ปากไม่ตรงกับใจ

“อย่ามาทำเป็นห่วงหน่อยเลยครับคุณรณกร ผมไม่ได้พิการ และที่สำคัญ... งานโครงสร้างตึก B มันก็ไม่ได้ต้องการ ‘พี่เลี้ยง’ มาคอยประกบติดขนาดนี้” พิมพ์ตะวันกระแทกแฟ้มงานลงบนโต๊ะไม้โอ๊คในห้องทำงานส่วนตัวของชายหนุ่ม เสียงปังดังสะท้อนก้องไปถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเรียบนิ่งของรณกร เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากพิมพ์เขียวตรงหน้าทันที ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บีบคั้นอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนแว่นสายตาลงมามองหญิงสาวด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ผมไม่ได้มาในฐานะพี่เลี้ยงครับพาย ผมมาในฐานะหุ้นส่วนที่ไม่อยากให้โปรเจกต์ต้องพังเพราะความดื้อรั้นของผู้หญิงที่ชอบเก็บปัญหาไว้แก้คนเดียว... ทั้งที่ตัวเองกำลังถูกธันวาจ้องจะเล่นงานอยู่เต็มที” รณกรตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับเฉือนเข้าที่กลางใจคนฟัง พิมพ์ตะวันชะงักไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าข้อความปริศนาที่ข่มขู่เรื่องอดีตของเธอนั้นรุนแรงแค่ไหน และเธอก็รู้ดีว่ารณกรเองก็ไม่ใช่คนที่จะมานั่งกังวลเรื่องใครหากคนนั้นไม่ ‘สำคัญ’ มากพอ “รู้ดีจังนะครับ” เธอแค่นยิ้ม ยืดตัวขึ้นเต็มความสูงเพื่อปิดบังความหวั่นไหว “ถ้าห่วงนัก ทำไมไม่บอกตรงๆ ว่ากลัวฉันพลาดจนเสียชื่อบริษัทสถาปนิกอันทรงเกียรติของคุณ จะต้องแกล้งทำเป็นผ่านมาทางนี้ทุกเย็น แล้วเสนอตัวไปส่งถึงคอนโดทำไมครับ? มันเสียเวลา” รณกรวางปากกาในมือลง เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ความสูงที่มากกว่าทำให้เขาดูคุกคามโดยไม่ตั้งใจ เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบทำให้พิมพ์ตะวันสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดแบบผู้ชายที่เย็นเยือกแต่กลับทำเอาหัวใจเธอสั่นไหว “ผมแค่ไม่อยากเห็นใครต้องจมลงไปกับความผิดพลาดในอดีตอีก” เขากระซิบเสียงต่ำ “โดยเฉพาะคนที่ปากเก่งแต่ขอบตาดำเหมือนคนไม่ได้นอนแบบคุณ” “คุณ!” พิมพ์ตะวันถอยกรูดหลังชนกับขอบโต๊ะ แต่มือหนากลับยื่นมาคว้าขอบโต๊ะไว้ทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในอาณัติของเขา “ห่วงตัวเองเถอะครับ โปรเจกต์ตึก B มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือการพิสูจน์ว่าคุณจะเดินต่อไปได้ หรือจะยอมแพ้ให้กับไอ้คำขู่ไร้สาระนั่น” “ถ้าฉันจะพัง ฉันก็เลือกที่จะพังด้วยตัวของฉันเอง ไม่ใช่เพราะความสงสารของใคร” พิมพ์ตะวันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา พยายามหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้น รณกรไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ แต่เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ปลายจมูกของหญิงสาว พิมพ์ตะวันกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ในจังหวะที่เธอกำลังจะผลักอกเขาออก มือหนากลับเลื่อนมาแตะที่ปลายคางของเธอเบาๆ เชิงบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา “ผมไม่ได้สงสาร” เขาเน้นย้ำทีละคำ “และถ้าคุณยังคิดว่าผมทำแบบนี้เพราะหน้าที่... พาย... คุณคงยังไม่รู้จัก ‘รณกร’ ดีพอ” รถยนต์ยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวออกจากที่จอดรถของบริษัทท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน ภายในรถเงียบสนิท พิมพ์ตะวันมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามสงบสติอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก ในขณะที่รณกรยังคงรักษาท่าทีนิ่งเฉย มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยมั่น อีกข้างหนึ่งวางอยู่ใกล้กับมือของหญิงสาวบนที่พักแขนกลางรถ เขาส่งเธอถึงคอนโดเหมือนทุกครั้ง แต่ในคืนนี้ บรรยากาศกลับหนักอึ้งและชวนอึดอัดกว่าปกติ ทันทีที่รถจอดสนิท พิมพ์ตะวันรีบปลดเข็มขัดนิรภัย แต่ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเธอเอาไว้แน่น “ธันวาไม่ได้แค่ขู่พาย” รณกรพูดขึ้นในความมืด น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความกวนประสาท มีเพียงความจริงจังที่ทำให้พิมพ์ตะวันใจหาย “พรุ่งนี้เช้าจะมีคนเอาหลักฐานเท็จเรื่องการเซ็นชื่อในแบบโครงสร้างไปยื่นให้บอร์ดบริหาร... และถ้าพรุ่งนี้ผมไม่ไปรับคุณ... พาย... คุณอาจจะไม่ได้มีโอกาสกลับมาที่บริษัทอีกเลย” พิมพ์ตะวันเบิกตากว้าง หันมามองคนข้างๆ ที่หันมาสบตาเธอพอดี แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่วงใยที่รุนแรงจนเธอแทบจะรับมือไม่ไหว “ทำไมถึงช่วยฉันขนาดนี้?” เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา รณกรโน้มตัวเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเขาแตะกับหน้าผากของเธอ “เพราะถ้าผมไม่ปกป้องคนที่ผม...” ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดจบ ประตูรถฝั่งคนขับก็ถูกกระชากเปิดออกพร้อมกับแสงไฟจากทางเดินที่สาดส่องเข้ามา ธันวายืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาเหยียดหยาม พร้อมกับชายฉกรรจ์ในชุดสูทสองคนที่ยืนขนาบข้าง “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณรณกร” ธันวายิ้มมุมปาก “แต่ดูเหมือนคุณคงต้องพักเรื่อง ‘รับส่ง’ สาวไว้ก่อน เพราะตอนนี้เรามีเรื่องที่ต้องสะสางกันยาวๆ เกี่ยวกับเอกสารที่ผมเพิ่งได้มา... เรื่องที่พิมพ์ตะวันทำพังน่ะ” รณกรผละออกจากหญิงสาวทันที แววตาของเขากลับมาเย็นเยียบราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำศัตรู เขาค่อยๆ ก้าวลงจากรถ ปิดประตูเสียงดังสนั่น และจ้องมองธันวาด้วยสายตาที่ทำให้แม้แต่ธันวายังต้องชะงัก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรณกรและพายในตอนนี้ครับ หวังว่าจะถูกใจนักอ่านทุกท่านนะครับ ดรากอนไรเดอร์