากัดฟันกรอด เลือดสีดำไหลซึมออกมาจากมุมปาก ผมย่อตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าของผมยังคงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับดุจก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไม่มีใครหยั่งถึง “การที่ผมปล่อยให้พวกคุณต้อนมาถึงจุดนี้ ก็เพื่อให้ผมรู้ว่าใครบ้างที่อยู่เบื้องหลังการหักหลังครั้งก่อน... และตอนนี้ ผมก็ได้รายชื่อที่ต้องการครบถ้วนแล้ว” ผมหันไปพยักหน้าให้เรนะ เธอเข้าใจความหมายทันทีและทำการบันทึกข้อมูลจากผลึกความจำที่ติดตั้งไว้ในพื้นที่ นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะใช้ทำลายความน่าเชื่อถือของกิลด์ยักษ์ใหญ่ที่เป็นคู่แข่งของเราให้ย่อยยับในพริบตา “ส่วนเจ้า...” ผมมองนักฆ่าคนนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า “เจ้าเป็นเพียงหมากที่หมดประโยชน์แล้ว กลับไปบอกนายท่านของเจ้าเถิดว่า... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และหมากที่เขาจะเสียไปหลังจากนี้ จะทำให้เขานอนไม่หลับไปชั่วชีวิต” ผมดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว วงเวทที่พันธนาการอยู่ก็ระเบิดออกด้วยแรงดันอากาศมหาศาล แรงกระแทกนั้นทำให้ร่างของนักฆ่ากระเด็นทะลุผนังดันเจี้ยนออกไปสู่ความมืดมิดภายนอก “ซีโร่คะ...” เรนะเอ่ยขึ้นหลังจากความเงียบเข้าปกคลุม “ถ้าเราเปิดเผยเรื่องนี้ตอนนี้ พันธมิตรที่เหลืออาจจะแตกตื่นและหันมาโจมตีเราก่อนที่แผนการหลักจะเริ่มนะคะ” ผมหันกลับมามองเธอก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ “ไม่ต้องกังวลไปครับเรนะ การที่พวกมันส่งคนมาฆ่าผม แปลว่าพวกมันกำลังกลัว... และเมื่อศัตรูกำลังกลัว นั่นคือโอกาสที่เหมาะสมที่สุดในการเผด็จศึก” ผมเดินไปยังหน้าผาของดันเจี้ยนที่มองเห็นภาพเบื้องล่าง พื้นที่กว้างใหญ่ที่กิลด์ต่างๆ กำลังจัดทัพเตรียมบุก แต่มันไม่ใช่การบุกเพื่อล้มบอส หากแต่เป็นการบุกเพื่อรุมกินโต๊ะกิลด์อเวจีตามแผนที่พวกมันวางไว้ ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะออกคำสั่งการเคลื่อนทัพ สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาดำร่างหนึ่งยืนเด่นอยู่ท่ามกลางกองทัพพันธมิตรเหล่านั้น เขาไม่ได้พกอาวุธ ไม่ได้ใส่เกราะ ทว่าแรงกดดันที่แผ่ออกมานั้นกลับสูงส่งจนเหล่าฮันเตอร์ระดับ S รอบข้างยังต้องก้มหัวให้ นั่นคือ ‘คาร์ลอส’ หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่ง อดีตเพื่อนสนิทที่เคยหักหลังผมในชาติก่อน เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของผม คาร์ลอสเงยหน้าขึ้นสบตาผมจากระยะไกล ก่อนที่ริมฝีปากนั่นจะขยับเป็นคำพูดที่ผมอ่านปากได้ชัดเจน *“เจอกันในขุมนรกนะ... เพื่อนเก่า”* ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นมาจากใต้ฝ่าเท้า พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และประตูขุมนรกที่กิลด์พันธมิตรตั้งใจจะเปิดออกเพื่อกำจัดผม ก็ได้ปลดปล่อย ‘สิ่งนั้น’ ออกมาเร็วกว่าที่การคำนวณของผมได้วางไว้เสียอีก หวังว่าเนื้อหาในตอนนี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับแผนการของซีโร่นะครับ ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาโดยตลอดครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่