ปลอบโยนหัวใจที่แตกสลาย

เสียงกระสุนนัดสุดท้ายที่เจาะทะลุกระจกกันกระสุนดังสนั่นก้องห้องทำงานส่วนตัวของคีรินเศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้นราวกับเกล็ดน้ำแข็งท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวจากตึกสูงระฟ้าใจกลางเมืองสาดส่องเข้ามา "คีริน! แกไม่มีทางหนีพ้นหรอก วันนี้คือวันตายของแก!" เสียงตะโกนกร้าวของลูกน้องมาร์คัสดังก้องมาจากชั้นล่าง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังบุกตะลุยขึ้นมาตามบันได ทว่าในห้องนี้ กลับไม่มีแม้แต่เงาของความตื่นตระหนกจากชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล คีรินยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกที่แตกร้าว ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยบาดแผลจากการปะทะเมื่อครู่ เลือดสีสดไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ขาดวิ่น แต่สิ่งที่เจ็บปวดกว่าบาดแผลภายนอก กลับเป็นรอยร้าวลึกข้างในจิตใจที่ถูกกัดเซาะจากความหลังอันมืดมนที่มาร์คัสจงใจขุดคุ้ยขึ้นมาทำลายเขา รินลดาที่ซ่อนตัวอยู่หลังตู้เอกสารหนาทึบขยับกายออกมาอย่างเงียบเชียบ หัวใจของเธอบีบตัวแน่นด้วยความหวาดกลัว ปนเปไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจหาคำอธิบาย เธอมองแผ่นหลังกว้างที่เคยหยิ่งผยองและทรงพลัง แต่วินาทีนี้ กลับดูโดดเดี่ยวและเปราะบางเหลือเกิน คีรินในยามนี้ไม่ใช่มาเฟียผู้ไร้หัวใจที่เธอเคยหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังแบกรับโลกทั้งใบไว้บนบ่าที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อย "คุณคีริน..." รินลดาเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา ฝ่ายชายสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมามอง ดวงตาคมกริบที่เคยดุดันและเยือกเย็น บัดนี้กลับแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บกดไว้มาเนิ่นนาน คีรินแค่นAยิ้มหยันให้กับตัวเอง พยายามจะสวมหน้ากากความแข็งกร้าวกลับคืนมาดังเดิม "ออกไปจากที่นี่ซะรินลดา... นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอ พวกมันต้องการตัวฉัน ไม่ใช่เธอ" "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น..." รินลดาก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว แววตาของเธอมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างที่เคยเป็น เธอเห็นคราบเลือดบนตัวเขา เห็นความเหนื่อยล้าในแววตานั้น และเينรู้ดีว่าภายใต้เปลือกนอกอันดิบเถื่อนและเยือกเย็นของผู้ชายคนนี้ ซ่อนความโหยหาการยอมรับและความอบอุ่นที่ไม่มีใครเคยหยิบยื่นให้ "ดื้อด้าน..." คีรินคำรามในลำคอ ทว่าน้ำเสียงกลับปราศจากความดุดันอย่างเคย เมื่อหญิงสาวก้าวเข้ามาประชิดตัวและเอื้อมมือเรียวบางทั้งสองข้างโอบกอดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่น ร่างกายของคีรินกระตุกเกร็งไปชั่วขณะ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับแรมปีแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจที่ด้านชา แรงปะทะทางอารมณ์อันร้อนรุ่มพวยพุ่งขึ้นมาในอกจนเขาแทบหายใจไม่ออก รินลดาซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจอันติดขัดของเขา เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตราย คาวเลือด และความดิบเถื่อนที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวลึกๆ ภายในตัวตนของเขาด้วย มือเรียวรูปไข่ลูบไล้แผ่นหลังหนาเบาๆ อย่างปลอบประโลม ราวกับจะบอกให้เขารู้ว่า *'ไม่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว'* "หยุดทำตัวเป็นคนเข้มแข็งตลอดเวลาเสียทีได้ไหมคะ..." เสียงกระซิบของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่มันกลับทรงพลังยิ่งกว่ากระสุนนัดใด "ปล่อยให้ตัวเองได้อ่อนแอบ้างก็ได้... ฉันอยู่นี่แล้วค่ะ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ่ง คีรินหลับตาลงแน่น มือหนาที่เคยถืออาวุธคร่าชีวิตคนมานับไม่ถ้วนค่อยๆ ยกขึ้นโอบกอดร่างบางของรินลดาไว้แนบอก แรงดึงดูดอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนระหว่างเขากับเธอกลับมาลุกโชนอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความต้องการเพื่อการครอบครองเหมือนเช่นเคย หากแต่เป็นความโหยหาที่จะหลอมรวมเป็นหนึ่งเพื่อเยียวยาแผลใจที่เหวอะหวะ ริมฝีปากร้อนผ่าวของคีรินโน้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของหญิงสาวอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนรินลดาสั่นสะท้าน รสจูบที่ดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความเวทนาและโหยหาถูกประทับลงบนลาดไหล่ระหง ความตึงเครียดจากเสียงปืนภายนอกราวกับเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามประสานกันในความเงียบงัน รินลดาแหงนเงยใบหน้าขึ้นรับสัมผัสอันลึกซึ้ง ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความอาทร ความยินยอมพร้อมใจหลอมรวมสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้ละลายหายไปในห้วงสวาทอันเร่าร้อน คีรินประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น ริมฝีปากบดเคล้าลงมาบนเรียวปากอิ่มอย่างดูดดื่ม รสชาติหวานล้ำผสมผสานกับความดุดันกระหายหิวปลุกเร้าอารมณ์ดิบเถื่อนในกายของชายหนุ่มให้ตื่นเต็มที่ มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของสรีระภายใต้เสื้อผ้าที่เริ่มหลุดลุ่ย แรงปะทะทางอารมณ์จากความแค้นถูกเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความเสน่หาที่แผดเผาทุกความยับยั้งชั่งใจจนมอดไหม้ ท่ามกลางวิกฤตที่ศัตรูกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดประตูห้อง ทั้งสองกลับดำดิ่งลงไปในห้วงมหรรณพแห่งความปรารถนาอันลึกซึ้งและร้อนแรง ร่างกายแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันเป็นเสียงดนตรีแห่งความเร่าร้อน คีรินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ "เธอทำให้ฉันบ้าคลั่ง... รินลดา" ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขากำลังจะประทับลงบนเรียวปากเธออีกครั้ง เสียงฝีเท้าที่ดังอยู่หน้าประตูก็หยุดชะงักลง ตามด้วยเสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ก* และเสียงบิดลูกบิดประตูที่กำลังจะถูกเปิดออก! ดวงตาคมกريบของคีรินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยสติสัมปชัญญะกลับคืนมาในเสี้ยววินาที เขาดึงรินลดามาหลบไว้ด้านหลังทันที พร้อมกับมือขวาที่กระชากปืนพกกระบอกใหม่ออกจากแจ็กเก็ตขึ้นเล็งตรงไปที่ประตูด้วยแววตาดุดันเหี้ยมเกรียมราวกับซาตานกลับชาติมาเกิด และเมื่อบานประตูถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด... คีรินก็ต้องชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อเมื่อเห็นว่าใครคือคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในดินแดนแห่งความมืดและเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ