รอยร้าวที่มองเห็น

ความเงียบงันในห้องประชุมโครงการใหญ่อันตรธานหายไปในพริบตา เมื่อร่างสูงใหญ่ของธันวาถอยกรูดไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด สายตาคมกริบของรณกรไม่ได้เพียงแค่มองข้ามหัวอีกฝ่าย แต่มันแผ่รังสีคุกคามชนิดที่ทำให้ผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างธันวาเลือกจะกลืนน้ำลายลงคอแล้วถอยฉากออกไปเงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยปากท้าทายอะไรอีก บรรยากาศรอบตัวสถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งยังคงคุกรุ่นด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "คุณกร... พอได้แล้วครับ ทางนั้นไปแล้ว" เสียงหวานใสแต่เจือความระอาเล็กน้อยของพิมพ์ตะวันดังขึ้น เธอไม่ได้ตื่นกลัวกับบรรยากาศมาคุรอบตัวเขาเหมือนคนอื่น กลับกัน วิศวกรสาวมั่นยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าคมคายที่กำลังขบกรามแน่นจนสันนูนชัด รณกรผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกวาดสายตาคมดุไปยังกองกระดาษและแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงาน "อย่าไปสนใจคนประเภทนั้นเลยครับ เสียเวลาทำงานของเราเปล่า ๆ" คำพูดห้วนสั้นตามวิสัยของคนปากหนัก แต่แววตาที่มองเธอกลับเจือความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด พิมพ์ตะวันแอบเบะปากเรียวเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ในความฟอร์มจัดของอีกฝ่าย แต่เธอก็ยอมพยักหน้ารับแต่โดยดี เพราะงานเร่งด่วนตรงหน้ากำลังวิกฤตหนักกว่าเรื่องส่วนตัวหลายเท่า บนหน้าจอแท็บเล็ตแสดงผลโมเดลสามD และแปลนโครงสร้างล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากสำนักงานใหญ่ ปัญหาใหญ่หลวงกำลังเล่นงานพวกเขาเข้าแล้ว เมื่อเส้นท่อระบบปรับอากาศหลักตามแบบสถาปัตยกรรมที่รณกรออกแบบ ดันพาดผ่านทับซ้อนกับคานรับน้ำหนักหลักในส่วนโครงสร้างที่พิมพ์ตะวันคำนวณไว้พอดิบพอดี หากดึงดันสร้างตามแบบนี้ มีหวังตึกทั้งหลังได้พังครืนลงมาในอนาคตอันใกล้แน่ "เห็นตัวเลขการคำนวณล่าสุดของฉันหรือยังคะ คุณสถาปนิกผู้รอบคอบ" พิมพ์ตะวันเลื่อนหน้าจอไปตรงจุดที่เกิดปัญหาให้เขาเห็นชัด ๆ น้ำเสียงของเธอจริงจังขึ้นทันที ไม่มีเค้าลางของการหยอกเย้าเหมือนทุกที "ถ้าเราขยับแนวท่อแอร์ไปทางขวาตามที่คุณต้องการ โครงสร้างคานตรงนี้จะรับน้ำหนักไม่ไหว โมเมนต์ดัดจะเกินขีดจำกัดความปลอดภัยร้อยละสิบห้าทันที" รณกรขยับเข้าไปยืนประชิดโต๊ะทำงานเดียวกัน ร่างสูงโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้โฟกัสกับหน้าจอได้ถนัดขึ้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุคลิกสะอาดสะอ้านลอยเข้าจมูกวิศวกรสาวจนเธอต้องกลั้นหายใจไปชั่วขณะ นิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มแตะลงบนหน้าจอเพื่อหมุนมุมมองโมเดลโครงสร้างอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องของเขาประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม "ถ้าไม่ขยับแนวท่อ ระบบจ่ายลมเย็นชั้นนี้จะเพี้ยนทั้งหมด และพื้นที่ฝ้าเพดานจะลดต่ำลงจนไม่ผ่านกฎหมายควบคุมอาคาร" รณกรเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบจดจ้องตัวเลขและลายเส้นอย่างใช้ความคิด "แต่ถ้าเราไม่ลดน้ำหนักโครงสร้างตรงนี้... ตามที่คุณพายบอก ความปลอดภัยก็จะเป็นศูนย์" "ถูกต้องค่ะ และฉันไม่มีวันยอมเซ็นอนุมัติแบบที่มีความเสี่ยงแบบนี้เด็ดขาด ต่อให้คุณจะเป็นลูกชายเจ้าของบริษัทก็เถอะ" พิมพ์ตะวันสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังสะท้อนถึงจรรยาบรรณในวิชาชีพที่เธอถือ รณกรหันมามองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ดวงตาสีเข้มฉายแววชื่นชมลึกซึ้งที่ยากจะปิดบัง แต่ปากหนากลับสวนกลับตามนิสัย "ผมไม่เคยเอาความปลอดภัยของคนอื่นมาล้อเล่นอยู่แล้วครับ... พาย" สรรพนามที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยและน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม ทำเอาหัวใจของวิศวกรสาวกระตุกวูบแปลก ๆ เธอรีบเบือนหน้าหนีซ่อนรอยระเรื่อบนพวงแก้มด้วยการก้มลงหยิบกระดาษไขและดินสอขึ้นมาแทน "เลิกจ้องหน้าฉันแล้วมาช่วยกันคิดทางออกดีกว่าค่ะ เวลาเราเหลือน้อยเต็มทีแล้วนะ" เธอเอ่ยเสียงแข็งกลบเกลื่อนอาการใจสั่น บรรยากาศในห้องประชุมเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความร่วมมืออย่างจริงจัง สองสมองระดับหัวกะทิของบริษัทกำลังระดมความคิดเพื่อหาทางออกให้กับวิกฤตครั้งนี้ รณกรปรับเปลี่ยนดีไซน์ทางเดินระบบท่อใหม่ในอากาศโดยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที ขณะที่พิมพ์ตะวันช่วยคำนวณการกระจายน้ำหนักของคานเสริมเหล็กประกบแบบเร่งด่วน "นี่ไงครับ... ถ้าเราใช้ระบบท่อแอร์แบบแบนพิเศษ (Slim Duct) แทนแบบทรงกระบอกมาตรฐาน และเดินแนวเลาะไปตามแนวคานเหล็กกล่องที่เราจะเสริมเข้าไปใหม่ตรงนี้" รณกรลากดินสอลงบนกระดาษร่างอย่างคล่องแคล่ว "มันจะช่วยลดพื้นที่การกินวงของท่อลงได้ตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์ และโครงสร้างคานของคุณก็จะรับแรงได้ปลอดภัยขึ้นอีกเป็นเท่าตัว" พิมพ์ตะวันเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาตรวจทานตัวเลขและภาพร่างนั้น สมองของเธอคำนวณตามอย่างรวดเร็ว และพบว่า... มันเป็นทางออกที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ! ทั้งสวยงามตามหลักสถาปัตยกรรม และแข็งแกร่งเกินมาตรฐานวิศวกรรม "อืม... หัวใจคุณทำด้วยอะไรคะเนี่ย ถึงคิดวิธีนี้ออกภายในเวลาสิบบาที" พิมพ์ตะวันพึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเผลอไผล รณกรเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มจาง ๆ ที่หาดูได้ยากประดับอยู่ "หัวใจผมทำด้วยอะไรไม่รู้ครับ... แต่ที่รู้แน่ ๆ คือตอนนี้มันเต้นแรงมากเวลาที่ได้ทำงานร่วมกับคุณ" "คนบ้า!" พิมพ์ตะวันค้อนให้วงใหญ่ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอรีบหันไปเก็บอุปกรณ์บนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่จู่ ๆ ก็พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล รณกรหัวเราะในลำคอเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี ความเหนื่อยล้าจากการแก้ปัญหาเมื่อครู่มลายหายไปสิ้นเมื่อได้เห็นท่าทางเขินอายที่นาน ๆ ทีจะหลุดออกมาให้เห็น มือหนากำลังจะเอื้อมไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะตามหญิงสาว ทว่า... เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อก ๆ ๆ* ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน ร่างของเลขานุการหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกจนแทบจะร้องไห้ "คุณกรคะ! คุณพายคะ!แย่แล้วค่ะ!" เลขานุการสาวหอบหายใจตัวโยน "ตอนนี้... แบบแปลนฉบับแก้ไขล่าสุดเมื่อกี้ ถูกอัปโหลดเข้าระบบกลางของบอร์ดบริหารแล้วค่ะ!" รณกรขมวดคิ้วมุ่น "ก็ดีแล้วนี่ครับ นั่นคือแบบที่เราเพิ่งแก้ปัญหาเสร็จเมื่อกี้" "เปล่าค่ะ!" เลขานุการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาหวาดหวั่นมองตรงมาที่พวกเขาทั้งคู่ "แต่... แต่ในระบบกลางตอนนี้ มีไฟล์แปลนอีกชุดหนึ่งที่ถูกส่งออกไปพร้อมคำขออนุมัติเร่งด่วน... และในแบบชุดนั้น... ท่อแอร์ถูกเจาะทะลุคานหลักอย่างจงใจ แถมยังใส่ชื่อรับรองว่าเป็นแบบที่ 'คุณพายและคุณกร' ร่วมกันอนุมัติเพื่อลัดขั้นตอนด้วยค่ะ!" พิมพ์ตะวันหน้าถอดสีในพริบตา เลือดในกายเย็นเฉียบลงจนชาไปทั้งร่าง เช่นเดียวกับแววตาของรณกรที่เปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีด ความหนาวเยือกแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... พวกเขาถูกตลบหลังอย่างเจ็บแสบที่สุดเข้าแล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความฟินปนระทึกในตอนนี้นะครับ