ในห้องสมุดที่มืดมิด

เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากประตูนิรภัยฝั่งปีกตะวันตกของคฤหาสน์ คือสัญญาณเตือนภัยที่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระฆังใดๆ เอเดรียน วอล์คเกอร์ ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ท่าทีของมาเฟียหนุ่มยังคงนิ่งสนิท ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนบังร่างของรินรดาไว้เกือบมิด ขณะที่ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองผ่านความมืดของห้องสมุดโบราณด้วยประกายตาดุดันราวกับนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อเดินเข้าสู่กรง "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญตัวจริง จะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดใบหูของหญิงสาว ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชัน ไม่ใช่เพราะความกลัวจากภายนอก แต่เป็นเพราะแรงกดดันจากร่างกายหนาหนักที่เบียดชิดเข้ามาจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น มือบางที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมกำลังกำรหัสลับบนแผ่นกระดาษโบราณไว้แน่นจนยับยู่ยี่ สมองส่วนที่จดจำภาพถ่ายทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประมวลผลสัญลักษณ์รูปเฟืองและดาวกระจายที่เพิ่งถอดรหัสได้จากหนังสือเล่มเก่า แต่สมาธิของเธอกลับถูกรบกวนด้วยสัมผัสหนักหน่วงจากมือใหญ่ของเอเดรียนที่เลื่อนลงมาบีบเอวคอดของเธอไว้มั่น บังคับให้แผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งที่สะเทือนตามจังหวะการเต้นของหัวใจ "ปล่อยฉันก่อน... พวกมันกำลังจะเข้ามาทางห้องโถงหลักแล้วนะ" เธอเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจติดขัดเมื่อปลายนิ้วแข็งแรงของเขาไล้ขึ้นมาตามแนวสันหลังผ่านเนื้อผ้าบางเบา "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาสิครับ... ผมอยากรู้เหมือนกันว่า ใครมันบังอาจกล้ามาเดินพลانในบ้านของผมยามวิกาลแบบนี้" เอเดรียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและอันตรายยิ่งกว่าความมืดรอบตัว "แต่ก่อนหน้านั้น... เรายังมีเรื่องที่ต้องเคลียร์กันให้จบ รินรดา" ไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ มาเฟียหนุ่มต้อนเธอยาตราถอยหลังจนสะโพกมนชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้มะฮอกกานีโบราณ กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับความเยือกเย็นของบุรุษเพศ—โอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง เอเดรียนใช้แขนข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าหวานที่ฉายแววตื่นตระหนกผสมความดื้อรั้น ดวงตาคู่สวยของเธอกำลังสั่นไหว แต่มันกลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "คุณมันคนบ้า... สถานการณ์แบบนี้ยังมีอารมณ์มาเล่นเกมบ้าๆ อีกเหรอ" รินรดาต่อaว่า เสียงสั่นพร่าเมื่อปลายนิ้วของเขาเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างถือวิสาสะ "เกมนี้ผมเป็นคนกำหนดกติกาครับ รินรดา... และคุณก็เป็นเพียงคนเดียวที่รู้รหัสเปิดตู้นิรภัยนั่น" เอเดรียนก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ถูกกดทับ "บอกผมมา... รหัสสี่ตัวสุดท้ายคืออะไร ก่อนที่ผมจะลงโทษคุณด้วยวิธีอื่นที่เร้าใจกว่านี้" "ฉันไม่บอก..." คำปฏิเสธขาดห่วงเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เอเดรียนไม่ได้รอให้เธออนุญาต กลีบปากหนาบดขยี้ความดื้อรั้นของเธอด้วยความเร่าร้อนและดุดัน รสจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและเรียกร้องทำให้สมองของรินรดาขาวโพลน มือหนาเลื่อนขึ้นสอดเข้าใต้เส้นผมสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยของเธอไว้ ไม่ให้เธอมีโอกาสหันหนี ความหอมหวานจากริมฝีปากนุ่มทำให้มาเฟียหนุ่มยิ่งได้ใจ ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามทุบ อกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงอันน้อยนิดนั้นกลับราวกับการหยอกเย้า แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่พุ่งสูงจนทะลุจุดเดือด ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสวาบหวามอย่างน่าละอาย ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์เมื่อมือใหญ่ของเขาเลื่อนต่ำลงมาลูบไล้สะโพกอวบอัดผ่านเนื้อผ้า บีบเคล้นหนักหน่วงจนเธอต้องส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ ในความมืดมิดของห้องสมุด กลิ่นอายของความใกล้ชิดอันตรายอบอวลปะปนไปกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เอเดรียนผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบตัวโยน ใบหน้าหวานแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทที่เขาเป็นคนจุดชนวน มาเฟียหนุ่มโน้มหน้ากระซิบเสียงพร่าข้างใบหูที่แดงก่ำของเธอ "เก่งให้ได้ตลอดนะครับ... ที่รัก" แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัวเพื่อตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องผ่านกระจกสีชาเข้ามาในความมืด เอเดรียนชะงัก รอยยิ้มเย็นยะเยือกผุดขึ้นที่มุมปากในเสี้ยววินาที เขาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้มั่นแล้วดึงเข้ามาหลบหลังเสาหินทึบ แววตาคมกริบมองตรงไปยังบานประตูที่กำลังถูกผลักเปิดออกช้าๆ... แต่ทว่า ร่างเงาที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในแสงสลัว กลับทำให้ลมหายใจของมาเฟียหนุ่มสะดุดกึก และทำให้รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ...ไม่ใช่ลูกน้องของศัตรูอย่างที่คาดคิด แต่เป็นบุคคลที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่ในหลุมศพเมื่อสามปีก่อน... คนที่ถือครองกุญแจดอกสุดท้ายของเซฟเฮาส์หลังนี้ตัวจริง ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความมืดนี้ด้วยกันนะครับ