รอยร้าวในองค์กร

กลิ่นดินปืนจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนร่างของเอเดรียน วอล์คเกอร์ อบอวลอยู่ในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก ทันทีที่เสียงปืนนัดแรกแผดคำรามกึกก้อง รินรดาถูกผลักไปซ่อนหลังเสาหินอ่อนต้นใหญ่ด้วยแรงมหาศาลจากฝ่ามือหนาของเขา ก่อนที่เขาจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาทางหน้าต่างห้องรับรองอย่างไม่สะทกสะท้าน “อย่าแม้แต่จะคิดขยับออกมาจนกว่าฉันจะสั่ง” เสียงทุ้มต่ำดุดันสั่งการ แม้มันจะเป็นเพียงประโยคสั้นๆ แต่มันแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังจำต้องยอมจำนน เอเดรียนไม่ได้เกรงกลัวต่อกระสุนที่พุ่งทะลุเข้ามาแม้แต่น้อย เขากลับแค่นยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นนัยน์ตาที่วาวโรจน์ด้วยความกระหายเลือด เขาโต้ตอบกลับไปด้วยความแม่นยำระดับนักล่า จังหวะการเหนี่ยวไกของเขาเยือกเย็นและเฉียบคมเหมือนดั่งกำลังทำกิจกรรมบนเตียงกับเธออย่างไรอย่างนั้น ความนิ่งสงบของเขาท่ามกลางมรสุมกระสุนคือสิ่งพิสูจน์ว่านี่คือสัตว์ร้ายที่ไม่มีวันถูกโค่นลงได้ง่ายๆ เมื่อเสียงปืนเงียบลง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินปืนและเศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น เอเดรียนเดินตรงมาหารินรดาที่ยังคงตัวสั่นเทาอยู่ข้างเสา เขาไม่ได้เอ่ยคำปลอบโยน แต่กลับคว้าต้นคอระหงของเธอให้เงยขึ้นมาสบตากัน แรงบีบที่ท้ายทอยนั้นรุนแรงจนเธอรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา “พวกมันเริ่มสงสัยแล้ว” เอเดรียนพึมพำ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดต่ำจนน่าขนลุก “สงสัยว่าเอเดรียน วอล์คเกอร์ที่เคยไร้หัวใจ กำลังเสียท่าให้กับผู้หญิงที่ตัวเองเก็บมาเลี้ยง” เขาก้มหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกโด่งสันสัมผัสกับข้างแก้มเนียน รินรดารู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดผิวหนัง เธอมองเห็นรอยร้าวในแววตาของเขา—ไม่ใช่รอยร้าวที่บ่งบอกถึงความอ่อนแอ แต่เป็นความรำคาญใจที่คนพวกนั้นกล้าเข้ามาแตะต้อง ‘สมบัติ’ ของเขาในเวลาที่เขาปรารถนาจะเก็บไว้เชยชมส่วนตัว “คุณ... คุณควรปล่อยฉันไป” เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยออกมาแม้เสียงจะสั่น “ปล่อยหรือ?” เอเดรียนหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบเข้ากระดูกดำ เขาใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ ก่อนจะบดขยี้จูบลงไปอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความรัก แต่มันคือการประกาศอาณาเขต เป็นการตีตราจองว่าไม่ว่าโลกภายนอกจะมองเขาอย่างไร หรือศัตรูจะพยายามดึงเขาลงมาจากบัลลังก์ด้วยวิธีไหน ผู้หญิงตรงหน้าคนนี้ก็ยังเป็นของเขา และเป็นของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น รสจูบที่ร้อนแรงเปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้นเมื่อเขาช้อนตัวเธอขึ้นแนบกาย เดินตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง เขาไม่สนว่าสถานการณ์ภายนอกจะโกลาหลแค่ไหน หรือมีคนกำลังจ้องจะเอาชีวิตเขาเพียงใด ความปรารถนาในร่างกายนี่ต่างหากที่เขากำลังต้องการระบายออกมาเพื่อสยบข่าวลือเหล่านั้น “ให้พวกมันดู ให้พวกมันได้ยิน...” เขากระซิบชิดใบหู ขณะที่มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของรินรดาออกอย่างไร้ความอดทน “ให้พวกมันรู้ว่าความอ่อนแอที่พวกมันคิด ว่าที่จริงแล้วคือดาบที่พร้อมจะปลิดชีพพวกมันทุกคน” บทรักบนโซฟานั้นดุเดือดและเร่าร้อนราวกับเป็นการประกาศศักดา เอเดรียนไม่ได้เพียงแค่เสพสมร่างกายของเธอ แต่เขากำลังฝังรากความรู้สึกและพันธะสัญญาที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธลงไปในทุกอณูของผิวหนัง รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่มหาสมุทรที่ทั้งมืดมิดและอันตราย แต่เธอกลับไม่อาจถอนตัวออกไปได้ สัมผัสที่หนักแน่นและเรียกร้องของเขากำลังทำลายกำแพงความกลัวจนพังทลายลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจที่ประสานกันเป็นจังหวะแห่งความปรารถนา ในขณะที่ความเร่าร้อนกำลังแตะระดับจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูอย่างหนักหน่วงก็ดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมเสียงตะโกนของลูกน้องคนสนิท “นายครับ! พวกมันวางแผนล้อมอาคารไว้สี่ทิศทาง ข้อมูลที่เราเก็บไว้ถูกแฮก... และดูเหมือนว่าคนที่ทำจะเป็นคนในที่เราไว้ใจมากที่สุด” เอเดรียนหยุดชะงักเพียงครู่เดียว เขาสบตารินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท เขาดึงร่างกายออกห่างจากเธอเล็กน้อย ก่อนจะคว้าปืนขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากของเขากลายเป็นรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังจะได้เหยื่อชิ้นใหญ่มาสังเวยความโกรธ “ไปเปิดประตู” เขาหันไปตะโกนสั่งลูกน้องเสียงเข้ม ก่อนจะหันมามองหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างไว้บนโต๊ะทำงาน และนั่นคือตอนที่ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของรินรดา เมื่อหน้าจอแสดงรายชื่อและภาพถ่ายของ ‘คนใน’ ที่ทรยศ... ใบหน้านั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของรินรดาที่เธอนึกว่าตายไปแล้วตั้งแต่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมในอดีต ภาคินทร์เที่ยงคืนขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังถูกกระชากหน้ากากนะครับ