กฎของเจ้าบ้าน

ความจริงมักน่ารังเกียจเสมอเมื่อมันถูกกระชากหน้ากากออกภายใต้แสงไฟนีออนสีนวลตา แต่สิ่งที่น่าขยะแขยงยิ่งกว่า คือการตระหนักว่าลมหายใจของตนเองกำลังถูกผูกติดอยู่กับความเมตตาของซาตานในคราบสุภาพบุรุษ รินรดายืนตัวแข็งทื่อ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากระบบปรับอากาศภายในเซฟเฮาส์ใต้ดินแห่งนี้ ทว่ามันคือคลื่นอารมณ์ที่ตีรวนขึ้นมาจุกอก ภาพเบื้องหน้าคือร่างของชายวัยกลางคนผู้มีใบซีดเซียวและรอยฟกช้ำตามกรอบหน้า ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวยามที่สบเข้ากับดวงตาของเธอ... บิดาของเธอเอง คนที่ทิ้งหนี้สินก้อนโตและหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนที่โลกของเธอพังทลาย "พ่อ..." เสียงอุทานหลุดรอดจากริมฝีปากที่แห้งผากของหญิงสาว มันเบาหวิวราวกับขนนกที่ลอยละล่องก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดินที่แห้งผาก "อย่าเพิ่งส่งเสียงดังไปสครับรินรดา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่สอดเข้าโอบรอบเอวคอดก้น ปลายคางของเอเดรียน วอล์คเกอร์เกยอยู่บนลาดไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั่วร่าง ความใกล้ชิดนี้ไม่ได้เจือด้วยความเสน่หา หากแต่มันคือการประกาศอาณาเขตและการจองจำอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "คุณต้องการอะไรจากเขาอีก..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยตวัดมองหน้ามาเฟียหนุ่มผ่านเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหม่พวยพุ่งขึ้นมาจนแทบแผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ "เขาเป็นแค่คนแก่ที่ไร้ค่า คุณจับเขามาทำไม!" เอเดรียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูนุ่มนวลแต่มันกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก นิ้วเรียวยาวของเขาไล้ตามกรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหยุดอยู่ที่คางมนแล้วบังคับให้เธอดำดิ่งลงไปในสายตาที่ไร้ก้นบึ้งนั้น "คำว่า 'ไร้ค่า' ของคุณ กำลังทำให้ผมเสียเวลาและเงินทองไปมากโขนะครับ รินรดา" เอเดรียนกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวแผ่ซ่านจนน่าเวียนหัว "หนี้ที่พ่อคุณทิ้งไว้ ไม่ได้ใช้คืนกันด้วยเงินสดหรอกนะ... แต่ใช้ด้วยสิ่งที่อยู่ในหัวและสองมือของคุณต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของชายวัยกลางคนก็ถูกผลักให้คุกเข่าลงเบื้องหน้า โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนยืนประกบซ้ายขวา เอเดรียนปล่อยมือจากเอวบางแล้วก้าวเดินไปหยิบวัตถุบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานเหล็กกล้า มันคือกล่องโลหะโบราณลวดลายประหลาดที่เต็มไปด้วยกลไกซับซ้อน กล่องเดียวกับที่เธอเคยเห็นในห้องทำงานของบิดาก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย "กฎข้อแรกของบ้านหลังนี้..." เอเดรียนหมุนกล่องในมือเล่น สายตาคมกริบมองตรงมาที่ภัณฑารักษ์สาวราวกับเสือดาวกำลังจ้องมองเหยื่อในกรง "ไม่มีความลับระหว่างเรา และไม่มีข้อต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น" เขาเดินเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้ง จนแผ่นหลังของรินรดาแนบชิดกับอกแกร่งของเขาอย่างไร้ช่องว่าง แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าทำให้เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เปิดมันซะ" เอเดรียนวางกล่องโลหะลงบนโต๊ะตรงหน้า "คุณมีเวลาถึงเที่ยงคืนในการถอดรหัสกลไกนี้ และดึงเอาข้อมูลที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมาให้ผม ถ้าคุณทำสำเร็จ... พ่อของคุณจะเดินออกจากที่นี่ไปอย่างปลอดภัย แต่ถ้าคุณล้มเหลว..." มาเฟียหนุ่มโน้มใบหน้าลงกระซิบถ้อยคำประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของรินรดากระตุกวูบ "...ผมจะส่งชิ้นส่วนของเขาไปให้คุณทีละชิ้น เริ่มจากนิ้วมือพวกนี้เป็นไงล่ะครับ?" "คุณมันปีศาจ!" รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อฝ่ามือ ความโกรธแค้นและคับแค้นใจพุ่งพล่านจนน้ำตาเอ่อคลอเบ้า แต่เธอกลั้นมันไว้ ไม่ยอมให้หยาดน้ำใสๆ นั้นไหลลงมาประจานความอ่อนแอต่อหน้าผู้ชายไร้หัวใจคนนี้เด็ดขาด "ผมไม่เคยปฏิเสธสักหน่อยว่าเป็นคนดี" เอเดรียนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่ง เขาใช้ปลายนิ้วเช็ดหยดน้ำตาที่ปริ่มขอบตาของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทั้งดิบเถื่อนและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันจนน่าขนลุก "เริ่มงานได้แล้วครับ... ที่รัก อย่าทำให้ผมต้องหมดความอดทน" บรรยากาศภายในห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ความจำภาพถ่ายที่เป็นเลิศของเธอถูกดึงมาใช้ประมวลผลทันที ดวงตากลมโตจดจ้องลวดลายสลักบนกล่องโลหะโบราณอย่างละเอียดถี่ถ้วน นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ยื่นไปสัมผัสกับกลไกฟันเฟืองชิ้นแรก เสียงโลหะขูดขีดกันเบาๆท่ามกลางความเงียบงัน ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่การเคลื่อนไหวของเธอ เอเดรียนยืนกอดอกพิงผนังห้อง สายตาคมกريบไม่เคยละไปจากสรีระเย้ายวนและท่าทางที่กำลังมุ่งมั่นของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย ความปรารถนาอันดิบเถื่อนบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจของมาเฟียผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ ยิ่งเธอดื้อรั้นและพยายามต่อต้านมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคราบคาเตียงนอนของเขามากเท่านั้น เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งมีเสียง 'คลิก' ดังขึ้นเบาๆ กล่องโลหะขยับตัวแยกออกจากกัน เผยให้เห็นช่องลับขนาดเล็กที่บรรจุแผ่นบันทึกข้อมูลโบราณเอาไว้ รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอยื่นมือไปหยิบแผ่นข้อมูลนั้นขึ้นมา แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสมัน มือหนากลับคว้าข้อมือของเธอไว้เสียก่อน แรงบิดมหาศาลทำให้เธอต้องอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความเจ็บ "อุ๊บ..." เอเดรียนกระชากร่างของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนรินรดาเซถลาปะทะกับแผงอกกว้าง ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันในระยะประชิด ดวงตาคมกริบของมาเฟียหนุ่มพินิจมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "เก่งมากครับ... คุณทำได้ตามสัญญา" เอเดรียนกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบจะแตะกลีบปากนุ่ม "แต่คุณลืมกฎข้อสำคัญไปข้อหนึ่งแล้วล่ะครับ..." "กฎ... กฎอะไรอีก!" รินรดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่ถูกมือใหญ่อีกข้างตรึงกรามมนเอาไว้บังคับให้รับรสจูบอันดุเดือดที่พุ่งเข้าจู่โจมอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้ลงมาอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย รินรดาสส่งเสียงประท้วงในลำคอพยายามทุบตีอกแกร่ง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอนั้นเทียบไม่ได้เลยกับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า สัมผัสวาบหวามที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบทำให้ร่างกายของเธอเริ่มอ่อนปวกเปียกไปตามแรงอารมณ์ที่เขาเป็นผู้ชี้นำ เอเดรียนถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หอบหายใจรดกันจนอกกระเพื่อมไหว ดวงตาดำมืดเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อน "กฎข้อที่สอง... ของเชลยอย่างคุณ คือการปรนเปรอเจ้าบ้านคนนี้ให้พึงพอใจด้วยร่างกายของคุณเอง" สิ้นเสียงคำสั่งนั้น ร่างของรินรดาก็ถูกอุ้มลอยขึ้นจากพื้นด้วยแขนแกร่งเพียงข้างเดียว เธอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนที่แผ่นหลังจะกระแทกกับเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องพักรับรองที่ซ่อนอยู่อีกด้านของกำแพงเหล็ก เอเดรียนทาบทับลงมาทันทีราวกับราชสีห์ที่ตะครุบเหยื่อ พร้อมกับเสียงหัวเราะต่ำทุบในลำคอที่ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด "ยินดีต้อนรับสู่เซฟเฮาส์ของผมนะครับ... รินรดา คืนนี้เรายังอีกยาวไกล" — ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันมืดมนนี้ด้วยกันนะครับ