ความหึงหวงไร้เหตุผล

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นฝนยามค่ำคืน รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังเงาสูงตระหง่านของเอเดรียน วอล์คเกอร์ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงฉายชัดในหัว สมองของเธอบันทึกทุกรายละเอียดราวกับภาพถ่าย—ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายเธอจนน่าตกใจ ถูกผลักกระแทกกับผนังอิฐเปลือยอย่างไร้ความปรานี ก่อนที่ปลายกระบอกปืนเก็บเสียงสีดำสนิทจะถูกจ่อเข้าที่ขมับโดยฝีมือของมาเฟียหนุ่มผู้ไร้หัวใจ "เอเดรียน! หยุดนะ!" เสียงหวานหวีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อเห็นนิ้วแกร่งของอีกฝ่ายเตรียมจะเหนี่ยวไก เอเดรียนไม่ได้หันกลับมามอง เธอด้วยซ้ำ นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก เขากวาดสายตามองร่างที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความรังเกียจราวกับมองเศษขยะชิ้นหนึ่ง ก่อนจะลดปืนลงช้าๆ แล้วโยนให้ลูกน้องด้านหลังจัดการต่อ "พาตัวมันออกไป... อย่าให้มันมาเหยียบรัศมีสายตาฉันอีก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งด้วยน้ำหนักเสียงที่ทรงอำนาจและเด็ดขาดจนน่าขนลุก รินรดารีบพุ่งเข้าไปหาร่างที่กำลังถูกลากตัวออกไป ดวงตารื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนหายใจแทบไม่ทัน "ปล่อยเขานะ! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้... เขาคือ..." หมับ! ข้อมือเรียวถูกคว้าหมับไว้ด้วยอุ้งมือแกร่งดั่งคีมเหล็ก เอเดรียนกระชากเธอกลับเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างอย่างแรง แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด รินรดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ยังดื้อดึงที่จะสะบัดมือออก "ห้ามมองมัน" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "จำใส่หัวเอาไว้รินรดา ว่าดวงตาคู่นั้น... ร่างกายของเธอ... และทุกลมหายใจของเธอ เป็นของฉันคนเดียว" "คุณมันบ้า!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด แรงหึงหวงอย่างไร้เหตุผลของเขาเริ่มล้ำเส้นความเป็นมนุษย์เข้ามาทุกที "เขาเป็นใครคุณก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ทำไมคุณถึงต้องใช้ความรุนแรงกับทุกคนที่เข้าใกล้ฉัน!" "ฉันไม่จำเป็นต้องรู้ว่ามันเป็นใคร..." เอเดรียนก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกเกรียว "รู้แค่ว่ามันกล้าดียังไงถึงส่งสายตาแบบนั้นให้เธอ กล้าดียังไงถึงทำให้เธอทำหน้าอาลัยอาวรณ์ใส่... แค่นั้นก็มากเกินพอที่จะทำให้ฉันส่งมันลงไปนอนในหลุมศพแล้ว" รินรดาใจหายวาบ เธอรู้ดีว่ามาเฟียอย่างเอเดรียนไม่ได้พูดเล่น ชายหนุ่มคนนั้น... พี่ชายแท้ๆ ที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน เพิ่งจะรอดพ้นจากความตายมาได้หวุดหวิดก็เพราะบารมีมืดของปีศาจตรงหน้านี้หยุดกระสุนนัดนั้นไว้ทัน ภายในเซฟเฮาส์ไร้เสียงที่ถูกปิดตาย บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ประตูบานใหญ่ถูกปิดล็อกลงกลอนอย่างแน่นหนา เอเดรียนต้อนรินรดาจนมุมชิดผนังห้องนอนกว้าง ร่างสูงใหญ่กักขังเธอไว้ด้วยวงแขนแข็งแกร่ง ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับความเย็นเยียบของอำนาจ—โอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง "ปล่อยฉันนะ เอเดรียน..." เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสที่จู่โจมเข้ามาอย่างเร่าร้อน แต่ยิ่งขัดขืน เขากยิ่งรุกราน "เธอทำให้ฉันโมโหรินรดา" ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มเบาๆ ที่ซอกคอขาวจนเกิดรอยสีKุหลาบจางๆ มือหนาเลิกชายเสื้อผ้าไหมเนื้อนุ่มของเธอขึ้นสัมผัสผิวเนียนนุ่มด้านในอย่างถือวิสาสะ "เธอทำลายสมาธิของฉัน... และตอนนี้ เธอต้องชดใช้" สัมผัสที่ลูบไล้ไม่ได้อ่อนโยน มันทั้งดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายที่จะครอบครอง รินรดารู้สึกได้ถึงไฟปรารถนาที่แผดเผาขึ้นในกาย ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคลื่นอารมณ์วาบหวามที่เขาเป็นผู้ชักนำ ร่างกายของเธอกบฏต่อความคิด หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอกยามที่ริมฝีปากร้อนจัดของเขาครอบครองเรียวปากของเธอ บดขยี้อย่างเอาแต่ใจและเรียกร้อง จูบที่ยาวนานและดุดันทำให้รสมือของความตึงเครียดมลายหายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดในความมืด เอเดรียนผละริมฝีปากออกเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาเข้มพราวระยับด้วยประกายไฟแห่งตัณหา มือแกร่งปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกที2ชิ้นด้วยความชำนาญ เผยให้เห็นเรือนร่างเย้ายวนที่สั่นสะท้านภายใต้แสงสลัว "มองหน้าฉัน..." เขาสั่งเสียงพร่า ขณะที่ร่างหนาทาบทับลงมาแนบชิด รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งยอมจำนนและโหยหา "จำไว้ว่าไม่มีใครแย่งเธอไปจากฉันได้ แม้กระทั่งเงาของตัวเองก็ตาม" บทเพลงรักอันดุเดือดและเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของเซฟเฮาส์ ไม่มีคำหวานเลี่ยน มีเพียงแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและการหลอมรวมร่างเป็นหนึ่งเดียวที่รุนแรงจนแทบขาดใจ ทุกสัมผัส ทุกหยาดเหงื่อ และเสียงครางกระเซ่าในลำคอคือเครื่องยืนยันถึงพันธะสัญญาอันมืดมนที่พันKวาดหัวใจของทั้งคู่ไว้ด้วยกันอย่างไม่มีวันหลุดพ้น เนิ่นนานกว่าพายุอารมณ์จะสงบลง รินรดานอนหอบหายใจรดอยู่บนอกกว้างของเอเดรียน นิ้วเรียวของเขาไล้เส้นผมของเธอเล่นอย่างอ่อนโยนราวกับราชสีห์ที่อิ่มหนำและพึงพอใจในเหยื่อของมัน แต่แล้ว ความเงียบสงบในค่ำคืนอันเร่าร้อนก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่นสามครั้งจากภายนอก... ตามด้วยเสียงรายงานจากลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง "นายครับ... คนที่เราจับตัวมาเมื่อครู่ มันทิ้งรหัสลับบางอย่างไว้ก่อนจะหมดสติ... มันบอกว่า ของขวัญที่ท่านประธานส่งมาให้คุณในคืนนี้ ไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนนี้คนเดียวครับ" เอเดรียนชะงัก นัยน์ตาสีเทาเข้มหรี่แคบลงทันที ร่างกายที่ผ่อนคลายเมื่อครู่กลับมาตึงเครียดดั่งคันธนูที่ถูกโก่งจนสุดแรง รินรดาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่มข้างกาย ขณะที่เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ดูเหมือนว่า... เกมนี้จะมีหมากตัวอื่นเดินเข้ามาในสนามของเราเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะที่รัก" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงมืดแห่งปรารถนากับผมด้วยนะครับ