จูบที่เปื้อนความแค้น

เสียงก้านแก้วไวน์กระทบกับหินอ่อนสีดำสนิทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวในเซฟเฮาส์ เอเดรียน วอล์คเกอร์ไม่ได้มองหน้าคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เขายังคงทอดสายตาไปยังความมืดมิดของผืนป่าด้านนอกผ่านกระจกกันกระสุนบานใหญ่ ทว่ารัศมีรอบตัวของมาเฟียหนุ่มกลับแผ่ซ่านความกดดันออกมาราวกับสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกเมื่อ "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่กลับเต็มไปด้วยกระแสความเยียบเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ รินรดา สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอัดอั้นตันใจ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระงับความสั่นเทา "ไฟที่คุณจุดต่างหากที่กำลังเผาทุกอย่าง แม้แต่ตัวคุณเอง เอเดรียน!" ภัณฑารักษ์สาวสวนกลับทันควัน ความอดทนที่สะสมมาตลอดหลายวันพังทลายลงในวินาทีนี้ ภาพเอกสารลับที่เธอเพิ่งค้นพบในห้องนิรภัยยังคงวนเวียนอยู่ในหัว มันคือหลักฐานที่เชื่อมโยงเอเดรียนเข้ากับการสูญเสียครอบครัวของเธอ... ปมในอดีตที่เธอพยายามตามหาคำตอบมาตลอดชีวิต แต่เขากลับใช้มันเป็นเครื่องมือในการควบคุมเธอไว้ในกำมือ เอเดรียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ก้าวเท้าเข้าประชิดด้วยความเร็วที่เธอไม่ทันตั้งตัว "ปากเก่งขึ้นนี่... ตั้งแต่อยู่ใต้ชายคาเดียวกับฉัน ดูเหมือนเธอจะลืมไปแล้วกระมังว่าตัวเองยืนอยู่ตรงจุดไหน" "ฉันไม่เคยลืม!" รินรดาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ทว่าอีกฝ่ายกลับรุกคืบเข้ามาจนระยะห่างแทบไม่เหลือ "ฉันจำได้ดีว่าคุณมันคนอำมหิตแค่ไหน เอเดรียน วอล์คเกอร์! คุณฆ่า... คุณทำลายทุกอย่างเพื่ออำนาจ แล้วยังกล้าดึงฉันเข้ามาในเกมสกปรกนี่!" เพียะ! เสียงฝ่ามือกระทบเข้ากับใบหน้าคมคายดังสนั่นห้องทำงาน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ฝ่ามือของเธอยังคงชาหนึบ แรงอารมณ์ชั่ววูบทำให้เธอขาดสติ เอเดรียนหันกลับมาตามแรงเหวี่ยง ใบหน้าหล่อเหลามีรอยแดงจาง ๆ ปรากฏขึ้น ทว่าแววตาคู่คมนั้นไม่ได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม มันกลับลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาอันดิบเถื่อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นอย่างน่ากลัว "กล้าหาญมาก..." เขาพزัมพะงาบเสียงกระซิบชิดริมหู "แต่รู้ไหมว่าการตบหน้าอัลฟ่าอย่างฉัน... ต้องแลกมาด้วยอะไร" ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากเถียง มือหนาราวกับคีมเหล็กก็พุ่งเข้ามาล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงกดดันมหาศาลทำให้รินรดานิ้วหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไร้ผลเมื่อร่างกายกำยำของเขาโน้มลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ระหว่างผนังห้องและอ้อมแขนอันแข็งแกร่ง "ปล่อยนะ! คนสารเลว!" "ปากดีแบบนี้... ต้องโดนทำโทษให้เข็ด" เอเดรียนไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำใดต่อ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบนั้นเต็มไปด้วยความดุดัน รสชาติคาวเลือดจาง ๆ จากริมฝีปากที่ถูกขบเม้มอย่างไร้ความอ่อนโยนผสมปนเปไปกับความเร่าร้อนที่แผดเผา รินรดากรيدร้องอู้อี้อยู่ในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีและใช้เรียวลิ้นต่อต้าน แต่เอเดรียนกลับยิ่งได้ใจ เขาใช้มืออีกข้างบีบกรามมนให้เผยอออก ก่อนจะส่งเรียวลิ้นร้อนรasล้ำลึกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในอย่างไร้ความปรานี จูบที่เปื้อนความแค้นและการปะทะอารมณ์แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างรวดเร็ว สัมผัสอันร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่เริ่มลูบไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบางทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดกึกลงไป ความโกรธเกรี้ยวในคราแรกเริ่มสั่นคลอน ถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความตึงเครียดทางเพศระหว่างเขากับเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงลึกที่ไม่อาจหวนกลับ เอเดรียนผริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้หอบหายใจรดรินกันและกัน แววตาของมาเฟียหนุ่มเข้มจัดจนเกือบดำสนิท ขณะที่รินรดานัยน์ตาพร่ามัว ริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำจากแรงจูบอันดุเดือด เธอกัดริมฝีปากล่างตัวเองเบา ๆ ด้วยความสับสนระคนเคียดแค้น "เกลียดฉันนักไม่ใช่เหรอ..." เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากร้อนผ่าว ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจสั่นไหว "แต่ทำไมร่างกายเธอบอกฉันอีกอย่าง... รินรดา" สิ้นคำพูดนั้น มือหนาก็กระชากชุดเดรสเนื้อดีของเธอจนกระดุมเม็ดบนหลุดรอดออก เผยให้เห็นลาดไหล่เนียนและผิวเนื้อนุ่มที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รินรดาสะفัดหน้าหนีด้วยความอับอายและต้องการรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายไว้ แต่มือของเขากลับตรึงคางเธอให้หันกลับมาสบตา ประกายไฟในแววตาของเอเดรียนบ่งบอกชัดเจนว่าเขาจะไม่หยุดแค่นี้... เกมระหว่างเขากับเธอได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งแห่งความเกลียดชังไปสู่ความสัมพันธ์อันเร่าร้อนและบ้าคลั่งเกินกว่าจะควบคุม ในจังหวะที่หัวใจของรินรดากำลังจะยอมจำนนต่อสัมผัสอันวาบหวามนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาดังสนั่นติดต่อกันสามครั้ง ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในเสี้ยววินาที "นายครับ! หน่วยสืบราชการลับบุกเข้ามาถึงแนวป้องกันชั้นนอกแล้วครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องคนสนิทผ่านอินเตอร์คอมหน้าห้องทำให้เอเดรียนชะงัก ชายหนุ่มผละออกจากร่างบางช้า ๆ ดวงตาคมกริบหันไปมองประตูห้องสลับกับใบหน้าตื่นตระหนกของรินรดา รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่มทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเกมอำนาจอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ