เกมปั่นประสาท

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง แทบจะถูกแผดเผาให้มอดไหม้ด้วยอุณหภูมิความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก *“คืนนี้... เธอจะไม่ได้รับการยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น รินลดา”* คำประกาศิตจากบทก่อนหน้ายังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาว ราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ที่ต้อนเหยื่อให้จนมุม รินลดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานกระจกใสบานใหญ่ ที่สะท้อนภาพแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง ทว่าในวินาทีนี้ แสงสีเหล่านั้นกลับดูไร้ความหมาย เมื่อเทียบกับเงาร่างสูงใหญ่ของคีรินที่ก้าวเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามาทวงวิญญาณ ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวของมาเฟียหนุ่มคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความกระหายที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะควบคุม ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยและเยือกเย็น ซ่อนเร้นไว้ด้วยพายุอารมณ์ดิบเถื่อนที่พร้อมจะพัดพาทุกสิ่งให้แหลกสลาย คีรินถอดเสื้อสูทเนื้อดีออกอย่างไร้ความปรานี โยนมันทิ้งลงบนโซฟาหนังราคาแพง ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอันทรงพลัง "คุณคีริน... ถอยไปนะ" รินลดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามควบคุมความหวั่นไหวที่กำลังสั่นคลอนหัวใจ เธอเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ แม้ว่าเรียวขาจะแทบพยุงร่างตัวเองไว้ไม่ไหวแล้วก็ตาม "เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอว่า..." "ผมไม่เคยจำว่าเราตกลงอะไรกัน นอกจากเรื่องที่ว่า... เธอมันคือคนของผม รินลดา" เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังขึ้นชิดริมหู ก่อนที่ร่างหนาจะทาบทับเข้ามา กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนแกร่งและบานกระจกเย็นเฉียบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และบุหรี่ราคาแพงปะทะเข้ากับซอกคอขาวผ่อง ทำให้ขนอ่อนทั่วร่างของหญิงสาวลุกชัน สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ไล้ไปตามกรอบหน้าเรียวอย่างถือสิทธิ์ ทำให้เธอสะท้านเฮือก ร่างกายทรยศต่อความตั้งใจด้วยการสั่นเทิ้มเมื่อผิวเนื้อปะทะกัน คีรินไม่ปล่อยให้เธอได้เอื้อnคำปฏิเสธใดหลุดลอดออกมาอีก ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ เป็นจูบที่ไม่อ่อนโยนแต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาและความดิบเถื่อนที่กักเก็บมานาน รินลดาดิ้นรนทุบตีอกแกร่งเบาๆ เพื่อประท้วง แต่ยิ่งเธอขัดขืนมากเท่าไหร่ วงแขนที่โอบรอบเอวคอดก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ราวกับจะหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นเนื้อเดียวกับเขา ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างช่ำชอง บดขยี้รสชาติความเร่าร้อนจนเธอมึนงง สมองขาวโพลน ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนยวบยาบลงไปตามแรงดึงดูดอันมหาศาล มือเรียวที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นจิกเกาะเข้าที่ไหล่กว้างของเขาเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น รสจูบที่ลึกซึ้งและยาวนานทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ขาดห้วง เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวระคนตื่นกลัวและเร่าร้อน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานไปสู่จุดที่ร้อนแรงเกินกว่าจะควบคุม เสียงสัญญาณเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของมาเฟียหนุ่มก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ คีรินชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรงที่ถูกขัดจังหวะ ดวงตาดุร้ายหันไปมองหน้าจอที่สว่างวาบ รินลดาฉวยโอกาสนั้นผลักอกเขาออกเบื้องหน้าด้วยแรงทั้งหมดที่มี หญิงสาวหอบหายใจโยนตัวไปอีกทางเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด พร้อมกับจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ด้วยความรวดเร็ว คีรินสบถในลำคออย่างหัวเสีย ก่อนจะก้าวไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏภาพข้อความและคลิปวิดีโอจากเบอร์แปลก แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะไม่ใช่ข้อความนั้น หากแต่เป็นภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ... มันคือภาพถ่ายของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ของเขาในยามวิกาล... 'มณิการ์' อดีตคนรักเก่าที่หายตัวไปจากชีวิตของเขาอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหลายปีก่อน และพร้อมกันนั้น ข้อความสั้นๆ ก็เด้งขึ้นมา: *“ช่วยบอกเด็กใหม่ของคุณด้วยนะคีริน ว่าอย่าลำพองใจให้มากนัก เพราะตำแหน่ง ‘นายหญิง’ ที่เธอกำลังยืนอยู่นั้น... มันควรเป็นของฉันคนนี้”* คีรินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เขารู้ทันทีว่านี่คือเกมปั่นประสาทที่ใครบางคนจงใจสร้างขึ้นเพื่อทำลายความสงบสุขในอาณาจักรของเขา และที่สำคัญที่สุด... สายตาที่หวาดระแวงและเต็มไปด้วยคำถามของรินลดาที่มองมาทางเขานั้น กำลังทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก รินลดาถอยหลังไปอีกก้าว มองหน้าชายหนุ่มด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ความเร่าร้อนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเย็นชาและความเคลือบแคลงใจที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย "ผู้หญิงคนนั้น... กลับมาแล้วสินะคะ" รินลดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของคนฟังยิ่งกว่าการตะโกนด่าทอ "คุณถึงได้ดูร้อนรนขนาดนั้น" คีรินหันขวับมามองหญิงสาวทันที แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม เขาก้าวเข้าไปหารินลดาด้วยความเร็ว แต่หญิงสาวกลับยกมือขึ้นห้าม ปิดกั้นไม่ให้เขาเข้ามาใกล้ "อย่าเข้ามานะ... อย่าเอาความสับสนของคุณมาลงที่ฉัน และก็อย่าเอาผู้หญิงเก่าของคุณมาทำให้เรื่องมันยุ่งเหยิงไปมากกว่านี้" รินลดาเชิดหน้าขึ้น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจที่พรั่งพรูขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้เธอจะพยายามบอกตัวเองว่าเธอเป็นเพียงเชลย เป็นแค่เครื่องมือขัดดอก แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเจ็บแปลบเมื่อรู้ว่าอดีตของเขากำลังกลับมาทวงบัลลังก์ "รินลดา! ฟังผม..." คีรินคำรามต่ำ พยายามจะเอื้อมมือไปคว้าแขนเธอ แต่รินลดาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว "ปล่อยฉัน! คืนนี้เราจบกันแค่นี้... เชิญคุณไปจัดการกับ 'เจ้าของตัวจริง' ของคุณเถอะค่ะ!" พูดจบรินลดาก็หันหลังวิ่งตรงไปยังประตูห้องนอนทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้มาเฟียหนุ่มได้อธิบายหรือรั้งตัวเธอไว้แม้แต่น้อย เสียงประตูกระแทกปิดลงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วเพนต์เฮาส์ คีรินยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง กำโทรศัพท์ในมือแน่นจนหน้าจอแทบปริร้าว ดวงตาดุร้ายฉายแววเหี้ยมเกรียมขึ้นมาอย่างถึงที่สุด เขารู้แล้วว่าใครเป็นคนชักใยอยู่เบื้องหลังเกมทุเรศๆ นี้... มาร์คัส! คู่ปรับตัวฉกาจที่จ้องจะเล่นงานเขาไม่เว้นแต่ละวัน และกล้าดียังไงถึงกล้าดึงรินลดาเข้ามาพัวพันในเกมสกปรกนี้ด้วย ทว่า ก่อนที่คีรินจะทันได้ต่อสายสั่งการลูกน้อง เสียงเคาะประตูก็สดุดดังขึ้นที่ด้านนอกห้องโถง เสียงเคาะที่หนักแน่นและจงใจประกาศตัวตน ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ชายหนุ่มสาวเท้าก้าวออกไปเปิดประตูด้วยความหงุดหงิดระคนระแวง ทว่าภาพเบื้องหลังบานประตูที่เปิดออก กลับทำให้ลมหายใจของมาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครอย่างคีรินถึงกับสะดุดกึก... ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงที่คุ้นเคยกำลังยืนยิ้มเยาะส่งให้เขาอย่างท้าทาย พร้อมกับเสียงทักทายที่ทำเอาเลือดในกายเดือดพล่าน "เซอร์ไพรส์ไหมคะ... ที่รัก? ฉันกลับมาทวงทุกอย่างที่เป็นของฉันคืนแล้ว" ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายของผมด้วยนะครับ