ความมืดมิดภายในเซฟเฮาส์ไร้เสียงไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัย แต่มันทำหน้าที่เหมือนห้องขังทางจิตวิทยาที่ถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของไวน์ราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของอัลฟ่าหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เอเดรียน วอล์คเกอร์ ไม่ได้ขยับเขยื้อนกายหนาออกจากความสลัวของมุมห้อง ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าในยามวิกาลจดจ้องมองร่างบางของรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ราวกับเธอกำลังยืนอยู่บนปากเหอวที่พร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ
"เกมซ่อนหาจบลงแล้ว, รินรดา"
น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันเสียจนเส้นเลือดข้างขมับของหญิงสาวเต้นตุบๆ เอเดรียนก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาแสงไฟสลัว เผยให้เห็นรอยแผลเป็นแนวยาวที่พาดผ่านตั้งแต่หัวไหล่ลากยาวลงมาถึงแผ่นอกแกร่ง แผลเป็นนั้นไม่ได้ดูน่าเกลียด แต่มันคือสัญลักษณ์ดิบเถื่อนของความรุนแรงและร่องรอยจากอดีตที่เขาไม่เคยคิดจะปิดบัง
รินรดาเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว ความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงที่เคยมีก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาด ลึกซึ้ง และบีบคั้นหัวใจ ภาพจำของภัณฑารักษ์สาวผู้มีความทรงจำดีเยี่ยมบันทึกภาพรอยแผลนั้นไว้ทันที มันไม่ใช่รอยแผลจากอุบัติเหตุทั่วไป แต่มันคือรอยแผลที่เกิดจากความตั้งใจจะพรากชีวิตเขาในอดีต
"คุณ..." เสียงของเธอสั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ เมื่อปลายนิ้วเรียวเผลอยกขึ้นทำท่าจะเอื้อมไปแตะ แต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อตระหนักว่าเธอกำลังก้าวล้ำเส้นเขตปลอดภัยของมาเฟียจอมบงการผู้นี้
เอเดรียนแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าอย่างไร้ก้นบึ้ง เขาคว้าข้อมือเรียวของเธอด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า กระชากร่างบางให้เข้ามาประชิดแผงอกเปลือยเปล่าของเขาโดยไม่มีช่องว่างให้ขัดขืน แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกัน กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านจนผิวหนังของรินรดาพราวระยับด้วยความตื่นกลัวและปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าในเวลาเดียวกัน
"อยากรู้นักหรือว่ารอยนี่ได้มาจากไหน?" เอเดรียนกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ความอยากรู้อยากเห็นจะฆ่าเธอ, รินรดา... แต่ถ้าเธออยากจะลองเดิมพัน ฉันก็ยินดีจะเปิดประตูขุมนรกให้เธอก้าวเข้ามาดูด้วยตาตัวเอง"
มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นมาตรึงท้ายทอยของเธอไว้บังคับให้แหงนเงยรับสัมผัส บังคับให้ดวงตาคู่สวยต้องจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาที่สะท้อนภาพเงาของเธอเพียงผู้เดียว มันคือการกดขี่ทางจิตวิทยาที่สมบูรณ์แบบ แต่อานุภาพของมันกลับรุนแรงเสียจนหัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวราวกับกลองศึก ร่างกายของเธออ่อนยวบลงอย่างน่าสมเพช ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภายใต้ความเย่อหยิ่งและอำนาจมืดเหล่านั้น ซ่อนความโดดเดี่ยวและรอยร้าวลึกที่เรียกร้องให้มีใครสักคนเข้ามาสัมผัส
ริมฝีปากหยักประทับจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบที่ดุดัน เรียกร้อง และบดขยี้สติสัมปชัญญะของเธอให้แหลกละเอียด รินรดาพยายามจะเบือนหน้าหนีแต่ก็ไร้ผล เมื่อเรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก รสชาติของความดุดันและคราบน้ำตาจางๆ ผสมผสานกันจนกลายเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกอณูผิว มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำทึบเสื้อเชิ้ตยับย่นของเขาแน่นขึ้น เพื่อยึดเหนี่ยวร่างสูงใหญ่ที่กำลังพาเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์อันมืดมน
เสื้อผ้าทีละชิ้นถูกปลดเปลื้องออกท่ามกลางความเงียบงันของเซฟเฮาส์ แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบเรือนร่างระหงที่สั่นสะท้านภายใต้การครอบครองอันเร่าร้อน เอเดรียนปรนเปรอเธอด้วยสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อนและลุ่มลึก ทุกรอยจูบและหยาดเหงื่อที่ไหลรินคือเครื่องประกาศิตแห่งการจำนน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกหลอมละลายกลายเป็นส่วนหนึ่งของเขา เกมอำนาจที่เคยมีเส้นแบ่งเขตแดนชัดเจน บัดนี้ได้พังทลายลงเหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด และสัมผัสแห่งความวาบหวามที่ดึงดูดทั้งสองให้ติดอยู่ในวังวนแห่งกามารมณ์อย่างไร้ทางหลีกหนี ความสุขสมระลอกแล้วระลอกเล่าซัดสาดเข้าใส่จนเธอกรีดร้องแผ่วเบาอยู่ริมฝีปากของเขา ยอมจำนนต่อทุกพันธะที่ชายหนุ่มขีดเขียนขึ้นด้วยร่างกายและวิญญาณ
เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ร่างเปลือยเปล่าแนบชิดอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา เอเดรียนนอนตะแคง มองสำรวจใบหน้าของหญิงสาวที่หลับใหลพิงซบอยู่บนแผงอกของเขา นิ้วแกร่งไล้ผ่านเส้นผมสลวยอย่างเหม่อลอย แผลเป็นในใจที่เขาไม่เคยยอมให้ใครเข้าใกล้ บัดนี้กลับถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้หญิงที่เขาควรจะมองว่าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง
แต่ทว่า... ในจังหวะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมพื้นที่ เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบ (Silent Alarm) ของเซฟเฮาส์กลับกะพริบแสงสีแดงวาบขึ้นที่มุมห้องอย่างไร้ซุ่มเสียง!
ดวงตาของเอเดรียนเปลี่ยนเป็นคมกริบทันที เขาดันร่างของรินรดาให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคว้าปืนพกเก็บเสียงใสตั่งขึ้นมาเตรียมพร้อมในมือ ขณะที่หน้าจอระบบรักษาความลับแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดด้านนอก บุคคลปริศนากำลังยืนอยู่หน้าประตูเซฟเฮาส์ พร้อมกับรหัสผ่านที่ถูกต้องซึ่งควรจะมีเพียงคนเดียวในโลกที่รู้!
ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเกมอำนาจอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ
เซฟเฮาส์ไร้เสียงกับมาเฟียจอมบงการ•ตอนที่ 18
การเปิดใจในมุมมืด
ผลงานโดย ภาคินทร์เที่ยงคืน
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ภาคินทร์เที่ยงคืน)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง เซฟเฮาส์ไร้เสียงกับมาเฟียจอมบงการ นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!