แผนซ้อนแผน

"คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคนระดับผมจะวางแผนด้วยไพ่ใบเดียวที่มองเห็นได้จากระยะร้อยเมตร?" เสียงทุ้มต่ำของซีโร่ดังก้องไปทั่วห้องโถงลับใต้ดิน แสงไฟสลัวจากคริสตัลมานาสะท้อนใบหน้าเรียบเฉยของเขา ขณะที่เบื้องหน้าคือ 'มาร์ค' ชายผู้ถูกส่งมาจากกิลด์อันดับหนึ่งเพื่อสอดแนมการเคลื่อนไหวของกิลด์อเวจี ชายผู้นั้นนั่งตัวสั่นอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ รอบกายถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์ที่ไม่สามารถใช้พลังทำลายได้ มาร์คเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว "ผม... ผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น! ผมแค่ได้รับคำสั่งให้มาเก็บข้อมูลเรื่องรอยแยกมิติในวันพรุ่งนี้!" ซีโร่ไม่ได้ตอบทันที เขาค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นเปรียบเสมือนจังหวะการเต้นของหัวใจที่บีบคั้นของมาร์ค ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินอ้อมไปข้างหลังแล้วโน้มตัวลงกระซิบข้างหู "รอยแยกมิติที่เขต 7 งั้นเหรอ? ข้อมูลที่ยอดเยี่ยมมากครับ แต่เสียดายที่ตำแหน่งที่พวกคุณเตรียมซุ่มโจมตีผม... คือจุดที่ผมวางกับดักระเบิดมานาไว้รอรับรองแขกผู้มีเกียรติอย่างพวกคุณเรียบร้อยแล้ว" เรนะที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องขยับยิ้มที่มุมปาก เธอมองดูสถานการณ์ด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง "หัวหน้าคะ... อ้อ ขออภัยครับหัวหน้า ผมหมายถึง ผมจัดการส่งพิกัดปลอมให้สายลับคนอื่นๆ ในกิลด์ของเราไปหมดแล้ว ตอนนี้ 'เหยื่อ' ของเรากำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่เตรียมไว้เองอย่างเริงร่าเลยทีเดียว" ซีโร่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความสุข แต่มันคือเสียงของนักล่าที่เห็นเหยื่อเดินลงหลุมพรางด้วยความมั่นใจ "ความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุดของกิลด์อันดับหนึ่งคือการคิดว่าผมเป็นคนเดิมที่ถูกพวกมันหักหลังเมื่อชาติที่แล้ว พวกมันมองว่าความใจเย็นของผมคือความอ่อนแอ แต่พวกมันลืมไปว่า... ในโลกของฮันเตอร์ คนที่เงียบที่สุด คือคนที่ถืออาวุธที่อันตรายที่สุดไว้ในมือเสมอ" "คุณ... คุณจะทำอะไรผม" มาร์คเสียงสั่นเครือ "ผมจะไม่ทำอะไรคุณเลยครับมาร์ค" ซีโร่เดินกลับมานั่งที่เดิม "เพราะคุณคือกระบอกเสียงที่ดีที่สุด ผมจะปล่อยคุณกลับไป พร้อมกับ 'ข่าวลือ' ชุดใหม่ที่จะทำให้กิลด์ของคุณทุ่มทรัพยากรทั้งหมดที่มีลงไปในสงครามที่ไม่มีทางชนะ จงกลับไปบอกเจ้านายของคุณ ว่ากิลด์อเวจีจะบุกตีป้อมปราการหลักในคืนวันพรุ่งนี้... บอกเขาด้วยความมั่นใจ ว่าผมประมาทจนลืมป้องกันจุดอ่อนที่สุดของฐานที่มั่น" เรนะก้าวเข้ามาใกล้ "หัวหน้าครับ หากเราปล่อยเขาไปแบบนี้ จะไม่เป็นการเสี่ยงเกินไปหรือครับ?" "ความเสี่ยงคือรสชาติของชัยชนะครับเรนะ" ซีโร่ตอบโดยไม่หันมอง "ยิ่งพวกเขาเชื่อว่าผมประมาทมากเท่าไร พวกเขาก็จะยิ่งเปิดช่องโหว่ให้ผมขยี้มากเท่านั้น พรุ่งนี้... กิลด์อันดับหนึ่งจะล่มสลายลง ไม่ใช่ด้วยดาบของผม แต่ด้วยความโลภของพวกมันเอง" เขาสะบัดมือเบาๆ โซ่ตรวนเวทมนตร์ก็คลายออกทันที มาร์คที่ได้รับอิสระลนลานลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ซีโร่มองตามหลังคนทรยศคนนั้นไปจนลับสายตา ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นความสุขุมที่เย็นเยือกยิ่งกว่าเดิม "เรนะ เตรียมกองกำลังระดับหัวกะทิไว้ครับ เราจะไม่ได้บุกไปที่ป้อมปราการตามที่บอกมันหรอก แต่เราจะไปที่คลังสมบัติลับของพวกมันในตอนที่พวกมันกำลังวุ่นวายกับการเตรียมรับมือการบุกของผม" เรนะโค้งตัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ "รับทราบครับ ผมจะจัดการทุกอย่างให้ไร้รอยต่อที่สุด" เมื่อเรนะเดินจากไป ทิ้งให้ซีโร่อยู่ในห้องเพียงลำพัง เขามองไปยังหน้าต่างที่เผยให้เห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีดวงดาวส่องประกาย เขาหยิบเหรียญตรากิลด์อันดับหนึ่งที่เขาเคยเก็บไว้จากการล่มสลายในชาติก่อนขึ้นมาดู พลางบีบมันจนแหลกคามือ เศษโลหะบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดซึมออกมา แต่เขากลับไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ความรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานแผ่ซ่านไปทั่วห้อง มันเป็นสัมผัสที่เขาจำได้แม่นยำที่สุด... สัมผัสของ 'คนคนนั้น' ที่เคยเป็นอาจารย์และเป็นคนสังหารเขาในอดีต "เดินหมากได้แยบยลไม่เลวเลยนี่ ซีโร่" เสียงแหบพร่าดังก้องขึ้นจากเงามืด ซีโร่หยุดชะงัก รอยยิ้มที่มุมปากของเขาหายไปทันที มือขวาค่อยๆ เลื่อนไปจับด้ามดาบข้างกายช้าๆ พร้อมกับความเย็นวาบที่แล่นผ่านสันหลัง เมื่อเขาสังเกตเห็นว่าที่ปลายเท้าของเขานั้น... มีเงาของใครบางคนทาบทับอยู่ ทั้งที่ในห้องนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเขา และเมื่อเขาสังเกตเห็นจุดสีแดงเข้มที่พาดผ่านหน้าอกของเขา... มันคือแสงเลเซอร์จากปืนสไนเปอร์ที่ไม่ได้มาจากหน้าต่าง แต่มาจาก 'ด้านใน' ห้องลับที่ไม่มีใครหน้าไหนสามารถเล็ดลอดเข้ามาได้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนการไขปริศนาครั้งนี้ไปกับโอเวอร์ลอร์ดซีโร่ครับ