รอยประทับ

เสียงกระดาษรายงานข่าวจากโทรทัศน์วงจรปิดที่ดังลอดออกมาจากห้องโถงใหญ่ คือสิ่งเดียวที่ย้ำเตือนว่าโลกภายนอกเซฟเฮาส์หลังนี้กำลังลุกเป็นไฟด้วยชื่อของเธอ แต่ภายในห้องนอนชุดหรูอุณหภูมิกลับพุ่งสูงเสียดฟ้าจนแทบหลอมละลาย รินรดาหอบหายใจระรัว แผ่นหลังบางแนบชิดติดกับบานกระจกเย็นเฉียบ ทว่าไอความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่เบื้องหน้ากลับแผดเผาจนผิวเนื้อของเธอแทบไหม้เกรียม เอเดรียน วอล์คเกอร์ ไม่ได้รีบร้อน เขาเป็นผู้ล่าที่ช่ำชองและเพลิดเพลินกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม ปลายนิ้วเรียวยาวแข็งแรงของเขาไล้จากคางมนลงมาตามลำคอระหง สัมผัสนั้นแฝงไว้ด้วยกระแสไฟฟ้าที่ทำให้ขนลุกชัน ทว่าไร้ซึ่งความปรานี "โลกข้างนอกกำลังตามล่าเธอ รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนเธอสะท้านเฮือก "พวกมันคิดว่าเธอคือกุญแจ... แต่พวกมันลืมไปว่ากุญแจดอกนี้ อยู่ในมือฉันคนเดียว" "คุณมันบ้า..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความแข็งกระด้างทั้งหมดที่มีเพื่อต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลนี้ ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความดื้อรั้น "คุณกักขังฉันไว้ ไม่ต่างอะไรจากพวกมัน..." เอเดรียนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ เขายกมือขึ้นล็อกข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย พันธนาการที่ไร้โซ่ตรวนแต่มั่นคงยิ่งกว่าเหล็กกล้า ร่างหนาเบียดแนบชิดสนิทแนบจนไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ความเป็นอัลฟ่าของเขาแผ่ซ่านกดดันสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้สั่นเทิ้ม "ต่างสี่... เพราะฉันไม่ได้ขังเธอไว้เพื่อทำลาย แต่ฉันกำลังสร้างรอยประทับ เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นของใคร" คำประกาศิตนั้นมาพร้อมกับการบดจูบลงมาอย่างดุดันและเร่าร้อนริมฝีปากหยักลึกซึ้งและเอาแต่ใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่ความต้านทานทั้งหมดจะถูกละลายหายไปในพริบตาเมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่ทั้งดลบันดาลความหวานล้ำและแผดเผาความจำนงค์ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือหนาอีกข้างเลื่อนต่ำลงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีIละเม็ดอย่างเชื่องช้า ทว่าเด็ดขาด เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลากไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าทำให้เธอสะดุ้งเฮือกและแอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ ความปรารถนาอันลึกซึ้งและแรงกระตุ้นทางเพศที่อัดอั้นมานานระเบิดออกในความเงียบงัน เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเพลงรักอันเร่าร้อน เอเดรียนถอนริมฝีปากออกชั่วครู่เพื่อมองสำรวจผลงานของตนเอง สายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเรือนร่างของเธอด้วยความพึงพอใจสูงสุด ก่อนที่เขาจะก้มลงฝังรอยจูบและขบเม้มหนักหน่วงลงบนลาดไหล่เนียนและเนินอกอิ่ม สร้างรอยกุหลาบสีเข้มขึ้นประทับไว้อย่างจงใจ เป็นเครื่องหมายความเป็นเจ้าของที่เด่นชัดและไม่มีวันลบเลือน "อ๊ะ... เอเดรียน..." เสียงครางหวานหลุดลอดริมฝีปากบาง เธอหลับตาลง ยอมจำนนต่อคลื่นอารมณ์ที่ซัดสาดเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง มือที่เคยถูกตรึงไว้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระเพื่อโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น เล็บเรียวจิกเกร็งลงบนผิวเนื้อแกร่งเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำ ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหว และทุกหยาดเหงื่อที่ผสานกันในค่ำคืนนี้ คือบทเพลงแห่งอำนาจและการครอบครอง เอเดรียนไม่เพียงแต่ครอบครองร่างกายของเธอ แต่เขากำลังสลักตัวตนของเขาลงไปในจิตวิญญาณของภัณฑารักษ์สาวผู้หยิ่งทะนงทีละน้อย จนเธอไม่เหลือพื้นที่ว่างสำหรับใครอีกต่อไป เมื่อพายุอารมณ์สงบลง รินรดานอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่างของเขา เรือนร่างเปลือยเปล่าแนบชิดกับอกแกร่งที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ เอเดรียนใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเส้นผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าผากมนของเธอ สายตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและประกายแห่งความกระหายที่ยังไม่มอดดับ "จำความรู้สึกนี้ไว้, รินรดา" เขากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่ยังคงแดงก่ำ "เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก ต่อให้โลกทั้งใบจะพลิกคว่ำ..." ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะเข้าปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง เสียงกริ่งฉุกเฉินระดับสูงสุดของเซฟเฮาส์ก็ดังลั่นขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมด หน้าจอแสดงผลระบบรักษาความปลอดภัยข้างหัวเตียงสว่างวาบขึ้นอัตโนมัติ ภาพจากกล้องวงจรปิดรอบนอกปรากฏร่างของบุคคลกลุ่มหนึ่งที่กำลังพังประตูล้อมเข้ามา และคนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดในจอภาพนั้น... คือคนที่รินรดาคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนและเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะครับ ขอให้อดใจรอตอนต่อไปรับรองว่าเดือดระอุยิ่งกว่าเดิมแน่นอนครับ