วันที่เราเป็นของกันและกัน

ความเย็นเยียบของปลายมีดพกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูทราคาแพง ไม่น่ากลัวเท่าสายตาคมกริบของมาร์คัสที่จ้องมองทะลุผ่านร่างของคีรินตรงไปยังรินลดา ซึ่งยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหลังแผงอกกว้างของมาเฟียหนุ่ม "ไม่คิดเลยว่าคนอย่างคีริน ผู้ไม่เคยมีจุดอ่อน จะยอมเอาชีวิตเข้ามาเสี่ยงเพื่อผู้หญิงคนเดียว... น่าประทับใจเสียจริงครับ" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้างที่ถูกปิดตาย บรรยากาศตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งสาม คีรินไม่แม้แต่จะขยับถอยหลัง เขากลับก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีคุกคามราวกับพญาอินทรีย์ที่พร้อมขย้ำเหยื่อ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของรินลดาที่กำชายเสื้อของเขาไว้แน่น ดึงนางเอกเข้ามาแนบชิดแผ่นอกแกร่งเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองเธอ มาร์คัส" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ดุดันและเต็มไปด้วยไอสังหาร "ถ้าแกยังไม่อยากให้สมบัติชิ้นสุดท้ายของแกกลายเป็นจุลบนกองเพลิง จงไสหัวออกไปจากอาณาเขตของฉันซะ" มาร์คัสหัวسเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความริษยาและแค้นเคือง "แกคิดว่าแกคุมเกมไว้ทั้งหมดเหรอคีริน? ผู้หญิงคนนี้... รูดบาร์ที่แกหลงใหลนักหนา แท้จริงแล้วเธอก็แค่หมากตัวหนึ่งที่พ่อของเธอเคยใช้คานอำนาจกับฉัน!" ประโยคนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินลดาชะงักกึก ร่างบางสะท้านเฮือก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันไปมองหน้าชายหนุ่มที่เธอมอบกายและใจให้ด้วยความหวาดหวั่น ความลับที่ถูกปิดตายกำลังถูกกระชากขึ้นมาท่ามกลางแสงสว่างแห่งความเกลียดชัง คีรินก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขน สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างนุ่มนิ่ม เขารู้ดีว่าเธอไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย แววตาคมกริบที่เคยไร้ความปรานี ทว่ายามนี้กลับอ่อนแสงลงครู่หนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำใสๆ "เงียบปากของแกซะ มาร์คัส!" คีรินคำรามลั่น ก่อนที่บอดี้ของเขาจะพุ่งเข้าประชิดตัวศัตรู หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าของมาร์คัสเต็มแรงจนร่างนั้นเซถลาล้มลงกับพื้น ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายต่างชักอาวุธขึ้นเล็งใส่กันทันที บรรยากาศระอุขึ้นถึงขีดสุดราวกับฟางเส้นสุดท้ายกำลังจะขาดลง "หยุดนะ... พอได้แล้ว!" เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยขึ้น รินลดาก้าวออกไปขวางหน้าคีรินไว้ มือบางแตะลงบนอกแกร่งที่กำลังกระฮึดกระหอบด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอส่ายหัวน้อยๆ น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้ม "อย่าทำเพื่อฉันอีกเลยค่ะ... เอ๊ย... อย่าทำเพื่อฉันอีกเลยนะคีริน ฉันไม่อยากเห็นคุณต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้" คำว่า 'ค่ะ' ที่เผลอหลุดปากออกมาด้วยความตกใจถูกกลืนหายไปเมื่อคีรินใช้มือหนาประคองใบหน้าเนียนของเธอไว้ ดวงตาคมดุจพญาเสือจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ความแข็งกร้าวทั้งหมดมลายหายไป เหลือเพียงความโหยหาและปรารถนาอันแรงกล้าที่ซ่อนอยู่ภายใน "เธอเป็นของฉัน... รินลดา" คีรินกระซิบเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มแดงระเรื่อ "ต่อให้โลกล่มสลาย หรืออดีตบ้าๆ ของครอบครัวเธอจะเป็นยังไง ฉันก็ไม่สนใจ... เพราะวินาทีนี้ หัวใจของเธอและฉันมันหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันไปแล้ว" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของมาเฟียผู้เยือกเย็น ทำให้หัวใจของรินลดาเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความหวาดกลัวทั้งหมดพังทลายลง เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอก เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา ดึงใบหน้าคมคายลงมาหาด้วยความยินยอมพร้อมใจ ริมฝีปากหยักประทับจูบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างเร่าร้อนและโหยหา ราวกับต้องการลบเลือนทุกความหวาดระแวงและคราบน้ำตา รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความนุ่มนวลค่อยๆ ทวีความดุเดือดและลึกซึ้งขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ปะทุในอก เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ประสานกันท่ามกลางความเงียบของห้องที่เหลือเพียงพวกเขา มาร์คัสที่พยุงตัวลุกขึ้นด้วยสภาพสะินทมซิ่น จ้องมองภาพบาดตาบาดใจนั้นด้วยความแค้นเคืองสุดขีด ก่อนจะควักรีโมทคอนโทรลขนาดเล็กในกระเป๋าเสื้อสูทรอดออกมา "พวกแกได้ตายสมใจแน่!" นิ้วเรียวกำลังจะกดปุ่มชนวนระเบิดที่ถูกซ่อนไว้ทั่วคฤหาสน์ แต่ทว่า... เสียงเหนี่ยวไกปืนดัง "คลิก!" ขึ้นจากด้านหลังอย่างเฉียบพลัน ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อเข้าที่ขมับของมาร์คัสพอดิบพอดี "ถ้าแกขยับนิ้วแม้แต่นิดเดียว สมองของแกจะกระจายติดผนังห้องนี้ ก่อนที่แกจะได้กดปุ่มบ้าๆ นั่นซะอีก" เสียงทุ้มเข้มของมือขวาคนสนิทของคีรินดังขึ้น ทำลายแผนการชั่วร้ายลงในเสี้ยววินาที คีรินผละริมฝีปากออกจากรินลดาช้าๆ สายตาคมปลาบหันกลับไปมองไอ้สารเลวที่บังارจจะทำลายความสุขของเขา มาเฟียหนุ่มย่างสามขุมเข้าไปใกล้มาร์คัสด้วยท่าทางคุกคามราวกับมัจจุราชที่พร้อมปลิดวิญญาณ แต่ก่อนที่คีรินจะได้สั่งสอนบทเรียนราคาแพงให้แก่ศัตรู เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขากลับแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ รินลดาเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาด้วยความสังหรณ์ใจบางอย่าง ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ... กลับทำให้ร่างกายของคีรินแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความร้อนแรงของบทนี้ด้วยกันนะครับ