ชื่อเสียงที่เริ่มขจรขจาย

“ข้อมูลที่อยู่ในมือคุณ... มันคือการประกาศสงครามกับสมาคมฮันเตอร์โดยตรง คุณรู้ตัวใช่ไหมครับซีโร่?” เรนะวางแฟ้มเอกสารสีดำลงบนโต๊ะไม้โอ๊คหนักๆ เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ดวงตาคู่คม เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าที่กำลังจิบชาเอิร์ลเกรย์ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ราวกับพายุที่กำลังก่อตัวอยู่ภายนอกหน้าต่างบานสูงของสำนักงานกิลด์อเวจีไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อเขา ซีโร่วางถ้วยชาลงอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของกระเบื้องเคลือบดังก้องในห้องที่เงียบสงัด เขาประสานมือเข้าหากัน พลางทอดสายตามองผ่านกระจกออกไปยังตึกระฟ้าของกิลด์ระดับท็อปที่รายล้อมอยู่ไกลๆ “สงครามเหรอครับเรนะ?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม “สำหรับพวกกิลด์ใหญ่ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดนานเกินไป สิ่งที่ผมทำอาจดูเหมือนการประกาศสงคราม แต่สำหรับพวกเรา... นี่คือการทำความสะอาดพื้นที่เพื่อรอคอยสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าต่างหาก” “แต่การเปิดเผยข้อมูลดันเจี้ยนระดับ S ที่ถูกปกปิดไว้โดยกิลด์ระดับแนวหน้าถึงสามกิลด์แบบนี้... มันจะทำให้ ‘กิลด์อเวจี’ ตกเป็นเป้าสายตาในทางที่แย่ที่สุดนะครับ” “ดีครับ” ซีโร่แย้มยิ้มที่มุมปาก “ชื่อเสียงที่ขจรขจายไปในทางลบ มันก็คือชื่อเสียงประเภทหนึ่ง เหมือนกับน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ยิ่งพวกมันพยายามขยี้เราให้จมดิน ความสนใจของผู้คนก็จะยิ่งพุ่งเป้ามาที่กิลด์น้องใหม่ที่กล้าหาญพอจะฉีกหน้าผู้ทรงอิทธิพลเหล่านี้” เขาลุกขึ้นยืนเดินไปที่บอร์ดข้อมูลขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผังความสัมพันธ์ของกิลด์หลักในประเทศ มือเรียวยาวชี้ไปยังจุดเชื่อมโยงที่สลับซับซ้อน “จำไว้นะครับเรนะ ในโลกที่ทุกคนถูกฉาบไว้ด้วยจริยธรรมจอมปลอม คนที่กล้าหยิบแฉกที่แหลมคมที่สุดออกมาเปิดโปงความเน่าเฟะ คือคนที่กำหนดทิศทางของเกมนี้แต่เพียงผู้เดียว พวกมันพยายามยึดครองผลประโยชน์จากดันเจี้ยนที่พวกมันไม่มีปัญญาเคลียร์ได้ทั้งหมด โดยปล่อยให้ฮันเตอร์ระดับกลางต้องสังเวยชีวิต... นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการให้โลกได้รับรู้” เรนะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมา “แผนการของคุณ... มันสมบูรณ์แบบจนน่ากลัว แต่มันมีความเสี่ยงที่ผมไม่อยากจะคาดเดาเลยว่า ถ้าหาก ‘สมาพันธ์ผู้กล้า’ ส่งคนมาเก็บกวาดเราก่อนที่แผนนี้จะเสร็จสิ้นล่ะครับ?” “ผมถึงต้องเลือกคุณมาช่วยไงครับ” ซีโร่หันกลับมาสบตาเธอ “ความจงรักภักดีของคุณคือโล่ และสมองของคุณคือดาบ การที่ผมเลือกคุณไม่ใช่เพราะฝีมือดาบระดับ S ของคุณเพียงอย่างเดียว แต่เพราะผมรู้ว่าคุณคือคนเดียวที่จะเข้าใจว่าทำไมผมถึงต้องทำสิ่งที่ดูบ้าบิ่นเช่นนี้” บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นในทันใด เมื่อหน้าจอโฮโลแกรมด้านข้างกะพริบถี่ๆ แสดงสัญญาณเตือนว่ามีผู้บุกรุกที่ไม่ได้ระบุตัวตนกำลังเจาะระบบรักษาความปลอดภัยของกิลด์ ซีโร่ไม่ได้ตื่นตระหนก เขาเพียงแค่นั่งลงแล้วพิมพ์รหัสผ่านชุดสั้นๆ ลงไปบนแป้นพิมพ์สัมผัสด้วยจังหวะที่แม่นยำดุจเครื่องจักร “มีคนมาเยือนนะครับ เรนะ...” ซีโร่เอ่ยพลางแค่นยิ้ม “พวกมันอดใจรอไม่ไหวที่จะเห็นกิลด์น้องใหม่พังทลายลงด้วยมือตัวเอง” เรนะชักดาบคู่ใจออกมาในทันที ประกายเย็นเยียบจากคมดาบสะท้อนกับแสงไฟในห้อง “ใครกันครับ?” “คนที่คุณไม่คาดคิดว่าจะลดตัวลงมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง” สิ้นเสียงของซีโร่ บานประตูไม้โอ๊คหนักๆ ก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาลจนบานพับบิดเบี้ยว ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสง่างามราวกับพระเจ้าผู้ลงมาประทานพรแก่เหล่ามดปลวก ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษเอาไว้ “น่าประทับใจจริงๆ กิลด์อเวจี...” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น “ผมไม่คิดว่าเด็กเมื่อวานซืนอย่างคุณ จะหาญกล้าขุดหลุมฝังตัวเองได้ลึกขนาดนี้ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่” ซีโร่นั่งไขว้ห้างมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้ความหวาดหวั่น แม้ความกดดันจากแรงดันมานาของฮันเตอร์ระดับ SS จะแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนอากาศดูจะหนักอึ้ง แต่เขากลับผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเหมือนเจ้าบ้านที่ดี “ยินดีต้อนรับครับ ท่านประธานสมาคม... ผมรอการมาเยือนของท่านมาตั้งนานแล้ว” ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น สายตาของซีโร่ก็เหลือบไปเห็นเงาดำที่เคลื่อนไหวอยู่หลังหลังของท่านประธานสมาคม มันไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดา แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลงด้วยเทคโนโลยีต้องห้ามที่กิลด์ระดับโลกควรจะทำลายทิ้งไปแล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่แค่การมาเยือนเพื่อข่มขู่ แต่มันคือการตัดสินใจประหารชีวิตในเงามืด! ซีโร่ขยับนิ้วสั่งการระบบลับผ่านแหวนที่สวมอยู่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้แม้แต่ท่านประธานสมาคมยังต้องชะงัก “ท่านครับ... ถ้าผมเป็นท่าน ผมจะไม่ปล่อยให้ของเล่นชิ้นนั้นขยับเกินกว่าที่ควรจะเป็น เพราะถ้ามันแตะต้องแม้แต่รอยนิ้วมือบนโต๊ะของผม สิ่งที่ท่านปกปิดไว้เรื่อง ‘ดันเจี้ยนใต้ดินชั้นที่ 100’ จะถูกเผยแพร่ไปทั่วโลกภายในไม่ถึงสิบวินาที” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น แรงกดดันมหาศาลปะทะกันกลางอากาศจนเกิดเสียงเปรี๊ยะราวกับกระแสไฟฟ้าขัดข้อง ท่านประธานสมาคมหยุดการเคลื่อนไหวทันที รอยยิ้มที่เคยเย่อหยิ่งบนใบหน้าค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือก “แก... รู้เรื่องนั้นได้ยังไง?” คำถามนั้นไม่ใช่คำถามทั่วไป แต่มันคือคำถามของผู้ที่กำลังตระหนักว่าหมากเกมนี้ เขาไม่ได้เป็นคนคุมกระดานเพียงคนเดียวอีกต่อไป ขอให้ทุกท่านเพลิดเพลินกับความล่มสลายที่กำลังจะมาถึงในตอนหน้าครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่