กวนมาก็กวนกลับ

"เรื่องที่เราคุยกันค้างไว้... ยังไม่จบแค่นี้แน่นอนครับ" ประโยคทิ้งท้ายจากค่ำคืนก่อนยังคงลอยวนอยู่ในห้วงความคิดของรณกร ราวกับคลื่นใต้น้ำที่รอเวลาซัดเข้าหาฝั่ง ทว่าเช้าวันนี้ บรรยากาศบนไซต์ก่อสร้างโปรเจกต์ใหญ่ใจกลางเมืองกลับไม่ได้เปิดโอกาสให้สถาปนิกหนุ่มมาดนิ่งได้ดื่มด่ำกับความรู้สึกเหล่านั้น ความเร่งรีบของงานโครงสร้างและเสียงเครื่องจักรกลหนักดังกึกก้อง แข่งกับเสียงหัวใจของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาปั่นป่วนโลกอันเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขา พิมพ์ตะวันก้าวฉับๆ เข้ามาในตู้คอนเทนเนอร์สำนักงานชั่วคราว ร่างบางในชุดวิศวกรสนามสวมหมวกนิรภัยสีขาวดูทะมัดทะแมง ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความซุกซนที่ต่อให้รณกรพยายามหลบสายตาก็รู้ทัน "มองหน้าฉันแบบนั้น แปลว่าคิดถึงเรื่องเมื่อคืน หรือคิดว่าจะเอาชนะเรื่องแปลนโครงสร้างที่ฉันเพิ่งแก้ไปดีล่ะคะ เอ้ย... ดีลล่ะครับ คุณสถาปนิก" พิมพ์ตะวันแกล้งกระแอมกระชายเปลี่ยนคำพูด เมื่อเห็นสายตาดุๆ ที่ตวัดมองมา รณกรวางม้วนกระดาษพิมพ์เขียวลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ เขาปรายตามองหญิงสาวตรงหน้า นิ่งขรึม ราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักอย่างประณีต แต่แววตกลับไหววูบไปชั่วขณะ "คุณพายดูจะว่างมากนะครับ ถึงได้มีเวลามาเดินเล่นแถวห้องทำงานของผม ทั้งที่อีกสิบนาทีทีมของธันวาจะต้องเข้ามาประชุมเรื่องการประصานงานระบบ" รณกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรังสีความหึงหวงจางๆ ที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดสุขุม "ก็เพราะรู้ว่าธันวาจะมาน่ะสิคะ... เอ้ย สวนทางกันพอดี ฉันถึงต้องรีบมาเคลียร์กับ 'คนบางคน' ก่อน" พิมพ์ตะวันจงใจลากเสียงยาว เธอแกล้งขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาจนแทบชิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยแตะจมูกสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสะอาดและระเบียบวินัย รณกรขยับถอยหลังตามสัญชาตญาณเล็กน้อย แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางแฟ้มเอกสาร ปิดตายทางถอยโดยสมบูรณ์ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเขาเลยสักนิด "ถอยไปหน่อยครับ คุณกำลังล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัวของผม" "พื้นที่ส่วนตัวอะไรกันคะ แค่นี้ทำเป็นหวง... อ๊ะ! หรือว่ากลัวฉันเห็นอะไรเข้า?" พิมพ์ตะวันแกล้งทำเป็นตกใจ เอามือทาบอก แต่นัยน์ตากลับพราวระยับยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่เธอจะแสร้งทำเป็นก้มลงมองกระดาษโน้ตบนโต๊ะที่รณกรจดอะไรบางอย่างไว้ นั่นคือจุดอ่อน... รณกรมีนิสัยประหลาดอย่างหนึ่งคือ เขาเกลียดการถูกรื้อค้นโต๊ะทำงาน และมักจะเขียนไดอารี่หรือข้อเตือนใจส่วนตัวไว้ด้วยลายมือหวัดๆ "หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ พิมพ์ตะวัน" รณกรเอื้อมมือคว้าข้อมือเล็กไว้ทันก่อนที่ปลายนิ้วเรียจะแตะโดนสมุดโน้ตเล่มนั้น ทว่าจังหวะนั้นเอง พิมพ์ตะวันกลับไมได้ขัดขืน เธอกลับพลิกข้อมือแล้วสอดนิ้วประสานเข้ากับอุ้งมือหนาของเขาอย่างแนบเนียน พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงที่เบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ถ้าไม่อยากให้ฉันอ่าน 'แผนการจีบวิศวกรปากจัด' ที่คุณเขียนไว้ในนั้น... คุณต้องยอมทำตามเงื่อนไขของฉันหนึ่งข้อค่ะ" รณกรชะงัก ร่างสูงแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยในรอบหลายปี หลุดจากมาดนิ่งสนิทที่เคยรักษาไว้ได้อย่างแนบเนียน เลือดในกายสูบฉีดพุ่งพล่านเมื่อถูกต้อนจนมุมด้วยมุกตลกที่เจือความจริงจังเสียจนเขาตั้งตัวไม่ติด "คุณ... พูดอะไรออกมา" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดไรฟันอย่างคนจนมุมเป็นครั้งแรก "ก็พูดความจริงไงคะ หรือว่าคุณไม่ได้เขียน?" พิมพ์ตะวันยิ้มกริ่ม ยิ่งได้เห็นท่าทีหลุดฟอร์มของพ่อหนุ่มมาดนิ่ง เธอกยิ่งได้ใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่แพ้กันเมื่อใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างกันแค่คืบทว่าเปี่ยมด้วยอثิพลทางอารมณ์ รณกรจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดเจื้อยแจ้วด้วยความหมั่นเขี้ยวผสมความคลั่งรักที่ล้นทะลักจนเก็บไม่อยู่ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระเจิงไปให้กลับเข้าร่าง แต่สายตาที่มองเธอนั้นเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง—มันไม่ใช่แววตาเย็นชาของสถาปนิกผู้เคร่งขรึมอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของนักล่าที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อที่กล้ามาลูบคมเสือ มือหนาที่จับข้อมือเธออยู่เปลี่ยนเป็นฝ่ายรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่ทันให้ตั้งตั้งตัว ระยะห่างระหว่างกันถูกย่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นสะท้าน "กล้ามากนะครับที่เล่นกับไฟแบบนี้" รณกรโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนคนฟังขนลุกซู่ "รู้ไหมครับว่าคน0ที่ชอบแกล้งคนอื่น... มักจะโดนทำโทษหนักกว่าเดิมหลายเท่า" พิมพ์ตะวันชะงัก รอยยิ้มซุกซนบนใบหน้าสวยแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อรู้ตัวว่าเธอกำลังเล่นสนุกกับเสือที่หลับอยู่ และตอนนี้... เสือตัวนั้นกำลังตื่นเต็มตา ก่อนที่หญิงสาวจะได้เอื้อนเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมา เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นขัดจังหวะทันที พร้อมกับร่างสูงของธันวาที่ผลักประตูเปิดเข้ามาหน้าตาเฉย "คุณพาย... อยู่นี่เองเหรอครับ ผมตามหาซะทั่วเรื่องแบบแปลนที่..." ธันวาชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—รณกรที่กำลังโอบเอวพิมพ์ตะวันไว้แนบชิดในมุมอับสายตา ขณะที่สถาปนิกหนุ่มหันมามองผู้มาเยือนด้วยสายตานิ่งสนิท เยียบเย็น และคมกริบดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นในพริบตาเดียว และก่อนที่ธันวาจะทันได้เอաբาทก้าวเข้ามาใกล้กว่านั้น รณกรก็ขยับตัวบังร่างบางของพิมพ์ตะวันไว้ครึ่งหนึ่ง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจที่กดดันจนคู่แข่งต้องกลืนน้ำลาย "ถ้าจะคุยเรื่องงาน... กรุณาเคาะประตูก่อนแล้วรอให้ผมอนุญาต... ครับ" โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะครับ