ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับโต๊ะหินอ่อนดัง *เคร้ง* สะท้อนความก้องกังวานในห้องพักส่วนตัวชั้นบนสุดของเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ประโยคทักทายอันคุ้นเคยและเต็มไปด้วยพิษสงจากอดีตยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคีริน แต่ในขณะเดียวกัน สายตาคมกริบของเขากลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่ผู้หญิงคนนั้น... ผู้หญิงที่จงใจกลับมาเพื่อสร้างความปั่นป่วนในชีวิตของเขา ทว่าสายตาสีเข้มดุจพญาเหยี่ยวกลับกวาดมองร่างบางของรินลดา หญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ริมระเบียง ร่างระหงของเธอบ่งบอกถึงความเปราะบางที่ถูกบดขยี้ด้วยความเข้าใจผิด ประโยคที่เธอได้ยินก่อนหน้านี้ ภาพผู้หญิงแปลกหน้าในชุดวาบหวามที่ยืนอยู่เคียงข้างเขาในยามวิกาล มันคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกนกรีดลงกลางใจของรินลดา "ริน..." เสียงทุ้มต่ำของคีรินเอ่ยขึ้นอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้าไปหาภรรยาในนามทีละก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังเข้าใกล้สัตว์ป่าที่บาดเจ็บและพร้อมจะกระโจนหนี ทว่ารินลดากลับถอยหลังกรูด ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยมีแต่ความเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าว บัดนี้กลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "อย่าเข้ามานะ!" รินลดาตวาดเสียงสั่นเครือ ปลายเสียงสะท้อนความเจ็บปวดที่อัดอั้นมานาน "คุณจะเล่นละครตบตาฉันไปถึงไหนคีริน? ผู้หญิงคนนั้น... คนที่บอกว่ากลับมาทวงทุกอย่างคืน เขาคือใคร? หรือว่า... เขากล้าหาญพอที่จะเป็นเจ้าของหัวใจคุณตัวจริง ส่วนฉันมันก็เป็นแค่เครื่องมือ... เป็นแค่ตัวตลกที่คุณเก็บไว้แก้เบื่อในเกมมาเฟียป่าเถื่อนของคุณเท่านั้นใช่ไหม!" "คุณกำลังเข้าใจผิด รินลดา ฟังผมก่อน..." คีรินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นเป็น 
ก้อนเนื้อ ดวงตาดุจเหยี่ยวฉายแววร้อนรนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อน ปกติแล้วมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลผู้นี้ไม่เคยต้องอธิบายความกับใคร หน้าที่ของเขาคือการสั่งการและการลงทัณฑ์ แต่วินาทีนี้... เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและสิ้นหวังจากผู้หญิงตรงหน้า หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตของเขากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง "เข้าใจผิดงั้นเหรอ?" รินลดาหัวเราะทั้งน้ำตา เสียงหัวเราะที่แห้งผากและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ภาพมันฟ้องอยู่คาตา เสียงเธอยังดังอยู่ในห้องนี้เลย... คุณคีริน ผู้ชายที่ประกาศกร้าวว่าตบแต่งฉันเข้ามาเพื่อเป็นนายหญิง แต่ลับหลังกลับเก็บซ่อนอดีตเอาไว้คอยย่ำยีศักดิ์ศรีของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด!" "รินลดา! หยุดพูดคำว่าศักดิ์ศรีบ้าบออะไรนั่นสักที!" คีรินหมดความอดทน ร่างสูงพุ่งเข้าประชิดตัวภรรยาด้วยความเร็วดุจพายุหมุน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของเธอแล้วรวบเข้าหาตัวอย่างเด็ดขาด แรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้พรั่งพรูออกมาพร้อมกับแรงบีบที่ทำให้อีกฝ่ายนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "ปล่อยฉันนะ! คนใจร้าย... ปล่อย!" รินลดาดิ้นรนสุดชีวิต กำปั้นเล็กๆ ทุบตีลงบนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างไม่คิดชีวิต แรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างทั้งคู่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกความยับยั้งชั่งใจให้มอดไหม้ ความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความต้องการที่จะครอบครอง หลอมรวมกันเป็นพลังงานดิบที่ดึงดูดพวกเขากเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง คีรินไม่ยอมปล่อย เขากลับใช้แขนอีกข้างโอบกระหวัดรอบเอวคอดกิ่วของเธอ บังคับให้ร่างบางแนบชิดติดกับแผงอกแกร่งของเขาอย่างไร้ทางหนี ปลายจมูกโด่งคมก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นที่กำลังสั่นระริก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้ออ่อนจนรินลดาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ปล่อยให้โง่เหรอ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกระหายที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันเยือกเย็น "ในเมื่อคุณดื้อด้านและไม่ยอมฟังคำอธิบายจากปากผมดีๆ งั้นเรามาใช้ภาษาอื่นคุยกัน... ภาษาที่ทำให้คุณไม่มีแรงมาเถียงผมอีก" "อื้อ... ปล่อยนะ คีริน คุณไม่มีสิทธิ์..." คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาประกบจูบลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ 
จูบที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงรสชาติแห่งความหึงหวง ความโหยหา และการลงทัณฑ์ที่ร้อนแรงจนแทบหลอมละลาย รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อขัดขืน แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะต้านทานมหาอำนาจของมาเฟียหนุ่มผู้ชำนาญเกมสวาทได้ คีรินใช้นิ้วแกร่งบีบกรามมนของเธอเบาๆ ให้เผยอริมฝีปากออก ก่อนจะสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันดุจพายุซัดสาด ทำให้หัวใจที่ตั้งกำแพงประท้วงของรินลดาเริ่มสั่นคลอน ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง แรงดึงดูดทางเพศที่ระเบิดขึ้นระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนความโกรธแค้นก่อนหน้านี้แทบมลายหายไปในพริบตา มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเนื้อนุ่ม สัมผัสอันคุ้นเคยที่ปลุกเร้าทุกอณูผิวหนังให้ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนา คีรินขบเม้มริมฝีปากบางของเธออย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่หน้าผากของเขายังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว "จำใส่ใจไว้... รินลดา" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างริมฝีปากของเขาเต็มไปด้วยอำนาจครอบงำ "ต่อให้โลกใบนี้จะพังทลายลงมา หรือต่อให้อดีตเวรกรรมอะไรจะกลับมาทวงคืน แต่จำไว้ว่า... ร่างกาย หัวใจ และทุกลมหายใจของคุณ เป็นของคีรินคนนี้แต่เพียงผู้เดียว!" สิ้นคำประกาศิตอันเย่อหยิ่ง คีรินก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของรินลดาที่พยายามจะทุบอกเขาอีกครั้ง แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว เมื่อร่างสูงก้าวยาวๆ ตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องพักผ่อน แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบเรือนร่างของทั้งสองที่กำลังหลอมรวมกันในห้วงแห่งอารมณ์สวาทที่ไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือ ทว่า... ในวินาทีที่คีรินกำลังจะวางร่างของภรรยาลงบนฟูกนุ่ม เสียงฝีเท้าหนักแน่นผสมผสานกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนกระหึ่มที่ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงักงัน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... มาร์คัสส่งคนบุกเข้ามาล้อมคลังสินค้าของเราที่ท่าเรือฝั่งตะวันออก ตอนนี้สถานการณ์กำลังจะเอาไม่อยู่แล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางฝ่าฟันไฟสวาทกับมาเฟียเถื่อนคนนี้ไปด้วยกันนะครับ