จูบที่เปื้อนด้วยน้ำตา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นดินปืนจาง ๆ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างชั้นบนสุดของคฤหาสน์ตระกูลคีริน ความเงียบงันยามดึกสงัดไม่ได้ทำให้คีรินรู้สึกผ่อนคลายแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกหล่อหลอมมาจากการห้ำหั่นในโลกมืดกำลังส่งเสียงร้องเตือนภัยอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองเอกสารลับบนโต๊ะสลับกับเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกใสบานใหญ่ นิ้วแกร่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะกระชั้นชิด ความสังหรณ์ใจบางอย่างบอกเขาว่ามาร์คัสกำลังเล่นตลกกับความอดทนของเขา และเป้าหมายที่มันเล็งไว้ไม่ใช่ตัวเขา... แต่มันคือผู้หญิงที่นอนหลับอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนด้านใน ประตูกระจกบานเลื่อนถูกผลักเปิดออกแผ่วเบา รินลดาเดินออกมาในชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่ม ร่างระหงสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาวเย็น แต่เพราะแรงปรารถนาอันดุเดือดที่เพิ่งมอดไหม้ไปหมาด ๆ คราบน้ำตายังคงเปื้อนอยู่ข้างแก้มเนียน ใต้ร่มผ้าคือร่องรอยการครอบครองที่คีรินฝากฝังไว้ด้วยความหึงหวงและหิวกระหาย "คุณคีริน..." เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสนและตัดพ้อ รินลดารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียดผิดปกติ ราวกับพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในความมืด คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามขยับเข้าไปหาเธอด้วยฝีเท้าเงียบเชียบดุจพญาเสือ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ฝ่ามือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวจนแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง รินลดาผวาเฮือก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดจากแผ่นอกกว้างที่แนบชิด "อย่าเดินออกมาเพ่นพ่านเวลานี้ รินลดา" เสียงทุ้มต่ำตวาดลอดไรฟัน ดุดันแต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่เขาไม่เคยเอ่ยปากบอกใคร "ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่แต่ในห้องนั้น" "ฉันแค่อึดอัด..." เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความถือดี "คุณระแวงอะไรอีก คีริน? หรือคุณกลัวว่าความลับสกปรกของคุณจะทำให้ฉันเป็นอันตรายไปด้วย" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองเพลิง คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบลุกโชนด้วยไฟโทสะที่ผสมผสานกับเสน่หาอันล้นปรี่ มือหนาบีบปลายคางมนให้เงยขึ้นรับจูบอันดุดัน รสจูบในครานี้ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความเร่าร้อน รุกไล่ และดิบเถื่อน ราวกับเขาต้องการกลืนกินวิญญาณของเธอเพื่อผนึกเธอไว้เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว รินลดาครางประท้วงในลำคอ เรียวปากถูกบดขยี้จนบวมเจ่อ รสชาติเค็มปร่าของหยดน้ำตาที่ปะปนอยู่ระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวมาเฟียหนุ่มให้พุ่งพล่าน มือแกร่งลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดนอนบางเบา ก่อนจะกระชากผ้าเนื้อนุ่มให้หลุดร่วงลงสู่พื้นพรมอย่างไร้ความปรานี ร่างกายของทั้งสองแนบชิดอย่างไร้รอยต่อ ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามา คีรินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้วพาเดินไปยังโซฟาตัวใหญ่ริมหน้าต่าง เขาจับเธอนอนราบลงไปโดยไม่ละสายตาไปจากเรือนร่างเย้ายวนที่สั่นเทิ้วด้วยแรงอารมณ์ สัมผัสจากริมฝีปากร้อนผ่าวไล่พรูจูบไปทั่วลาดไหล่เนียน หน้าอกอิ่ม และล่องลอยลงสู่สะโพกผาย ทุกสัมผัสหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหวงแหน รินลดาแอ่นกายรับความวาบหวามที่เขามอบให้อย่างลืมตัว เสียงครางหวานหูหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เผยอค้าง ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟแห่งความสวาทที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ เขาสอดประสานกายเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่ลึกล้ำ เร้าอารมณ์จนคนใต้ร่างต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน คีรินก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น "คุณคือของผม... จำไว้ รินลดา ใครหน้าไหนก็ไม่มีวันแย่งคุณไปจากผมได้" ท่ามกลางบทรักที่โหมกระหน่ำจนห้องทั้งห้องร้อนระอุราวกับเตาไฟ ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... ที่มุมมืดนอกกระจกหน้าต่างชั้นสาม เลนส์กล้องส่องทางไกลกำลังสะท้อนแสงไฟสีแดงกะพริบเบา ๆ พร้อมกับเสียงกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารขนาดจิ๋ว "เป้าหมายอยู่ในตำแหน่ง... เตรียมเก็บกวาดให้เรียบ" เสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับสพรั่งดังขึ้นที่ระเบียงด้านนอกอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเงาดำทมิฬหลายร่างที่กำลังปีนป่ายขึ้นมาประชิดกระจกห้อง คีรินชะงักกักการเคลื่อนไหวทันที ดวงตาคมกริบเบนขวับไปยังทิศทางของเสียงด้วยความเร็วแสง มืออีกข้างเอื้อมคว้าปืนพกสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ใต้หมอนได้อย่างแม่นยำโดยไม่ต้องมอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความร้อนแรงของบทนี้ด้วยกันนะครับ