เมื่อไฟปรารถนาโหมกระหน่ำ

“ออกไปให้หมด...” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเอเดรียน วอล์คเกอร์ ก้องกังวานดุจคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ บอดี้การ์ดมือขวาชะงักฝีเท้า รายงานที่เพิ่งกล่าวค้างไว้ถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเขาเห็นนัยน์ตาสีรัตติกาลของผู้เป็นนายที่กำลังจดจ้องร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่กลางห้องด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความหิวกระหายที่ถูกสะกิดให้ตื่นขึ้นจากขุมนรก ประตูห้องถูกปิดลงสนิทพร้อมเสียงล็อกที่ดังสะท้อนราวกับเสียงโซ่ตรวนที่กำลังพันธนาการรินรดาไว้กับกรงทองแห่งนี้ เธอขยับถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงเย็นเยียบ แต่คนตัวโตกว่ากลับก้าวเข้ามาประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ กลิ่นกายของเข้มข้นดั่งไม้กฤษณาและอันตรายกำลังโอบล้อมเธอไว้จนแทบขาดใจ “คุณจะทำอะไร...” รินรดาถาม เสียงของเธอสั่นพร่าขณะพยายามรวบรวมศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่ “ทำสิ่งที่หมากตัวนี้ควรจะได้รับเมื่อเริ่มขัดขืนเจ้าของ...” เอเดรียนเอ่ยพลางใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามแนวกรามของเธอ ผิวสัมผัสของเขาหยาบกร้านแต่กลับสร้างกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างของหญิงสาว “ในเมื่อเกมนี้มันเริ่มน่าเบื่อ... ผมก็คงต้องเปลี่ยนกฎการเล่นสักหน่อย” มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว จนร่างของรินรดาแทบจะหลอมรวมเข้ากับกายแกร่ง ความรู้สึกที่สัมผัสได้ผ่านเนื้อผ้าคือความแข็งแกร่งและพลังอำนาจที่เขาแผ่ออกมา เขาช้อนร่างเธอขึ้นก่อนจะสาวเท้าตรงไปยังเตียงกว้าง เอเดรียนไม่ได้วางเธอลงอย่างทะนุถนอม หากแต่เป็นการทิ้งร่างเธอลงบนฟูกหนานุ่มก่อนจะโถมกายตามลงมาขนาบข้าง เขากักขังเธอไว้ภายใต้วงแขนแกร่ง แววตาของเขาดุดันและเร่าร้อนราวกับไฟที่โหมกระหน่ำในยามค่ำคืน รินรดาพยายามดิ้นรน แต่เอเดรียนกลับใช้มือข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองของเธอไว้เหนือศีรษะ กดตรึงแน่นจนเธอไร้หนทางต่อสู้ “เอเดรียน... คุณจะไม่มีวันชนะใจฉันด้วยวิธีนี้” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน แม้ร่างกายจะเริ่มทรยศต่อความนึกคิดด้วยความปรารถนาที่เขากำลังปลุกปั่น “ผมไม่เคยสนเรื่องใจ...” เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างใบหู ความเย็นของริมฝีปากที่แตะลงมาทำให้ขนอ่อนตามร่างกายของเธอลุกชัน “ผมสนแค่ว่า ร่างกายของคุณจะยอมจำนนต่อความต้องการของผมได้นานแค่ไหน” เอเดรียนเริ่มละเลียดสัมผัสไปตามซอกคอขาวระหง ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาผสานกับเสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอของรินรดา ความอดทนที่เธอเพียรสร้างมาตลอดหลายสัปดาห์พังทลายลงในพริบตา เมื่อฝ่ามือหนาเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกอย่างใจเย็นและจงใจขยี้อารมณ์ ทุกสัมผัสของเขาราวกับคำประกาศิต ความนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยความดิบเถื่อนทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งราคะที่ไม่มีวันสิ้นสุด สัมผัสจากลิ้นร้ายที่ลากผ่านผิวเนียนนุ่มสร้างคลื่นความเสียวซ่านที่รุนแรงจนเธอเผลอแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว ความสัมพันธ์ที่เคยมีแต่เส้นแบ่งของอำนาจและศักดิ์ศรี บัดนี้ถูกหลอมละลายกลายเป็นความปรารถนาที่ดิบเถื่อนที่สุด รินรดาไม่ได้ต่อต้านอีกต่อไป เธอตอบสนองด้วยสัญชาตญาณที่สอดประสานไปกับเกมของมาเฟียหนุ่ม ความเร่าร้อนบนเตียงเปลี่ยนสถานะของพวกเขาจาก 'ผู้คุม' กับ 'นักโทษ' ให้กลายเป็นเพียงชายหญิงสองคนที่กำลังโหยหากันและกันผ่านบทรักที่ดุเดือดและลึกซึ้ง เอเดรียนมองดูใบหน้าที่แดงก่ำและแววตาที่พร่าเลือนไปด้วยอารมณ์ของเธอ เขาพึงพอใจอย่างที่สุดที่ได้เห็นหญิงสาวผู้หัวรั้นคนนี้ยอมสยบอยู่ใต้ร่างเขา เขาโน้มตัวลงมาประทับจูบอย่างดุดัน รสสัมผัสของทั้งคู่ผสานกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นผู้เริ่ม หรือใครเป็นผู้จบเกมนี้ แต่ในจังหวะที่อารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงกริ่งสื่อสารหน้าห้องก็ดังขึ้นสลับกับเสียงเคาะประตูถี่รัวอย่างร้อนใจ เอเดรียนชะงักไปเล็กน้อยแต่ไม่ได้ผละออก เขาเพียงแค่ละริมฝีปากออกมามองรินรดาที่กำลังหอบหายใจด้วยสายตาที่ลึกล้ำราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงวิญญาณ “นายครับ... แผนการที่ท่าเรือล้มเหลว พวกมันรู้ตัวแล้วว่าเรามีหนอนบ่อนไส้!” เสียงของมือขวาดังผ่านประตูเข้ามาพร้อมข่าวที่ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เอเดรียนนิ่งเงียบ แววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยรัศมีสังหาร เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูของหญิงสาวที่ยังคงหายใจหอบถี่ด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังเสียวสันหลังวาบ “ดูเหมือนว่าเกมนี้จะไม่ได้จบแค่บนเตียงรินรดา... เพราะคนที่ทรยศผม ไม่ใช่คนนอก” เขากดสายตาลงมองเธอราวกับจะเค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ “บอกผมมา... ว่าคืนนี้ใครเป็นคนส่งข่าวให้คนพวกนั้น” รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดเข้าสู่หัวใจเมื่อตระหนักได้ว่า ในขณะที่เธอกำลังตกอยู่ในวังวนของเขานี้ โลกภายนอกกำลังลุกเป็นไฟด้วยความลับที่เธอเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับความดาร์กโรมานซ์ในครั้งนี้นะครับ ภาคินทร์เที่ยงคืนจะพาทุกคนไปพบกับความเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะครับ