ศัตรูในเงามืด

ควันสีเทาจางๆ ลอยอวลขึ้นมาจากมวนซิการ์คิวบาในมือหนา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบเขี่ยบุหรี่กระจกเจียรไนอย่างใจเย็น ทว่าแววตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความสงบโดยสิ้นเชิง มาร์คัสทอดมองภาพสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกใสบานใหญ่ของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูหรา รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เมื่อแผนการอันแยบยลที่เขาใช้เวลาตระเตรียมมาแรมเดือนกำลังจะเริ่มเดินหมากตาแรก "มันคิดว่ามันคุมเกมไว้ได้ทั้งหมดแล้วสินะ... คีริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นกับความว่างเปล่า แต่เปี่ยมไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้าย มาร์คัสวางซิการ์ลง เขารู้ดีว่าจุดอ่อนที่แข็งแกร่งที่สุดของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไร้พ่ายอย่างคีรินคืออะไร และใครคือคนที่สามารถแปรเปลี่ยนสิงโตหนุ่มให้กลายเป็นสัตว์ร้ายที่คลุ้มคลั่งได้ในพริบตา... รินลดา หญิงสาวผู้มีศักดิ์ศรีค้ำคอคนนั้น ในขณะเดียวกัน ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ของคีริน บรรยากาศกลับตึงเครียดเสียยิ่งกว่าเส้นลวดที่ถูกดึงจนขาดสะบั้น รินลดายืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างห้องนอนกว้าง เธอกำลังเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่บีบเค้นหัวใจ ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดกำลังถูกอำนาจมืดของมาเฟียหนุ่มกดทับให้แหลกสลายลงที2น้อย แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอกทุกครั้งยามที่เขาเข้าใกล้ แผ่นหลังบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนจากท่อนแขนแข็งแกร่งโอบกอดเข้าที่เอวคอดกิ่วอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดต้นคอระหง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่คุ้นเคย "ยืนเหม่ออะไรอยู่ คนสวย... คิดถึงฉัน หรือกำลังคิดหาทางหนีไปจากที่นี่กันแน่" คีรินกดจุมพิตหนักหน่วงลงบนซอกคอขาวเนียน กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับความดุดันแผ่ซ่านจนรินลดาต้องหลับตาลงเพื่อตั้งสติ มือบางยกขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะต้านทานแรงปรารถนาของมาเฟียหนุ่มผู้เอาแต่ใจได้ "ปล่อยฉันนะ... คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน" รินลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามซ่อนความสั่นพร่าในน้ำเสียงไม่ให้เขาจับได้ คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนแผ่นหลังของหญิงสาว มือหนาเลื่อนขึ้นกอบกุมคางมนบังคับให้เธอหันมาสบตา แววตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาคู่สวยราวกับจะอ่านทะลุไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" คีรินยิ้มเยาะ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน "เธอเป็นของฉัน รินลดา... ร่างกายนี้ หัวใจที่ดื้อรั้นนี่ ทุกตารางนิ้วของเธอ เป็นสิทธิ์ขาดของฉันแต่เพียงผู้เดียว จำใส่สมองเอาไว้" ไม่รอให้เธอได้ทันโต้ ริมฝีปากหนาก็กดจูบลงมาบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี รสจูบทั้งดิบเถื่อน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความกระหายหิวที่ถูกกักเก็บไว้ รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่วางล็อกท้ายทอยไว้มั่น บังคับให้เธอต้องอ้าปากรับสัมผัสวาบหวามที่เขาป้อนให้อย่างจำยอม ความโกรธขึงในทีแรกค่อยๆ หลอมละลายกลายเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดดูดกลืนเสียงครางประท้วงในลำคอของหญิงสาว ร่างบางอ่อนยวบลงในอ้อมแขนแกร่งราวกับไร้กระดูก คีรินผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ก่อนจะซุกไซร้ซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปราณี ขบเม้มสร้างรอยรักสีแดงกุหลาบแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "อื้อ... คีริน..." เสียงหวานครางแผ่วด้วยความสะท้านยามที่มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้เนื้อผ้าบางเบา สัมผัสดุดันแต่ทว่าเต็มไปด้วยชั้นเชิงแพรพราวทำให้รินลดาแทบคลั่ง สติสัมปชัญญะที่เคยมีแตกกระเจิงไม่เป็นท่า ภายใต้บรรยากาศที่ร้อนระอุราวกับมีเปลวไฟโอบล้อม ทั้งสองถูกดึงดูดเข้าหากันด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ไม่อาจปฏิเสธ คีรินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว ก่อนจะวางเธอลงบนเตียงนอนกว้างอย่างทะนุถนอมท่ามกลางความป่าเถื่อนที่ยังคงคุกรุ่นในแววตา ทว่า ในขณะที่บทเพลงสวาทกำลังจะบรรเลงขึ้นท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อน เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคีรินที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงกลับแผדเสียงแหลมสูงขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ คีรินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง ดวงตาดุจเหยี่ยวตวัดมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด เขาก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อของรินลดาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "รอฉันตรงนี้... อย่าดื้อแพ่งหนีไปไหนเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะลงโทษเธอให้ลุกไม่ขึ้นทีเดียว" คีรินผละกายลุกขึ้นอย่างจำใจ เขากดรับสายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและหงุดหงิดเต็มทน "มีอะไร... ถ้าไม่สำคัญพอ ฉันจะส่งแกไปลงนรกซะ!" "ใจเย็นก่อนสิครับ คุณคีริน... เพื่อนเก่าอย่างผมแค่อยากโทรมาทักทาย และอยากจะส่งของขวัญชิ้นพิเศษไปให้คุณชมสักหน่อย" เสียงปลายสายหัวเราะร่วนอย่างน่ารังเกียจ เป็นเสียงที่คีรินคุ้นเคยดี... เสียงของมาร์คัส! คีรินชะงัก ร่างสูงใหญ่ตึงเกร็งขึ้นทันที สัญชาตญาณดิบเตือนภัยให้เขารับรู้ถึงความผิดปกติ "แกหมายความว่ายังไง มาร์คัส?!" "หึๆๆ ลองหันไปมองที่หน้าต่างห้องนอนของคุณสิครับ... บางที คุณอาจจะชอบเซอร์ไพรส์ที่ผมเตรียมไว้ให้ก็ได้นะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความร้อนแรงของบทนี้ด้วยกันนะครับ