ความลับในเอกสาร

กลิ่นคาวดินปืนและสนิมเหล็กยังคงคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก ยามที่รินรดาถูกความโกลาหลเบื้องหน้าบดขยี้สติจนแทบแหลกสลาย แรงกระแทกจากการพังประตูเมื่อครู่ยังสะท้อนอยู่ในแก้วหู ทว่าสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าปากกระบอกปืนนับสิบกระบอกที่จ่อตรงมา คือเงาร่างสูงโปรดที่ก้าวผ่านกลุ่มหน่วยจู่โจมพิเศษเข้ามาอย่างเชื่องช้า รองเท้าหนังขัดมันย่างก้าวเหยียบบนเศษกระจกแตกละเอียดจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ... จังหวะจะโคนนั้นเยือกเย็นและทรงอำนาจเสียจนอากาศภายในเซฟเฮาส์ไร้เสียงแห่งนี้ราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น เอเดรียน วอล์คเกอร์ ยืนอยู่ตรงนั้น... เบื้องหน้าเธอ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นไม่ได้ทอประกายความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความแปลกใจใดๆ มันว่างเปล่า เยียบเย็น และสะท้อนภาพเธอยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทว่าก่อนที่ความตื่นตระหนกจะพรากเสียงกรีดร้องไปจากลำคอของรินรดา สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารลับสีดำที่หล่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้น จากแรงกระชากเมื่อครู่ หน้ากระดาษแผ่นหนึ่งปลิวหลุดออกมา เผยให้เห็นภาพถ่ายเก่าคร่ำครึสีซีดจาง... ภาพของเด็กชายคนหนึ่งที่มีแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวเหนือคิ้วซ้าย ยืนอยู่เคียงข้างชายผู้หนึ่งซึ่งเธอกดลึกไว้ในความทรงจำสีเทามาตลอดชีวิต หัวใจของรินรดาร่วงวาบลงไปถึงตาตุ่ม เลือดในกายเย็นเฉียบจนปลายนิ้วชาดิก นั่นคือภาพเหตุการณ์ในคืนวันที่ครอบครัวของเธอถูกเพลิงเผาผลาญเมื่อสิบห้าปีก่อน... และเด็กชายคนนั้น คือเอเดรียน "แปลกใจมากหรือครับที่ได้เห็นผมในเวอร์ชันนี้?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน เอเดรียนย่อตัวลงเก็บแผ่นกระดาษภาพถ่ายใบนั้นขึ้นมาปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปบนรอยแผลเป็นในภาพแผ่วเบา รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก แววตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับเหยื่อตัวน้อยที่ดิ้นรนอยู่ในกำมือมาเนิ่นนาน "คุณ... คุณคือเด็กคนนั้น..." รินรดาเค้นเสียงสั่นพร่าออกจากลำคอ ความจริงที่ถูกซ่อนเร้นภายใต้เกมอำนาจและคราบของมาเฟียจอมbงการค่อยๆ เผยโฉม ออกมาอย่างโหดร้าย "คนที่อยู่ในกองเพลิงคืนนั้น... คนที่ฆ่าพ่อแม่ของฉัน" เอเดรียนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยร่องรอยของอดีตที่กัดกินจิตวิญญาณ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซึ่งช่องว่าง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านจนรินรดาต้องถอยหลังจนสะโพกชนขอบโต๊ะทำงาน แผ่นอกกว้างของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ กลิ่นกายผสมผสานระหว่างโคโลญจน์ราคาแพงและกลิ่นอายความอันตรายพุ่งเข้าโจมตีประสาทสัมผัส "คำว่า 'ฆ่า' มันดูใจร้ายไปหน่อยนะครับ รินรดา" เอเดรียนโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของเธอจนลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่าวผิวแก้มเนียน "ผมแค่ทวงคืนสิ่งที่พวกท่านพรากไปต่างหาก... และคุณเอง ก็คือหมากตัวสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ในกระดานนี้" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดตีรวนขึ้นมาในอก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ขาสองข้างจะสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ก็ตาม "ถ้าคุณแค้นฉัน ทำไมไม่ฆ่าฉันเสียตั้งแต่คืนนั้น ทำไมต้องเล่นละครตบตา เลี้ยงฉันไว้เหมือนสัตว์เลี้ยงในกรงทองของคุณด้วย!" เธอกลั้นใจตวาดใส่หน้าเขา หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอหน่วยแต่อัดแน่นด้วยศักดิ์ศรี เอเดรียนนิ่งเงบไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยเยือกเย็นกลับไหววูบลงชั่วขณะ มือหนายื่นเข้ามาตรึงคางสลักเสลาของเธอไว้ด้วยแรงบีบพอเหมาะ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเนียนแผ่วเบา สัมผัสที่ขัดแย้งกับสถานการณ์ราวกับจงใจทรมานจิตใจ "เพราะคุณสำคัญเกินกว่าจะปล่อยให้ตายยังไงล่ะครับ..." เขาเอ่ยเสียงพร่า ประชิดริมฝีปากลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบฉายประกายความกระหายลึกซึ้งที่เธออ่านไม่ออก "คุณเป็นเพียงคนเดียว... ที่จดจำทุกรายละเอียดในคืนนั้นได้แม่นยำที่สุด และเป็นเพียงคนเดียว... ที่ทำให้หัวใจด้านชาดวงนี้รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้อีกครั้ง" รินรดาสูดหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นกลัวและแรงดึงดูดอันตรายที่เธอเกลียดชังแต่ปฏิเสธไม่ได้ มือเรียวเล็กยกขึ้นหมายจะผลักไสแผ่นอกแกร่งออกไป แต่กลับถูกมือใหญ่วัดรวบข้อมือทั้งสองข้างไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย เอเดรียนกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและขอบโต๊ะ อำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดที่เขามีทำให้เธอกลายเป็นฝ่ายจำนนโดยสมบูรณ์ เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสติของเธอพร่าเลือน "เกมระหว่างเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ... รินรดา" ทว่า ในวินาทีที่ลมหายใจของทั้งคู่หลอมรวมกันจนแทบไม่เหลือระยะห่าง เสียงฝีเท้าปริศนาฝีเท้าหนึ่งก็ดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก... เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยอย่างประหลาด พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวพ้นม่านสีทึบเข้ามา พร้อมกับกระบอกปืนที่เล็งตรงมายังศีรษะของเอเดรียนอย่างไร้ความลังเล "ปล่อยเธอซะ... พี่ชาย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ