ชัยชนะเหนือผู้ทรยศ

“ความภักดีมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ แต่น่าเสียดาย... ที่พวกคุณเลือกวางราคาชีวิตไว้ต่ำเกินไป” ผมเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงบัญชาการของกิลด์ 'ไอออนฟอลล์' ที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากซากปรักหักพัง กลิ่นไหม้ของสายเคเบิลเวทมนตร์และคาวเลือดจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ ผมขยับถุงมือหนังสีดำให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบกวาดมองหัวหน้ากิลด์ระดับท็อปที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้พวกเขานั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าผมด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่น เรนะก้าวเดินเข้ามาข้างกายผม เสียงรองเท้าบูทส้นสูงกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะ เธอถือแท็บเล็ตโฮโลแกรมที่มีรายชื่อการโอนถ่ายเงินและข้อมูลลับทั้งหมดที่กิลด์นี้แอบส่งให้กับศัตรูของผม “ซีโร่คะ... อ่า ขออภัยครับ ผมหมายถึงหัวหน้า ทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว กองกำลังของพวกเขาไม่เหลือขีดความสามารถที่จะโต้ตอบกลับมาได้อีกภายในสิบปีข้างหน้าครับ” เรนะรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานีในแววตา ผมเดินเข้าไปใกล้หัวหน้ากิลด์ไอออนฟอลล์ที่หน้าตาบวมปูดจากการปะทะ เขากำลังพยายามเค้นเสียงออกมาจากลำคอที่แหบแห้ง “แก... แกทำลายทุกอย่างที่พวกเราสร้างมา... แกมันปีศาจชัดๆ!” ผมก้มลงมองเขาผ่านแว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟสลัว “ปีศาจงั้นหรือ? ผมแค่กำลังทำในสิ่งที่พวกคุณสอนผมไว้ในชาติก่อนต่างหาก... การทิ้งเศษขยะให้ถูกที่ถูกทางไงครับ” ผมหันหลังกลับ เดินไปยังระเบียงที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองที่สั่นคลอนจากการโจมตีของกิลด์อเวจี ผมไม่ได้ใช้กำลังทหารเข้าหักหาญเพียงอย่างเดียว แต่ผมใช้ 'ข่าวกรอง' ที่รวบรวมมาตลอดหลายเดือนในการทำลายรากฐานทางการเงินและบ่อนทำลายความเชื่อมั่นภายในกิลด์ที่บังอาจหันคมดาบใส่ผม พวกเขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะชักดาบออกมารับมือ เพราะผมตัดเส้นเลือดใหญ่ของพวกเขาไปก่อนที่การรบจะเริ่มต้นเสียอีก “เรนะ ยึดทรัพย์สินทั้งหมดของที่นี่เข้ากิลด์อเวจี ส่วนคนพวกนี้...” ผมหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองผ่านไหล่ “ส่งไปที่เขตแดนไร้ระเบียบ ให้พวกเขาไปลองใช้ชีวิตในฐานะ 'คนถูกลืม' ดูบ้าง เผื่อจะเข้าใจว่าความรู้สึกตอนที่ถูกหักหลังมันเป็นอย่างไร” เรนะพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะออกคำสั่งให้หน่วยเคลียร์พื้นที่เข้าควบคุมสถานการณ์ ผมไม่ได้มีความสุขกับชัยชนะครั้งนี้ มันไม่ใช่ความสะใจ แต่เป็นเพียงการกำจัดหนามย่อยที่คอยขวางเส้นทางสู่ความเป็นหนึ่งของผมเท่านั้น ทว่า ขณะที่ผมกำลังจะก้าวเดินออกไปจากห้องโถง เสียงแจ้งเตือนจากระบบสื่อสารลับของผมก็ดังขึ้น... มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากเครือข่ายของกิลด์อเวจี แต่เป็นสัญญาณจาก 'โหนด' ที่ผมวางไว้ในส่วนลึกที่สุดของมหาปราการลอยฟ้า กิลด์อันดับหนึ่งที่ไม่เคยมีใครเข้าถึงตำแหน่งพิกัดได้ หน้าจอโฮโลแกรมฉายภาพเอกสารที่ถูกเข้ารหัสด้วยระดับความปลอดภัยสูงสุด แต่มันกลับถูกเปิดทิ้งไว้เหมือนกับจงใจจะให้ผมเห็น ข้อความบนนั้นปรากฏขึ้นด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน: *'ยินดีด้วยที่ก้าวขึ้นมาเป็นเบอร์สองของโลกได้สำเร็จ ซีโร่... ถึงเวลาที่แกจะต้องรู้ความจริงว่า ทำไมในชาติก่อน... ข้าถึงต้องฆ่าแกด้วยมือของตัวเอง'* หัวใจของผมเต้นช้าลงโดยอัตโนมัติ ความทรงจำที่ผมพยายามฝังกลบเริ่มไหลทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก และเมื่อผมหันกลับไปมองที่ประตูห้องโถง ร่างหนึ่งที่สวมฮู้ดสีดำสนิทก็ก้าวเข้ามา แสงไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงละอองเวทมนตร์สีม่วงเข้มที่ลอยวนรอบตัวผู้มาเยือนคนนั้น... คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับโลกใบเก่าของผม “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... เพื่อนรัก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนการไขปริศนาครั้งนี้ไปกับโอเวอร์ลอร์ดซีโร่ครับ