คำสารภาพที่แสนอาย

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว ณ เพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ถูกแผดเผาจนมอดไหม้ด้วยอุณหภูมิความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก รินลดายืนหลังชิดบานกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครที่ไม่เคยหลับใหล แต่ทว่าสติสัมปชัญญะของเธอกลับถูกตรึงไว้ด้วยร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างคุกคาม คีรินถอดสูทเนื้อดีโยนทิ้งไว้บนโซฟาอย่างไม่ไยดี กระดุมเม็ดบนถูกปลดออกด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน ความดุดันในแววตาคู่นั้นไม่ได้เจือด้วยรังสีแห่งการฆ่าฟันดังเช่นยามเผชิญหน้ากับศัตรูทางธุรกิจ หากแต่มันคือความกระหายที่รุนแรง ดิบเถื่อน และเปี่ยมไปด้วยความหวาดหวั่นลึกๆ ที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็น "คุณถอยไปนะ... คีริน" รินลดาเอ่ยเสียงสั่น พยายามรักษาปลายเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอกเมื่อร่างของเขาเคลื่อนเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังแนบสนิทกับความเย็นของกระจก "ถอยงั้นหรือ ริน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าของมาเฟียหนุ่มดังอยู่ชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง คีรินยกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบลงบนกระจกใสเพื่อกักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าที่พยายามเบือนหนีหนีความจริง "คุณคิดว่าผมถอยมาไกลแค่ไหนแล้ว... กว่าจะเดินมาถึงจุดที่ยอมให้ผู้หญิงอย่างคุณเข้ามามีอิทธิพลเหนือลมหายใจของผมขนาดนี้" รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความรู้สึกย้อนแย้งตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธในความเอาแต่ใจของเขา ทั้งหวั่นไหวกับความดิบเถื่อนที่แฝงไว้ด้วยความอ้างว้างในแววตานั้น "คุณมันคนเผด็จการ... เอาแต่ใจตัวเองที่สุด" "ใช่... ผมมันคนเผด็จการ" คีรินก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนุ่มที่สั่นระริก สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ตามกรอบหน้าเรียวอย่างทะนุถนอมในแบบที่ขัดกับความดุดันของบุคลิก "แต่ความเผด็จการทั้งหมดที่มี... มันถูกสยบไว้ใต้แทบเท้าของคุณตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวบ้างไหมรินลดา" สัมผัสอันร้อนรุ่มจากการประชิดตัวทำให้สติของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน ฝ่ามืออุ่นจัดของคีรินสอดเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วรั้งร่างบางให้แนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง แรงปะทะระหว่างความแข็งแกร่งของมวลกล้ามเนื้อกับความนุ่มนวลของสรีระหญิงสาวสร้างแรงดึงดูดมหาศาล รสจูบที่โหยหาถูกทาบทับลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เรียวปากหยักลึกบดขยี้กลีบปากบางอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวานลึกล้ำที่ดึงเอาวิญญาณของคนทั้งคู่ให้ล่องลอยไปในห้วงเสน่หา เสียงหอบหายใจของทั้งสองประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นนอกออกอย่างช้าๆ ทว่าเร่งเร้าความปรารถนาในกายให้ปะทุขึ้นราวกับเปลวเพลิง รินลดาหลับตาลงรับสัมผัสวาบหวามที่ถูกปรนเปรอด้วยความประณีต ผิวเนื้อที่แนบชิดกันส่งผ่านความร้อนรุ่มจนแทบหลอมละลาย ศักดิ์ศรีและความพยศทั้งมวลพังทลายลงภายใต้สัมผัสอันทรงพลังของคีริน เขาลากไล้ริมฝีปากไปตามซอกคอขาวผ่อง ทิ้งร่องรอยแห่งความเป็นเจ้า 0ครองไว้ทุกตารางนิ้ว ขณะที่เรียวขาเรียวยาวถูกยกขึ้นเกี่ยวรอบเอวสอบของเขาโดยสัญชาตญาณ แรงโอบอุ้มและสัมผัสสอดประสานดำเนินไปอย่างดุเดือด นุ่มนวล และเต็มอิ่มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ไม่อาจกัก 0เก็บ ห้วงเวลาแห่งความสุขสมผ่านพ้นไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ ทิ้งไว้เพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาและความอบอุ่นที่โอบกอดกันไว้ท่ามกลางความเงียบ คีรินซบใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนนุ่มของหญิงสาว ร่างกายยังคงแนบชิดกันแนบแน่นราวกับไม่อยากปล่อยให้เธอหลุดมือไปไหน ในความเงียบงันที่ปกคลุมบรรยากาศรอบตัว คีรินนิ่งเงียบไปนาน ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความจริงจังและสั่นเครือเล็กน้อยจะดังขึ้นทำลายความเงียบนั้น "ผมบอกรักใครไม่เป็น... ริน" รินลดาชะงัก ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องด้วยความประหลาดใจ หญิงสาวหันมามองเสี้ยวหน้าของมาเฟียหนุ่มที่ซบอยู่บนอกของเธอ "ชีวิตผมมีแต่เรื่องเลือด การหักหลัง และความตาย... คำว่ารักมันเป็นสิ่งที่ฟุ่มเฟือยเกินไปสำหรับผู้ชายอย่างผม" คีรินเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววความเปราะบางที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "แต่ถ้าการที่คุณอยู่ตรงนี้... การที่คุณทำให้ผมยอมวางอาวุธและยอมจำนนต่อทุกลมหายใจ... มันแปลว่าผมรักคุณ... ผมก็ยอมรับว่าผมรักคุณจนหมดหัวใจ... ในแบบของผม" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียผู้เยือกเย็นและดุดัน ทำให้ขอบตาของรินลด้าร้อนผ่าว เธอยกมือขึ้นสัมผัสแก้มสากของเขาเบาๆ ความหวาดระแวงที่มีต่อมาร์คัสและอันตรายรอบตัวพลันมลายหายสิ้น เหลือเพียงหัวใจสองดวงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขและความซาบซึ้งกลับถูกกระชากให้ขาดวิ่นลงอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อจู่ๆ เสียงกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องทำงานก็แตกกระจายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของเงาดำร่างหนึ่งที่พุ่งทะยานเข้ามาพร้อมอาวุธปืนเก็บเสียงในมือ! คีรินตวัดสายตาคมกริบกลับไปมองด้วยสัญชาตญาณนักฆ่า ร่างสูงกระชากตัวรินลดาให้หลบพ้นวิถีกระสุนได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับที่ประตูห้องทำงานถูกถีบพังเปิดออกโดยลูกน้องคนสนิทที่ตะโกนเสียงหลงเข้ามา "นายครับ! มาร์คัสส่งคนบุกเข้ามาทางดาดฟ้า!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความร้อนแรงของบทนี้ด้วยกันนะครับ