วิกฤตวันสิ้นโลก

"ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการปรากฏตัวของ 'เขา' จะเปลี่ยนสถานการณ์นี้ได้... ซีโร่?" เสียงของเรนะสั่นเครือเล็กน้อย เธอไม่ได้หันมามองผม แต่ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ร่างที่ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางความโกลาหลเบื้องหน้า มือของเธอที่กำด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวนั้นเป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่า แม้แต่คนที่เยือกเย็นที่สุดในกิลด์อเวจีก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แทบจะฉีกกระชากมิติให้ขาดสะบั้น ผมไม่ตอบทันที สายตาของผมกวาดมองไปทั่วบริเวณ ชั้นบรรยากาศเหนือมหานครกำลังบิดเบี้ยว มันไม่ใช่พายุหรือภัยธรรมชาติ แต่มันคือช่องว่างของมิติที่กำลังแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกค้อนยักษ์ทุบ ดันเจี้ยนระดับเทพเจ้า—สิ่งที่ควรจะเป็นตำนานในตำรา—กำลังถูกปลดปล่อยออกมาในใจกลางเมืองที่มนุษย์นับล้านอาศัยอยู่ "ในโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญหรอกครับเรนะ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แม้ภายในใจจะกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับล้านทาง แต่ภายนอกผมยังคงรักษาความสงบไว้ได้ดั่งผืนน้ำนิ่ง "สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเราไม่ใช่คู่แข่ง แต่มันคือตัวแทนของจุดจบที่ผมเคยสาบานว่าจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีก" บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ 'ชายผู้นั้น' อดีตผู้นำกิลด์อันดับหนึ่งในชาติก่อน คนที่เคยทรยศผมอย่างเลือดเย็นที่สุดในห้องโถงสีเลือด แต่ทว่า... รูปลักษณ์ของเขาในวันนี้กลับแตกต่างออกไป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานบัดนี้กลับว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ผิวหนังของเขาแผ่ไอสีครามที่กัดกินความจริงรอบตัวให้กลายเป็นเถ้าถ่าน เขายกมือขึ้นเพียงนิ้วเดียว ทันใดนั้น แรงโน้มถ่วงรอบตัวเราก็เปลี่ยนไป พื้นถนนคอนกรีตแตกละเอียดกลายเป็นผงละเอียดลอยขึ้นสู่เบื้องบน ฮันเตอร์ระดับแนวหน้าหลายคนในกิลด์ที่ตามมาสมทบทรุดลงกับพื้นทันที เลือดสีแดงสดพุ่งทะลักออกจากดวงตาและหูของพวกเขา "ถอยไป" ผมออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เรนะ นำกำลังส่วนที่เหลือไปตั้งรับที่แนวหลัง อย่าให้พวกลูกกระจ๊อกจากดันเจี้ยนหลุดลอดออกมาได้แม้แต่ตัวเดียว เรื่องนี้... ผมจะจัดการเอง" "แต่ซีโร่! นั่นมันเกินระดับที่มนุษย์คนไหนจะรับมือได้!" เรนะหันมาตะโกนใส่ผม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "ผมไม่ได้สู้ในฐานะมนุษย์ครับ" ผมหันไปมองเธอ สายตาที่เด็ดเดี่ยวทำให้เธอนิ่งงัน "ผมสู้ในฐานะคนที่รู้ว่าหมากตัวนี้จะเดินอย่างไร" ผมก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต แต่ละก้าวที่เดิน เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ผมหยิบมีดสั้นระดับตำนานที่เก็บไว้ก้นบึ้งของคลังแสงออกมา ใบมีดสั่นไหวเบาๆ ราวกับมันตื่นเต้นที่จะได้ดื่มกินเลือดของผู้ที่เคยพรากทุกอย่างไปจากผม "นานแล้วนะที่ไม่ได้พบกัน" ผมเอ่ยขึ้น ลมหายใจของผมเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แม้แต่ในเสี้ยววินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้ ผมยังคงวิเคราะห์โครงสร้างพลังของเขา "ดูเหมือนการเป็นข้ารับใช้ของเทพเจ้าจะทำให้เจ้าลืมวิธีเดินด้วยขาของตัวเองไปแล้วสินะ" ชายคนนั้นไม่ตอบ แต่เขากลับยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยนั้นเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เขาเคยส่งให้ผมในวันที่เขาสั่งให้คนล้อมฆ่าผมในห้องใต้ดินของกิลด์เก่า ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็ฉีกขาดออกกว้างขึ้น สัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดของปีศาจระดับเทพเจ้าค่อยๆ มุดตัวออกมาจากรอยแยก กองทัพนับหมื่นที่ไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อนเริ่มเคลื่อนพลเข้าสู่เมือง นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่มันคือจุดเริ่มต้นของวันสิ้นโลกที่ถูกออกแบบมาให้ไม่มีผู้ชนะ ผมกระชับมีดในมือ ความทรงจำเกี่ยวกับการหักหลัง ความเจ็บปวดจากการถูกทอดทิ้ง และความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับปีหลอมรวมกลายเป็นพลังงานที่ไหลเวียนทั่วร่าง หากนี่คือฉากสุดท้ายที่โลกถูกกำหนดมา ผมนี่แหละจะเป็นคนเขียนบทใหม่ด้วยหยดเลือดของตัวเอง แต่ในวินาทีที่ผมกำลังจะพุ่งตัวออกไป สัมผัสที่คุ้นเคยสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในโสตประสาทของผม มันไม่ใช่พลังของเทพเจ้า ไม่ใช่พลังของสัตว์ประหลาด แต่เป็นพลังของ 'ระบบ' ที่ผมเคยเป็นผู้สร้างขึ้นมากับมือ หน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าผม ข้อความที่ปรากฏอยู่บนนั้นทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่ภารกิจ... แต่มันคือคำประกาศิตที่เปิดเผยความลับที่เลวร้ายที่สุด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบ 'ซีโร่' อีกหนึ่งคนในเส้นขนานเวลาเดียวกัน... การหักหลังครั้งที่สองเริ่มขึ้นแล้ว] ผมชะงักฝีเท้าลงทันที ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังเมื่อผมรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังผม พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นหูยิ่งกว่าใคร—เสียงของตัวผมเองที่ก้องกังวานอยู่ในความเงียบ "ยินดีที่ได้พบนะ ตัวผมจากอดีต... วันนี้แหละที่ตำนานของนายจะจบลง" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันยาวนานนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ พรุ่งนี้เราจะมาดูบทสรุปที่ไม่มีใครคาดคิดครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่