ดันเจี้ยนระดับ S ที่หลับใหล

"ข้อมูลความร้อนที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติจากใจกลางรอยแยกใต้ดินนั่น... มันไม่ได้เกิดจากลาวา เรนะ คุณคิดเหมือนผมไหมครับ?" ผมวางแผ่นโฮโลแกรมพิมพ์เขียวของ 'ดันเจี้ยนระดับ S: รอยแยกนิรันดร์' ลงบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีเรียบเฉย ทว่าดวงตาภายใต้กรอบแว่นสีเงินของผมกลับจ้องลึกไปยังจุดสีแดงฉานที่กระพริบถี่บนแผนที่ กลิ่นอายความกดอากาศในห้องทำงานระดับวีไอพีของกิลด์อเวจีดูจะหนักอึ้งขึ้นจนน่าอึดอัด เรนะที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบรับทันที แต่ขยับเข้าไปใกล้จอมอนิเตอร์พลางหรี่สายตาลง "ถ้าไม่ใช่ความร้อนจากเปลือกโลก ก็น่าจะเป็นออร่าสะสมครับซีโร่ แต่มันเป็นไปไม่ได้ ดันเจี้ยนระดับ S ที่ถูกทิ้งร้างมานานกว่าสิบปี ไม่ควรจะมีพลังงานเหลือเฟือถึงขั้นส่งสัญญาณเตือนภัยระดับนี้... นอกจากว่าจะมีบางอย่าง 'ตื่น' ขึ้นมาแล้ว" "และนั่นคือเหตุผลที่เราต้องไปครับ" ผมลุกขึ้นยืนพลางจัดปกเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทให้เข้าที่ ความเงียบงันในห้องทำงานไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อบทสนทนา แต่มันคือเครื่องมือที่ผมใช้ในการคัดกรองความมั่นใจของลูกน้องผู้เป็นมือขวา "กิลด์อันดับหนึ่งที่ว่านั่น เริ่มขยับตัวแล้วใช่ไหมครับ?" เรนะถามพลางขยับมือผ่านไอคอนบนหน้าจอเพื่อแสดงผลการดักฟังคลื่นวิทยุจากกิลด์ศัตรู "พวกเขาพยายามปกปิดปฏิบัติการ 'กวาดล้าง' พื้นที่นี้ แต่จากความเคลื่อนไหวของฮันเตอร์สายแทงค์ระดับ A จำนวนสี่สิบคนในฐานทัพลับ... ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้แค่มาสำรวจธรรมดา" ผมยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของการคำนวณเบี้ยบนกระดานที่ผมวางไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วันที่ผมเริ่มก่อตั้งกิลด์นี้ขึ้นมา "การหักหลังครั้งก่อนของพวกมันสอนให้ผมรู้ว่า คนที่ถือไพ่เหนือกว่าไม่ใช่คนที่ถืออาวุธแรงที่สุด แต่คือคนที่รู้ว่า 'กับดัก' ถูกวางไว้ตรงไหน ผมให้คุณเตรียมทีมสำรวจไว้เพียงสิบคน... คุณเข้าใจใช่ไหมว่าทำไม?" เรนะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเธอจะยกขึ้นเล็กน้อย "เพราะคุณภาพสำคัญกว่าปริมาณ และเพราะเราจะให้พวกสุนัขรับใช้ของกิลด์อันดับหนึ่ง เป็นคนเปิดประตูบานนั้นให้เรา" "ถูกต้องครับ" ผมเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นภาพทิวทัศน์ของเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีจากนีออน ดันเจี้ยนระดับ S แห่งนี้คือจุดเปลี่ยนสำคัญ หากเราสามารถชิง 'แกนกลางแห่งมิติ' ที่หลับใหลอยู่ข้างในนั้นมาได้ ไม่เพียงแต่กิลด์อเวจีจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด แต่ผมจะได้คำตอบที่ตามหามาตลอดสามปี... คำตอบเกี่ยวกับแผนการล่มสลายของโลกใบนี้ที่กิลด์อันดับหนึ่งพยายามปกปิดมาโดยตลอด ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำก็ดังขึ้นจากกำไลข้อมือของเรนะ เธอกดรับสายด้วยท่าทีเคร่งขรึมก่อนจะหันมามองผมด้วยสีหน้าเปลี่ยนไปจากเดิม "ซีโร่ครับ... มีการตรวจพบสัญญาณพลังงานแปลกปลอมที่จุดรวมพลของศัตรู ไม่ใช่แค่ฮันเตอร์กลุ่มนั้น แต่มี 'ใครบางคน' เดินทางเข้าสู่เขตพื้นที่หวงห้ามไปก่อนเราแล้ว" ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย "คนระดับไหนที่จะกล้าเสี่ยงชีวิตเข้าไปก่อนกองทัพฮันเตอร์กลุ่มนั้น?" เรนะแคปภาพจากโดรนสอดแนมมาไว้บนจอใหญ่ ภาพชายปริศนาในชุดคลุมสีขาวหม่นที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดกำลังก้าวผ่านเขตอาคมของดันเจี้ยนราวกับเดินเข้าบ้านของตนเอง ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีการใช้สกิล ทุกย่างก้าวดูราบรื่นจนน่าขนลุก ทันทีที่ภาพซูมเข้าไปใกล้ใบหน้าของคนผู้นั้น ผมถึงกับต้องกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่มือปูดโปน "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" เรนะอุทานออกมาเบาๆ "นั่นมัน 'คีธ' หัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนไม่ใช่หรือครับ?" ผมก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้หายสาบสูญไปไหน แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของหมากที่ผมคาดไม่ถึง คีธหันกลับมามองกล้องโดรนของผมราวกับรู้ว่าผมกำลังเฝ้าดูอยู่ เขาไม่ได้แสดงความตกใจ แต่กลับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณเงียบ ก่อนจะสลายตัวกลายเป็นละอองแสงดำที่กลืนหายไปกับประตูมิติที่กำลังจะปิดลง ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งโชคชะตาไปกับผมครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับก้าวต่อไปของกิลด์อเวจีนะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ -