ความสงบก่อนพายุ

กลิ่นไอน้ำอุ่นจากอ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่กลางห้องสวีทเพนต์เฮาส์หรู ลอยกรุ่นอบอวลปะปนกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของคีริน มาเฟียหนุ่มผู้กุมชะตากรรมคนครึ่งเมือง ทว่าในเวลานี้ ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามธุรกิจและการนองเลือด กลับผ่อนคลายลงอย่างหาได้ยากยิ่ง เมื่อวงแขนแข็งแกร่งกำลังกักขังร่างบอบบางของรินลดาเอาไว้แนบชิด ไม่มีเสียงปืน ไม่มีกลิ่นดินปืน และไม่มีร่องรอยของมาร์คัส ศัตรูตัวฉกาจที่คอยตามรังควาน มีเพียงความเงียบสงบอันน่าระทึกใจของวันหยุดพักผ่อนที่เขาจงใจซื้อเวลาทั้งหมดไว้เพื่อเธอคนเดียว "คุณจ้องผมแบบนี้ มีแผนจะลอบสังหารผมทางสายตาหรืออย่างไรครับ รินลดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ฉายแววเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นก้มลงมองหญิงสาวที่กำลังนั่งทับอยู่บนตักแกร่งของเขาในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อนุ่ม รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมาหลุดลอดซี่โครง มือเรียวบางที่วางอยู่บนแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเผลอจิกเกร็งลงบนกล้ามเนื้อแน่นตึงโดยไม่รู้ตัว เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย "ฉันแค่มองหาความปกติในตัวคุณค่ะ... อ่า หมายถึง ในตัวคุณ คีริน" เธอรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นประกายตาพึงพอใจพาดผ่านนัยน์ตาคู่คมนั้น "คนอย่างคุณรู้จักคำว่าพักผ่อนด้วยหรือคะ นึกว่าสมองของคุณจะมีแต่เรื่องคำนวณผลกำไรกับแผนฆ่าคน" "สำหรับคนอื่น มันคือการพักผ่อน... แต่สำหรับผม การได้อยู่กับคุณในสถานที่ที่ไม่มีใครเข้ามารบกวนได้ มันคือการล่าเหยื่อในกรงทองต่างหากล่ะครับ" คีรินกระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้รินลดาต้องสะท้านเยือก มือหนาเลื่อนมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนไม่เหลือช่องว่าง ร่างกายแนบสนิทจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างเร่าร้อน สัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เคยถูกเก็บกดไว้ภายใต้สูทราคาแพง เริ่มตื่นตัวขึ้นทีละน้อย ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะเงียบสงบ ความเงียบนี้ช่างเปรียบเสมือนพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจกลางมหาสมุทรแห่งอารมณ์ รินลดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายตามประสาคนมีศักดิ์ศรีที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ "อย่ามั่นใจนักเลยค่ะ คีริน... บางทีเหยื่อในกรงทองตัวนี้ อาจจะแว้งกัดคุณจนเลือดสาดเข้าสักวัน" "ผมชอบรอยแผลที่เกิดจากคุณนะ..." คีรินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะพลิกตัวกดร่างบางให้นอนราบไปกับโซฟาหนังตัวกว้างโดยไม่ให้เธอทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาทันที กักขังเธอไว้ใต้พันธะสวาทที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเสน่หาอันล้นเหลือ แววตาดุดันเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกและร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง "ลองกัดผมดูสิครับ รินลดา... เอาให้ลึกถึงกระดูกเลย ถ้าคุณทำได้" รสจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจพุ่งเข้าประชิดเรียวปากอิ่มทันทีที่ขาดคำประโยค ปลายลิ้นร้อนล้ำรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกรามและโหยหา ราวกับเสือร้ายที่อดโซมานาน รินลดาครางประท้วงในลำคอด้วยความตื่นตระหนก แต่ไม่นานนัก กำแพงความแข็งกระด้างที่เธอก่อไว้ก็พังทลายลงภายใต้สัมผัสอันชำนาญและเปี่ยมด้วยแรงดึงดูดมหาศาล มือเรียวที่เคยขัดขืนเปลี่ยนเป็นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งเขาให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น ปล่อยให้ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องสวีท เสื้อคลุมอาบน้ำหลุดรุ่ยเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยแรงอารมณ์ นิ้วมือแข็งแรงของคีรินไล้ไปตามสรีระโค้งเว้าอย่างประณีต ทุกสัมผัสที่เขามอบให้เปรียบเสมือนการตีตราจอง ลบเลือนความเหนื่อยล้าทั้งหมดจากโลกภายนอกให้มอดไหม้ไปในกองเพลิงแห่งความปรารถนา นี่ไม่ใช่แค่เกมแห่งอำนาจ แต่มันคือการยอมจำนนต่อกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางความสงบเงียบของวันหยุดที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันแห่งความเร่าร้อน เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งเพลิงสวาทมอดลงเหลือเพียงไออุ่นจางๆ รินลดานอนซบอยู่บนลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแสดงถึงความอ่อนเพลีย คีรินใช้มือข้างหนึ่งลูบเส้นผมสลวยของเธออย่างเบามือ สายตาดุดันมองทอดออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ที่เผยให้เห็นวิวกรุงเทพมหานครยามบ่าย ทว่า ความสงบสุขนั้นช่างสั้นนัก... เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของเพนต์เฮาส์ดังขึ้นเบาๆ แต่บาดหู คีรินขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดและพร้อมปะทะอีกครั้งอย่างรวดเร็วดั่งสัญชาตญาณนักล่า หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะข้างเตียงสว่างวาบขึ้น พร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่างที่ปรากฏร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังก้าวออกจากลิฟต์ส่วนตัว รอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงมายังเลนส์กล้องทำให้คีรินรู้ได้ทันทีว่าใครเป็นผู้ส่งแขกไม่ได้รับเชิญรายนี้มา และที่เลวร้ายไปกว่านั้น... ในมือของชายคนนั้นถือซองเอกสารสีน้ำตาล ที่จ่าหน้าซองด้วยชื่อของ "รินลดา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความร้อนแรงของบทนี้ด้วยกันนะครับ