สัมผัสแห่งอำนาจ

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ภายในเซฟเฮาส์ แขُวนความตึงเครียดไว้บนเส้นด้ายจนแทบจะใช้มือคว้าจับได้ รินรดายืนหลังชิดบานกระจกใสที่สะท้อนเงาของเธอเอง ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังราวกับลูกแมวป่าที่จนมุม ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของเอเดรียน วอล์คเกอร์ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคงและคุกคามในทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ไม่มีบทสนทนาใดเปล่งออกมาจากริมฝีปากหยักลึกได้รูปของมาเฟียหนุ่ม มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่บดขยี้ความเงียบงัน และแววตาคู่คมกริบที่จดจ้องเรือนร่างของเธอราวกับเหยื่ออันโอชะในกำมือ "ถอยไปนะ คุณเอเดรียน" เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย แต่พยายามดึงความแข็งกร้าวมาอำพรางความหวาดหวั่นไว้ภายใต้ท่าทีหัวรั้น เอเดรียนไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับขยับเข้าไปประชิดจนระยะห่างระหว่างกันแทบเป็นศูนย์ กลิ่นกายบุรุษเพศที่อบอุ่นและทรงอำนาจแผ่ซ่านเข้าโอบล้อมร่างบางจนเธอแทบหายใจไม่ออก ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะสัมผัสกับเส้นผมของเธอ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธและตื่นกลัว "คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่หรือครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดต้นคอทำให้ขนลุกชันไปทั่วสรรพางค์กาย "คุณอาจจะหลอกคนอื่นได้ด้วยความทรงจำภาพถ่ายอันยอดเยี่ยมของคุณ แต่จำไว้... ในอาณาจักรของผม ไม่มีที่ยืนสำหรับคนหัวดื้อที่ไร้ประโยชน์" มือหนาเอื้อมออกไปอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามกรอบหน้าเนียนนุ่ม ก่อนจะแตะลงที่ปลายคางมนแล้วบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา บังคับให้เธอยอมจำนนต่ออำนาจที่เหนือกว่าอย่างเบ็ดเสร็จ รินรดาพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งนั้นกลับตรึงเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ห้ามมิให้ขยับเขยื้อน "ปล่อยฉันนะ..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ มือบางพยายามผลักดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่ทว่าร่างกายของชายหนุ่มกลับแข็งแกร่งราวกับกำแพงหินที่ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย "ทำไมผมต้องปล่อย ในเมื่อพื้นที่ตรงนี้... และตัวคุณในตอนนี้ อยู่ภายใต้การควบคุมของผมทั้งหมดแล้ว" เอเดรียนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คมมีดแห่งความเยือกเย็นซ่อนอยู่ภายใต้ความเร่าร้อนที่แผดเผา เขาใช้มืออีกข้างโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ดึงรั้งให้ร่างบางแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง แรงปะทะระหว่างมวลกายทำให้ลมหายใจของรินรดาขาดห้วง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก แรงดึงดูดอันตรายพุ่งพล่านจนยากจะต้านทาน ความตึงเครียดเปลี่ยนผ่านเป็นความวาบหวามในเสี้ยววินาที เมื่อเอเดรียนก้มลงประกบเรียวปากลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างอุกอาจและเอาแต่ใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะประท้วงด้วยการเม้มริมฝีปากแน่น แต่ทว่าสัมผัสอันชำนาญและดุดันของเขากลับบดขยี้ความดื้อรั้นนั้นให้มลายหายไปในพริบตา ปลายลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและลึกล้ำทำให้สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยมีพังทลายลงทีละน้อย มือหนาเลื่อนลงมาลูบไล้แผ่นหลังเนียนภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง สัมผัสอุ่นร้อนที่ลากผ่านผิวเนื้อปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในกายสาวให้ตื่นขึ้นมาอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ ร่างกายของรินรดาอ่อนระทวยลงในอ้อมแขนของเขา ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาอยู่ภายในอก เธอเผลอเผยริมฝีปากตอบรับสัมผัสอันวาบหวามนั้นอย่างลืมตัว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังประสานกับเสียงแอร์ในห้องที่เงียบงัน เอเดรียนผริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกสนุก ดวงตาคมกريบจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบ และดวงตาฉ่ำน้ำที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนใจ เขาหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ "เห็นไหมครับ... ร่างกายของคุณมันซื่อสัตย์กว่าปากของคุณเสียอีก" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ชวนให้หัวใจคนฟังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ รินรดากัดริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขา แต่ก่อนที่เธอจะได้กล่าววาจาใดเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของตนเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนนั้นลงในทันที เอเดรียนขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงตรึงร่างของรินรดาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะหันไปมองบานประตูห้องเซฟเฮาส์ที่ถูกผลักเปิดออกโดยลูกน้องคนสนิท พร้อมกับข่าวสารด่วนที่ทำให้แววตาสีเข้มของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนเป็นคมกริบยิ่งกว่าเดิม "นายครับ... คนของเราทางปีกเหนือรายงานเข้ามาแล้วครับว่า 'มัน' เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว และเป้าหมายต่อไปคือที่นี่" ด้วยรักและปรารถนาอันเร่าร้อน ภาคินทร์เที่ยงคืน