แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นไวน์แดงราคาแพงเคล้ากับความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของคีริน ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูกระชั้นชิดสามครั้ง ก่อนที่บานประตูไม้สักทองจะถูกผลักเปิดออกโดยบอดี้จاردคนสนิท สีหน้าของลูกน้องมือขวาเวลานี้ไม่ได้ราบเรียบอย่างเคย มันเจือไปด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกกดทับไว้อย่างมิดชิด “นายครับ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงแล้วครับ” คีรินละสายตาจากเอกสารสัญญาซื้อขายที่ดินแปลงใหญ่บนโต๊ะทำงาน นัยน์ตาคมกริบสีนิลฉายแววดุดันขึ้นมาวูบหนึ่ง เขาไม่ได้เอ่ยปากอนุญาต แต่ร่างสูงโปร่งในชุดเดรสยาวสีแดงเพลิงกลับก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตของเขาเสียแล้ว กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อแพงที่เขาคุ้นเคยเมื่อหลายปีก่อน ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของหญิงสาวผู้มาใหม่ “ไม่คิดเลยว่าคีรินผู้ยิ่งใหญ่ จะต้อนรับคนเก่าด้วยความเงียบเชียบขนาดนี้” เสียงหวานทุศเอ่ยขึ้น พร้อมกับดวงตาคู่คมกวาดมองไปทั่วห้องทำงาน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รินลดา ซึ่งยืนนิ่งอยู่มุมห้อง รินลดารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปทันทีที่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามา ความกดอากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก สัญชาตญาณบอกเธอว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ ‘แขก’ ธรรมดา แต่คือเงาอดีตที่คีรินจงใจฝังกลบมันไว้ “ลิเดีย เธอมีสิทธิ์อะไรก้าวเข้ามาที่นี่” เสียงทุ้มต่ำของคีรินเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความยินดีหรือแม้แต่ความประหลาดใจ เขายันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดหญิงสาวผู้มาเยือนอย่างคุกคาม แต่ลิเดียกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน หล่อนหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อสูทของมาเฟียหนุ่มอย่างถือวิสาสะ “สิทธิ์ของคนเคยผูกพันไงคะคีริน... หรือคุณลืมไปแล้วว่าเราเคยมีอะไรกันลึกซึ้งแค่ไหนก่อนที่คุณจะเขี่ยฉันทิ้งอย่างไร้เยื่อใย” รินลดาที่ยืนมองอยู่เงียบๆ รู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพตรงหน้าบาดตาเสียจนต้องเบือนหน้าหนี แม้เธอจะบอกตัวเองว่าเธอเป็นแค่เชลย เป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกซื้อมาด้วยหนี้สินของพี่ชาย แต่ลึกๆ ในใจ หัวใจเธอกลับกระตุกวูบอย่างเจ็บแปลบกับคำพูดและความสนิทสนมของทั้งคู่ คีรินปัดมือของลิเดียออกอย่างไร้ความปรานี แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มจัดที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล “อย่ามาลามปามลิเดีย ระหว่างเรามันจบลงตั้งแต่คืนนั้นที่เธอหักหลังฉันเอาข้อมูลความลับไปขายให้มาร์คัส ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องลากตัวเธอออกไป” ลิเดียหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มร้ายกาจก็กลับมาประดับบนใบหน้าสวยจัด หล่อนหันมามองรินลดาที่ยืนตัวเกร็งอยู่ไม่ไกล สายตาวิเคราะห์แกมดูถูกกวาดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า “อ๋อ... มิน่าล่ะ ถึงได้รีบไล่ฉันนัก ที่แท้ก็มีของเล่นชิ้นใหม่นี่เอง หน้าตาซื่อๆ ไร้เดียงสาแบบนี้ คงเป็นรสชาติใหม่ที่แปลกดีสินะคีริน ผู้หญิงคนนี้รู้ตัวหรือยังล่ะว่าเธอก็เป็นแค่เครื่องมือระบายความใคร่ชั่วคราวเหมือนที่ฉันเคยเป็น!” “หุบปาก!” คีรินคำรามลั่น เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจนั้นตวาดก้องจนห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน เขาก้าวเข้าไปกระชากต้นแขนของลิเดียอย่างแรงจนหญิงสาวนิหน้าด้วยความเจ็บ “อย่าเอาผู้หญิงของฉันไปเปรียบเทียบกับคนทรยศอย่างเธอ!” คำว่า ‘ผู้หญิงของฉัน’ ทำให้รินลดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ แม้จะรู้ว่าเป็นเพียงคำพูดที่เขาใช้ปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเองต่อหน้าคนอื่น แต่มันก็ทำให้อุณหภูมิในร่างกายเธอพุ่งสูงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ลิเดียกัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นเคือง หล่อนปรายตามองรินลดาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างน่ากลัว “หึ... รักมันมากสินะ ระวังเถอะคีริน ของเล่นชิ้นนี้อาจจะแว้งกัดคุณเจ็บยิ่งกว่าฉันเสียอีก เพราะสิ่งที่ฉันเอามาแลกกับอิสรภาพในวันนี้ คือความลับที่ว่า... ผู้หญิงที่คุณกำลังกกกอดอยู่คนนี้ คือลูกสาวของไอ้คนที่สั่งเก็บครอบครัวของคุณเมื่อสิบปีก่อน!” สิ้นคำพูดนั้น... ทุกอย่างในห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับโลกหยุดหมุน คีรินชะงักกึก ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อเป็นหิน มือที่บีบต้นแขนของลิเดียค่อยๆ คลายออกอย่างไร้เรี่ยวแรง นัยน์ตาสีคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามองรินลดาที่ยืนหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาด้วยความตกใจและหวาดกลัวต่อความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้ รินลดาถอยหลังกรูด ส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า “ไม่... ไม่จริงนะคะคุณคีริน ฉันไม่รู้เรื่อง... ฉันไม่รู้...” คีรินหันขวับกลับมามองหญิงสาว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาก้าวเท้าช้าๆ เข้าหารินลดาที่ตอนนี้จนมุมติดผนังห้อง ลมหายใจของมาเฟียหนุ่มหอบกระชั้นด้วยแรงโทสะที่ผสมปนเปกับความเจ็บปวดร้าวลึก ลิเดียแย้มยิ้มอย่างสะใจในความพินาศที่หล่อนเป็นคนจุดชนวน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้สองคนที่เหลือเผชิญหน้ากับระเบิดเวลาที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ “รินลดา...” เสียงเรียกของคีรินแหบพร่าและเย็นเยียบจนน่ากลัว เขายื่นมือหนาออกไปบีบคางฉ่ำน้ำตาของเธอไว้แน่น บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา เขากัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา “เธอกล้าดียังไง... กล้าดียังไงถึงซ่อนตัวอยู่ใต้ร่างของฉัน ทั้งที่มือของพ่อเธอเปื้อนเลือดของคนในครอบครัวฉัน!” “อึก... ฉันขอร้องล่ะค่ะคุณคีริน ฟังฉันก่อน...” รินลดาปล่อยให้น้ำตารินไหลอาบแก้ม ร่างกายสั่นสะท้านภายใต้การบีบเค้นที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของชายหนุ่ม เธอรู้ดีว่าคำแก้ตัวใดๆ ก็ไม่อาจลบล้างความจริงข้อนี้ได้ แต่เธอก็ไม่ได้รู้เรื่องบาปกรรมในอดีตนั้นเลย คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข มีแต่ความเจ็บปวดและบ้าคลั่ง เขากระชากเธอเข้าหาตัวจนแผ่นอกบางปะทะกับแผงอกแกร่งของเขา ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดใบหน้าของกันและกัน ความโกรธเกลียดตีรวนขึ้นมาพร้อมกับแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจควบคุม “ฟังงั้นเหรอ?” เขาแค่นเสียงกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงกดดันที่บีบคั้นประสาทสัมผัส “ในเมื่อเธอกล้าเข้ามาในถ้ำเสือ... ก็เตรียมตัวรับบทลงโทษจากความผิดบาปที่เธอไม่ได้สร้าง แต่ต้องเป็นคนชดใช้ด้วยร่างกายและวิญญาณของเธอซะ!” ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่ป่าเถื่อน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความโกรธแค้น รินลดาพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือหนาที่ตรท้ายทอยเธอไว้มั่นไม่ยอมให้เธอหลุดพ้น รสจูบที่เคล้าด้วยคราบน้ำตาและกลิ่นอายความดุดันแผดเผาทุกความยับยั้งชั่งใจในตัวเขาให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน มือหนากระชากเสื้อผ้าบนกายของหญิงสาวอย่างไร้ความทะนุถนอม ความเร่าร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาแทนที่ความเงียบงัน ดุจเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาให้ทั้งคู่มอดไหม้ไปในกองเพลิงแห่งความแค้นและสวาทครั้งนี้ และก่อนที่สติของรินลดาจะหลุดลอยไปกับสัมผัสวาบหวามที่เขาโหมกระหน่ำใส่ คีรินก็กดริมฝีปากลงข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่แขวนความรู้สึกของเธอไว้บนเส้นด้าย “คืนนี้... เธอจะไม่ได้รับการยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น รินลดา” โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยความระทึกใจนะครับ ด้วยความเคารพอย่างสูง ธานินทร์แดนเถื่อน